De poliepen van Asterios

Bij het aanschouwen van de voorkaft en het doorbladeren van het boek druipt het pseudointellectualisme van de pagina's. Van een grafische roman gesproken in de puurste vorm van het medium. David Mazzucchelli heeft er zijn tijd voor genomen om de louteringstocht van Asterios zo optimaal mogelijk in beeld te brengen. En hoewel het er ontzettend geconstrueerd uitziet, leest de brok als een natuurlijk element uit het leven van de protagonist. Dat geldt evenzeer voor de zwaarwichtige passages met levensbeschouwelijke tractaten, de auteur incorporeert ze met een laagdrempelige hoogdravendheid. Mazzucchelli ontbeent het stripmedium tot op het bot. A la
Scott McClouds Understanding Comics spelen met bladspiegel, de grenzen van het klassieke beeldverhaal verleggend om optimaal de gemoedstoestand van de hoofdpersoon weer te geven. Niet verwonderlijk dat Asterios een architect is (en wat voor één), mooi gekalibreerd in een/zijn symmetrische wereld. En ondanks de starre kilheid waarmee je Asterios' wedervaren ervaart, met afgrijzen ziet hoe deze egocentrische eenzaat zijn wil voortdurend oplegt, toch krijg je sympathie voor deze man die door een natuurlijk toeval aan een psychische loutering begint. Asterios Polyp is een wondermooi, zij het bij wijlen artificieel gekunsteld, dat voor een keer wél beklijft en lang genoeg blijft hangen dat je het met plezier wil herlezen. Dat terwijl het er in eerste instantie uitzag als een opgave.
- Asterios Polyp ****½
- Jorikus Magnus 1 HC ***
- Jorikus Magnus 1 SC ***
- Wolf 17 ***½

Brussel: waar Vlamingen thuis zijn

Toch sympathiek van deze mevrouw om ons even op de linguïstische kaart te zetten: "Marre des revendications linguistiques flamandes! De la modestie svp quand on a une langue si locale." Even sympathiek van haar om toch op zijn minst in de beleefdheidsvorm te spreken.
Toeval of niet, een dag na ontvangst van het ludieke mailtje dat deze bijzondere fotografische kennisgeving verspreidde, belde één of andere telefooncentrale om me wat voor product dan ook aan te smeren (neen, geen olie.) Meestal zijn dat aangenaam stemgerechtigde Franstalige dames die je opzadelen met vervelende minuten tijdverlies. Nu was het een even francofone man die zijn verkoopsverhaal deed. Wanneer ik hem erop wijs dat in zo'n geval het voor de ontvanger aanzienlijk begrijpelijker zou zijn om dat in de eigen taal te mogen ontvangen -nu dus het Nederlands- mompelt hij: "ik u niet begrijp". En of ik geen Engels spreek? De verwijten die ik na herhaling om de oren geslingerd krijg, zijn beschamend. Genre "Le néerlandais, c'est de la merde." Na zo'n verhelderende uitwisseling van informatie werd deze professionele relatie onderbroken.
Een ander ruimdenkend medemens kon het op de trein ook niet vatten waarom hij op school überhaupt Nederlands moest leren. Als scholier wacht hij immers liever totdat iedereen tenminste die taal spreekt. Inderdaad, zo is het probleem meteen opgelost.

Stephen Fry in America

Het was even slikken, deze geprivilegieerde rondtrip van Stephen Fry in het door ondergetekende ontdekte stuk van de Verenigde Staten, nu pakweg een jaar geleden. En ook al heb ik geen bordeel bezocht, noch aan spionagespelletjes in Vegas gedaan of een laatste groet gebracht aan de stervelingen van het vliegtuigkerkhof van Tucson, het is toch even slikken bij tal van herkenningspunten. Monument Valley, Hoover dam, Las Vegas.
Het voordeel van een journalist zijn de plekjes die hij kan ontdekken, daar waar de doorsneetoerist zich moet behelpen met minder een luxueuze begidsing. Ten huize van Navajos, in een bubbelbad dobberend op Lake Powell, vliegen in een B-17. Als dat geen voorrechten zijn. Anders reizen heet dat, weliswaar met... geprivilegieerde budgetten.

Geestig Geestenburg

In Geestenburg (de stad) kan er veel, als je tenminste over voldoende verbeelding beschikt. Geert is zo'n jongen waardoor het deus-ex-machina-gewijs mogelijk is om van elke onmogelijke hindernis een overkomelijke situatie te maken. Het klinkt eenvoudig, toch zit het iets complexer in elkaar. Doug TenNapels geestrijke inspanning is bijzonder fantasierijk, vlot verteld en gezwind in beeld gebracht. Ook al is TenNapel geen begenadigd tekenaar, het beeldend visualiseren gaat 'm goed af. Met een juiste balans zorgt hij voor een snelvaart waarbij je -net als Geert- amper op adem kan komen. Bovendien heeft de artiest ook extra aandacht besteed aan de taal, diezelfde speelsheid werd gelukkig in de vertaling geslaagd overgenomen. Geestenburg: kinderlijk eenvoudig tegenover volwassen vragen.
- Geestenburg 1 ***½
- Groom Lake 4 ***
- Kunstbordeel 4 ***
- Taras Bulba 2 ***½
- Wolf 20 ***

HEROES (12)

Sommige dubieuze rollen worden omgekeerd. Nu meer naar het voorplan tredend, Malcolm McDowell, de immer met nutwit Alex geassocieerde acteur uit de oerklassieker A clockwork orange als het ultieme kwaad Linderman. Of toch niet? Noah Bennet krijgt eindelijk de kans om sympathie op te wekken. En Sylar? Die blijft met fingerspitzengefühl zijn slachtoffers behandelen.

19. 07%
"Sylar blijft tekeergaan met de –onbewuste– hulp van Mohinder en Hiro besluit 'de wereld te redden' nadat hij de wrede werkelijkheid onder ogen moet zien."

Zijn klomp is gevallen

In navolging van De Rammelende Rally krijgt ook Nederland (meer specifiek Noord-Brabant) zijn toeristische promogids met Sus & Wis als natuurlijke gidsen. Aan de hand van een weddenschap meten twee teams zich, de ene met het Nederlandse vervoermiddel bij uitstek, de fiets, de ander met een even karakteristiek oerhollands voorwerp, de klomp, zij het met een behoorlijk uitgeruste vliegmotor! Ondanks het technisch vernuft kan Jerom met zijn dommekracht toch bijbenen. Deze reclameopdracht is toch meer dan de optelsom van promoplaatjes met promopraatjes. Actie lijmt alles aan elkaar, het streberige winnaarsgevoel zorgt voor competitie en spanning. Onderhoudend. Na de versies van 1975 en 1999 in 2011 dus een heruitgave met een geïndexeerde rechtzetting van de ondertussen ondergane evolutie in de streek. De gewijzigde situaties daadwerkelijk hertekenen, dat zou pas innoverend zijn geweest. Nu blijft de uitgever op de commerciële lauweren rusten. Bovendien is de druk van Standaard uitgeverij beschamend. Flinterdun papier degradeert reeds de niet zo goedkope luxe-editie, maar daarenboven werden ingescande beelden gebruikt voor reproductie. Anno 2011 lees je dus een slechte kopie van een middelmatige afdruk.
- Jacob en Gnork 1 **½
- Suske en Wiske Luxe De vliegende klomp (2011) ***
- Suske en Wiske Promostrips De vliegende klomp (1975) ***
- Suske en Wiske Promostrips De vliegende klomp (1999) ***
- Suske en Wiske Promostrips De vliegende klomp (2011) ***

HEROES (11)

Het komt opeens wel in een erg blitze stroomversnelling. Wederom met een ontwrichtende Wat voorafging-scène. De herbeleving van een gesprek uit de vorige aflevering met een andere tekstuele invulling. Claire zegt ditmaal dat haar vader via de Haitiaan niet enkel het geheugen van haar moeder, maar ook van haarzelve wou wissen. Voorheen verweet ze hem enkel het manipuleren van haar moeders herinneringen.

18. Parasite
"Verschrikkelijke toekomstbeelden brengen de Heroes van de wijs wanneer Linderman zijn plannen onthult en Isaac zijn vreselijkste schilderij tot nu toe maakt."

Aleph-Tav: First and Last

Terwijl je van Jodorowsky zwaarwichtigheid verwacht is De kreupele keizer (eigenlijk heel Alef-Thau) flinterdun. Het leest als een trein en stort je van de ene verbazingwekkende onwaarschijnlijkheid in de andere. Met Diamanta in de buurt heeft de scenarist het ideale reddingsmiddel gecreëerd, een deus ex machina dat onze helden uit welke hachelijke situatie ook (of toch misschien, om enige spanning erin te houden) kan redden, zoals bij de Microdrochten. Hou je van ectoplasmen en de wilskracht van de mens, dan kom je in deze zoektocht naar het ultieme aan je trekken. Toch mooi hoe de confrontatie tussen Alef-Thau en de Boom der Wijsheid zich manifesteert. Welk een wilskracht de jongeman al niet kan opbrengen en aan de dag legt om zijn geliefde en de haar omringende wereld terug te winnen. Egocentrisch qua inzet, allesopofferend qua overgave. Voor een keer kan je Jodorowsky niks verwijten. Diens grenzeloze fantasie maakt er een heerlijk ontspannen spektakel van. En naar het emotionele einde toe is het hek helemaal van de dam. Een poëtische terugkeer naar een andere wereld. De cyclus is rond!
- Alef-Thau (Sherpa) 2 ***½
- avonturen van Alef Thau 5 ***
- avonturen van Alef Thau 6 ***½
- Bilals Julia & Roem **½
- Messenger 5 **

Komen eten

In de roes van de reeks over mensen met speciale gaven voor het eerst een poging gewaagd om mijn eigen soep te koken met als bouilloningrediënt een varkenspoot. Door de te grote hoeveelheid water was het resultaat behoorlijk verwaterd, maar dat kan je corrigeren met enige toevoegingen. De heldendaad werd echter compleet gefnuikt door de hoge zuurtegraad. Nochtans gaat de omgeving niet gebukt onder een verhit gesternte. De koeltemperatuur zou voldoende moeten zijn om het een nacht uit te houden. Tenzij de onzichtbare Heroes-man toch slinks het geheel bedorven heeft.
Misschien in plaats van een varkenspoot nu enkel nog Knorr gebruiken? Wat een zwijnestal!

HEROES (10)

Verrassende verschijning: de uitstekende getypecaste tweederangsschurkenacteur Eric Roberts. Geknipt voor de rol. Met getemperde zwartwitbeelden wordt het verleden opgerakeld. Interessant, niet?

17. Company Man
"Het schokkende verleden van H.R.G. komt aan het licht en na een verschrikkelijke explosie zal Claires leven nooit meer hetzelfde zijn."

Een dorpje dat niet ging vliegen

De voorkaft is misschien wel speciaal opvallend, ze dekt de intrigerende lading van het binnenwerk niet. Marchals tekeningen hebben een zekere passende, afstandelijke geladenheid die dit intrigerende verhaal kunnen versterken, dat zie je alleen wanneer je het boek openslaat en zelfs de kleuren wegdenkt. Sébastien Bouet opent schitterend sfeervol om dan op zijn Léo's Aldebaran-achtig interplanetair te werken. Waarom Léo? Omdat zelfs Marchal geregeld statische poses van de meester imiteert (plaat 6, kader 4). Het is vooral Rodolphe met zijn Shyamalan-achtig scenario die de show steelt. Een onverwachte plotwending, het op realistische wijze weergeven van horror en sciencefiction, een prisoner-gegeven letterlijk knipogend naar
The Village. En troost je, degene die je d'r niet zal tegenkomen zijn de Village People. Bij deel 1 was ik matig enthousiast. Deel 2 breekt duidelijk alle gensters open.
- Tobkok 1 HC **½
- Tobkok 1 SC **½
- Verborgen geschiedenis 19 **½
- The Village 2 ****

Verzamelwoede: een loopje voor een loop

Ondanks de zwaartekracht durft Newtons appel wel eens traag van de boom te vallen. Dat overkwam me toen ik halfweg de middag realiseerde dat het de Jetse jaarmarkt was. Gaan of niet gaan? De herziening van een ouwe maat was een goed excuus.
De beestenkeuring miste ik, ongetwijfeld uit zelfbescherming om zelf niet op een podium te belanden. Door de Jetse straten struinen leverde weinig op. Gesitueerd in het Brusselse, dus dat zijn over het algemeen al gehaaide handelaars. Zelfs de plaatselijke rommelmarktkramers vonden het nodig om in de commerciële Smurfenhausse minstens twee euro te vragen voor een exemplaar. En dat was net het bedrag nodig om een Formula Tyco 6739.20-doos te vinden, behoorlijk intact! Een looping voor de baan.
Al vrees ik voor het praktisch gebruik. Die prachtige mini-slotcarwagentjes (schaal 1:87) zien er zo fragiel uit dat eventuele stuntcapriolen uit den boze zijn.
Mooi gedisplayed en dus in het oog vallend een Grand Prix Racer No.14 van Matchbox (schaal 1:55; 0,50) en een Williams Compaq 2000 Hot Wheels (voor MacDonald's; 0,50).

HEROES (9)

Onverwachts, da's het minste wat je kan zeggen om volgens de rite van zijn verschijning Stan -the man- Lee een cameo te zien opvoeren als doorwinterde extra. Gelukkig is hij geen bliksemafleider en gaat het spannende verhaal verder zijn gang.

16. Unexpected
"Matt bundelt zijn krachten met een 'draadloze' held en een radioactieve man. Claire vaart uit tegen haar vader en Peter ontdekt dat hij op een pijnlijke manier verraden is."

Zou Bertrand zonder Robert kunnen?

En met dit verhaal is dus de toon gezet van wat een lange Vandersteen-reeks zal worden. De figuren worden al meteen op het eerste prentje gekarakteriseerd, de ene dichterlijk (Robert, hoewel het rijmelen slechts sporadisch is), de andere komisch (Bertrand). En al staan de vagebonden onderaan de sociale ladder, toch zijn ze immens rijk. Met hun gouden hart en dito rechtvaardigheidsgevoel hebben de landlopers vaak meer te bieden dan mensen met poen. Naast Robert & Bertrand eveneens meteen opduikend de twee belangrijke nevenpersonages weeskind Joeki, mogelijke troonbestijger van Moldavië, en Robert & Bertrands aartsrivaal nummer 17. In het genre knap getekend met een amusant verhaal. Ook al werd deze heruitgave 'slechts' op 500 exemplaren gedrukt, de exuberante prijs in onverantwoord. De blauwe steunkleur -het gebruik ervan is trouwens niet altijd even consequent doorgevoerd- geeft gelukkig een iet of wat luxueuzer effect. Desondanks zijn de facsimilés van Barelli en Kuifje in vergelijking met deze van 25 euro gemaakt voor een vriendenprijs. Voor de snobistische verzamelaar.
- Robert en Bertrand - Adhemar 1 ***
- Robert en Bertrand - Adhemar 2 ***
- Robert en Bertrand - Adhemar 3 ***
- Robert en Bertrand - Adhemar 4 ***
- Robert en Bertrand - Adhemar 5 ***
- Robert en Bertrand - Standaard Uitgeverij 1 ***
- Robert en Bertrand - Standaard Uitgeverij 2 ***
- Robert en Bertrand - Standaard Uitgeverij 3 ***

Rommelmarktkoopje: Monopoly - editie Brussel

Mannen maken plannen. Vandaag was het één van die beslissende dagen om architecturale knopen door te hakken. Ga je voor speelsheid en verlies je daardoor veel ruimte, of kies je voor een strakke opstelling met een optimale benutting van de oppervlakte? Om het best een idee te vormen teken je dat gewoon uit op de grond. Da's al één zorg van de baan.
En dus bleef er tijd over om vlug naar Meise/Oppem de restanten van een semi-garageverkoop te inspecteren. Net voor de atypische zomerzondvloed toch één dingetje buit gemaakt: een Monopoly editie Brussel (1). Daterend van het jaar 2000 met de Belgische hoofdstad als centraal gegeven.
De Kiekenmarkt, het Rouppeplein, de Brandhoutkaai, het Sint-Katelijnenplein, het Vossenplein, de Lakensestraat, de Hoogstraat, de Antoine Dansaertstraat, het Madouplein, Kantersteen, de Wolvengracht, de Grote Zavel, de Kleine Beenhouwersstraat, het Muntplein, de Wetstraat, de Grote Markt, Robert Schumanplein, de Aldolphe Maxlaan, de Lemonnierlaan, de Louizalaan en tenslotte de overbekende Nieuwstraat. Geweldig!
En toch voelde ik me genaaid. De gehaaide verkoopster was dan wel blij het spel voor een prikje te verkopen, na thuiscontrole ontbrak... het geld! Op zijn minst een essentieel onderdeel bij het spel.