Nummer 43 is nummer 13

Gisteren werd dus de 43ste stripmuur geopenbaard in Brussel, welbepaald in de Philippe van Champagnestraat. Strategisch gekozen omdat daar om de hoek de Académie des Beaux Arts ligt waar William Vance zijn studiebroek sleet.
Wie prijkt op deze schildering? Held XIII natuurlijk. Hoewel zo'n prachtige Bruce J Hawker-scheepsscène ook niet misstaan had, qua spectaculaire sfeersituaties is Vance immers een kei. Het werd uiteindelijk de brave achterkafttekening met Steve Rowland -of welke naam ook- leunend tegen een taxi.
Nu deze veteraan gelauwerd werd is het wachten tot de miljardair in spijkerbroek mag prijken op een Brusselse gevel. Liefst dicht bij de beurs.

Een criminele lafaard

Eens je realiseert dat je je best niet bindt met de hoofdpersoon, besef je welke kant de strip opgaat. Criminal belicht immers een fragment uit het leven van criminele boefjes die voortdurend meegezogen worden in de spiraal van de misdaad. Je eruit proberen te trekken, heeft geen zin. Je wordt voortdurend door omstandigheden 'verplicht' aan het feestmaal deel te nemen. Hier is het Leo die we op de voet volgen. Wiens (mis)stappen we van naderbij mogen meemaken. Leo is sympathiek en heeft toch onaangename kantjes. Die neem je d'rbij, want ondanks diens relatief veilige levenswandel in een milieu waar de wet van de sterkste heerst, hoop je op een goede afloop. Brubaker en Philips schilderen een intrigerend portret. Als de Mo,a Lisa met twee kantjes, beiden interpreteerbaar. Is de lafaard een held of is de held een lafaard? Aan jou de keuze om dat te bepalen. Let's get criminal.
- Criminal 1
- BeeVee 2
- Urbanus 141

Een Belgische specialiteit: Orval

Servais serveert een vloeibaar en geestrijk drankje. "Laaf de dorstigen, Servais doet het geestelijk aan de hand van een romantische reconstructie met de abdij van Orval als middelpunt. Van dat laatste woord onthouden we slechts het eerste gedeelte dat aangevuld moet worden met matigheid. De zachte potloodafwerking laat Servais' vertellende kracht het best tot zijn recht komen. Een vlotte weglezer." Orval 1 was geboren. Hoe ligt het sluitstuk op de maag?
- F.C. de Kampioenen bundel 10: De bibberspecial
- Orval 2
- Ravian 21

Op zijn Bec gevallen

Zocht jij een veilige schuilplaats? Verstop je dan zeker niet in eender welke Bunker. "En ja hoor, de nodige uitleg wordt verschaft en je krijgt alsnog vat op het verhaal. Wie is Aleksi? Waar komt hij vandaan? Welke bijzondere krachten schuilen in hem? En vooral: waar zal zijn reis naartoe leiden? Het zwartwitgebruik is minder nadrukkelijk bij Genzianella dan bij Bec, die specialist in het scheppen van sfeer. Herinneringen is het noodzakelijke sleutelalbum: voldoende verklarend (is the truth out there?) om je een houvast te geven, voldoende prikkelend om verder te gaan."
- Bunker 4
- Jaap 14
- Jaap 16

Gigantisch (2)

"En zo eindigt de levensloop van Bruno Castorp en Mireia Glavius. Met wederom een geslaagde missie, een helfdhaftige interventie. Hoewel het eerder Vadus' verdienste is die met behulp van de Gigantikkers de boel rechttrekt. Een volwaardige afsluiter is De meesters van het licht niet. Mora en Cardona veronderstelden waarschijnlijk dat ze eeuwig mochten voortborduren op dit matige SF-concept." De afrekening zegt, zeer wisselvallig.
- Gigantik 4
- Gigantik 5
- Gigantik 6

Gigantisch (1)

Met deze recensie heb je meteen een gedoemd uithangbord om een reeks te promoten. Toch even rechtzetten, ik schrijf niet om strips beter te doen verkopen. Wél om een buitenstaander het inzicht te geven over het hoe, wat en waarom deze bepaalde titel de moeite wel of niet waard is om te lezen.
"Heel gedateerde retro SF. Behoorlijk statisch naar vorm en inhoud. Mora vertelt verhakkeld, zonder passie, het grote plaatje ontbrekend. Dat terwijl Cardona even onhip met een tweederangsrealisme de personages gestalte geeft. Deze eersteling heeft alvast een zwak verhaal waarbij je vreest voor het ergste: dat De Klauw weet te ontsnappen om in de rest van de reeks de obligate boeman te kunnen spelen. De kleuren zijn pijnlijk flashy. Een pseudo-kunstliefhebber zou het al snel als pop-art durven bestempelen." En zo begint Gigantik 1.
- Gigantik 1
- Gigantik 2
- Gigantik 3

De nobele Jaap

"Best een tragisch verhaal met de menselijke hebzucht als realistische afspiegeling. Eén iemand met geld kan het gevangenisleven totaal overhoop gooien. Wat ben je d'r echter mee achter tralies? Voor Cresus $ Bankcredit is dat duidelijk: macht verwerven. En voor alle anderen zit er niets anders op dan te kruipen. Alleen Jaap weerstaat. Echter ten koste waarvan? Dit zevende deel maakt duidelijk dat de nor zo nobel niet is. Minder komisch, wel des te kritischer."
- Jaap 7: De nobele nor
- Jaap 8: De vrijwilliger
- Jaap 10: Het opvliegende tapijt

De gevreesde vrijheid

Niet enkel de pointes zijn leutig, ook de woordspelende kwinkslag achteraf (na elk kortverhaal) laat je meer dan gniffelen. Deliège concentreert zich niet enkel op de gefrustreerde Jaap die voortdurend de gevangenis wil ontvluchten, ook de nevenfiguren krijgen geregeld een hoofdrol toebedeeld (Joop, Kees). Neem nu Stonie. Diens lot is duidelijk verbonden met die van een steen. Keigoed.
- Jaap 3: Jaap wat een troep
- Jaap 4: De vrijheid op zak
- Jaap 6: De levende kanonskogel

Een Jaap van een wonde voor Jaap

Humoristische strips die niet op een gedegen manier worden geïntroduceerd, het is een ziekte waar uitgeverij Dupuis zich in het verleden vaak aan bezondigde. Toch zeker als de eerste gags pas in de latere delen worden gepubliceerd. Wie is Jaap? Waar komt hij vandaan? Wat heeft hij mispeuterd? En wie zijn al die bizarre nevenfiguren? De vragen worden niet meteen opgelost, met mondjesmaat krijg je antwoorden over de episodes heen ingelepeld. Toch heb je meteen sympathie voor de sullige gevangene die talrijke nutteloze ontsnappingspogingen onderneemt. In El Candaro zelfs met revolutionaire gevolgen.
- Jaap 1: Jaap vliegt eruit
- Jaap 11: De handenloper
- Jaap 12: Tussen vier muren

I have got you under my Skim

O, wat is dit mooi. Terwijl de stripmarkt overstelpt wordt door zwaarbewapende diamantenboeven, heroïsche cimmerische barbaren, valiante ridders en spionerende dertienen in een dozijn, legt de Sherpa-kip een gouden ei. Afgaande op de auteursnamen en de covertekening (en opmaak) zweef je richting het Verre Oosten, Skim straalt een geisha-achtige sfeer uit. Eens je je in dat geheime dagboek van hoofdpersoon Skim begeeft, wordt je vooroordeel van de tafel geveegd. Mariko en Jillian Tamaki evoceren een zeldzaam raak jeugdportret over een tienermeid die haar plek op deze wereld beleeft, verovert en verantwoordt. Zonder ook maar iets breedstroperig uit te smeren mag je zelf stapsgewijs uitzoeken hoe het er in Skims leefwereld aan toegaat. Valselijk deprimerend met fatalistische inslagen. Heeft er iemand zelfmoord gepleegd? Wat is de ware toedracht? Kent iemand het echte relaas? Je leeft mee met de jongeren die het gebeuren elk op hun manier trachten te vatten. Wat de scenariste siert is de enorme geloofwaardigheid waarmee de protagonisten geportretteerd worden. Skim leunt immers vrij dicht aan bij de geplaagde loner die al te vaak misbegrepen wordt. Beter dan bij de vervreemdende karakters uit Dan Clowes' Ghost World voel je het verdriet en de pijn van verliefdheid. Tel daarbij op de stilistische aanvulling van de artieste, een realistische variante op Cyril Pedrosa. Hoewel je door de adolescentenproblematiek bij het lezen vaak aan Nana moet denken, leunt Skim dichter aan bij Natte Maan. met dit verschil dat je zo kruipt in de huid van Kim (I have got you, under my skim) en verknocht geraakt met de persoon dat je moeite hebt om afscheid van haar te nemen. Je wil nog meer van haar weten! Zo matuur.
- DirkJan 16
- Simon's Cat 2
- Skim

A tale of one black cat

En daar zit je dan comfortabel, in een heerlijk luie stoel het leed van anderen aanschouwend. Hoewel we slechts observator zijn, kan het geen kwaad even stil te staan bij een eventuele 'wat als dit jou overkwam'? De onmenselijke gedaante die de personages aannemen is dan immers niet zo surreëel als dat ze lijkt. De regel van het zelfbehoud, aangevuld met de wet van de sterkste, al dan niet in het bezit van een wapen. De voortdurende extra toevoeging van pikante kruiden maakt Walking Dead lekker pittig. Kirkman speelt niet op het platte spektakel. Hij speelt de pionnen tegen elkaar uit en voedt onze gruwelijke honger. Uitstekend.
- Black Cat 7
- Walking Dead 3
- Walking Dead 4

De ironie van het lot

Toch wel ironisch. Achttien jaar schreeuwen om media-aandacht met slechts een matige interesse (hoewel Het B-Gevaar op zich niet te klagen had qua exposure bij sommige van diens activiteiten) terwijl nu dat het doek lijkt te vallen over de enige Nederlandstalige stripwinkel, het volop genieten is van de extra belangstelling. Had jij het ook gelezen in de elektronische nieuwsbrief met het onthutsende nakende nieuws? Niet met de bedoeling om paniek te zaaien, wel om enig bewustzijn los te weken bij de B-klanten werd deze tijdbom afgevuurd. De wakkere burgers van FM Brussel (29 oktober) merkten het meteen op. En al vrij snel sijpelde het nieuws door op de andere redactie gevestigd op dezelfde verdieping in het Flageygebouw, zijnde TV Brussel (ook 29/10) waarna De Standaard het filmpje overnam op hun online versie op 02 november. Het bleef daar niet bij. Ook Het Nieuwsblad vond deze 'happening' regionaal wereldnieuws (03/11) en liet het synchroon plaatsen op De Standaard. Nu nog even te lezen, later enkel te raadplegen als abonnee. Het Laatste Nieuws repte er eveneens over, Radio 2 liet het gesproken woord alles verklaren, net als de twee studenten journalistiek die dit fait divers uitgebreid wouden aankaarten.
Belangrijker zijn echter de reacties van binnenuit. Een soort van misnoegd gevoel, een warme solidariteit met de uitdrukkelijke vraag om toch niet uit Brussel weg te trekken.
Die beslissing ligt natuurlijk bij Het B-Gevaar zelf, want wie weet komt Sleens belangrijkste concurrent Vandersteen op de proppen met een wilde weldoener.
Een Nederlandstalige stripwinkel in Brussel, het blijft problematisch. In ieder geval laat het ons niet siberisch koud! B-liefhebbers aller landen, verenigt u!

A couch patato

Moet je klaar zijn voor Sigmund? Moet je in de stemming zijn voor Sigmund? Of moet je goed gek zijn voor Sigmund? Volgens Peter de Wits eigen verwijzing op de cover zijn we allemaal wel een beetje getikt bij het lezen van het boek. Je zou het net als de op de divan liggende patiënt bijna Munchiaans uitschreeuwen. Heeft Peter de Wit daadwerkelijk een webcam geïnstalleerd in een psychiatrische praktijk om de observatie nog getrouwer te maken? Je wordt geraakt door de rake schetsen van bonte figuren. Egotrippers, eeuwige twijfelaars, depri's, optimisti's, met welke ingesteldheid, eens bij Sigmund gepasseerd zien ze het leven gegarandeerd niet meer rooskleurig. Waar zou de goede man anders van moeten leven? De Wit is soms zo grappig dat je het uitproest ((pagina 20, de zachte dood). Hij schuwt het maatschappelijk (ir)relevante niet (Balkenende op pagina 11). Actueel inspelend op rages (de vuvuzela op pagina 54) of geloofsovertuigingen (een goed priester op pagina 57 en 68). Lang geleden dat de therapeut zo raak schoot.
- Arctica 3
- Kraa 1
- Sigmund 20

Geen verlies: The Losers

De strip (comic) liet al geen memorabele indruk na, de film zit in hetzelfde straatje. De bende sukkelaars hebben weinig persoonlijkheid. Net als de strip is het beeldend archief designerig met een grote klemtoon op spetterend (letterlijk knallend) spektakel. Knal. Pats. Boem. Pataf.
"The Losers, een explosief actieverhaal over verraad en wraak, draait rond de leden van een speciale commando-eenheid die op een search-and-destroy-missie in de jungle van Bolivia wordt uitgezonden. Maar al snel komt het team – Clay, Jensen, Roque, Pooch en Cougar – erachter dat ze zelf doelwit zijn geworden in een dodelijke intrige, uitgelokt door een sterke vijand die waarvan ze alleen weten dat hij Max heet."
Herkenbaarheid via Idris Elba, ooit nog een belangrijk draagvlak in The Wire. De film is net niet zo voorspelbaar dat hij geen driedubbelspel speelt. Of wat dacht je van Jeffrey Dean Morgan, The Comedian in The Watchmen.
The Losers. Sylvain White. 2010. **½.

Een stoute de Pins

Arthur de Pins op z'n Cindy Laupers Girls just wanna have fun met provocerende taal en even uitdagende daden. De jongedame neemt geen blad voor de mond en toont voor één keer wat feminisme is: je lichaam ten volle benutten. Hetgeen ze allemaal in de mond neemt (zowel letterlijk als figuurlijk) laat menig voorvechtster van de goede zeden totaal steigeren. Zou enkel Arthur de Pins naam op de strip prijken, hij werd afgeslacht vanwege diens vrouwonvriendelijke benadering. Door de camouflage met Mazaurettes ideeën heeft niemand het recht om hem terecht te wijzen, de scenariste vormt het ideale alibi. Net zoals we bij de voorgaande delen een inkijk kregen in het mannelijke brein, zo mogen we ons verheugen op de openhartige ontboezemingen van Clara. What's on a girl's mind? Niet alle grapjes zijn grappig. Het is vooral de schattige vormelijke toevoeging van een sublieme de Pins (hoe hij een geleidelijk opstomende gloed op een gelaat kan weergeven) die je heel lang laat nagenieten. De expressiviteit en het hoge sexgehalte dragen daar ook extra toe bij. Jammer van de slordige vertaling/lettering!
- Professor Peeh en de Voesjesmannen
- Schatjes 3 HC
- Schatjes 3 SC