Nieuw bloed van engel Gabriel

Is dit het syndroom van de modieuze spielerei met klassieke muziek? De typische oude(re) rocker die zich geroepen voelt om het oeuvre als een soort van climax-eindwerk te recapituleren. Ruikt het hier naar Helmut Lotti of is deze Peter Gabriel goes classic meer dan een gewone herbronning?
Oorspronkelijk deed Peter Gabriel enkel grootsteden aan, genre Londen en Parijs met een vijftal exclusieve uitjes voor de weinige gelukkigen om diens New Blood in levende lijve mee te maken. Een goed half jaar later gunt de artiest echter ook de modale liefhebber de kans om hem van dicht(er)bij te bewonderen.
Als een theaterstuk opgebouwd met een eerste en tweede luik, pauzegewijs onderbroken, slaat de auteur twee maal een andere toon aan.
Ingetogen ontdek je hoe Gabriel de jeuk bedwong in Scratch my back. Werk van David Bowie (Heroes), Paul Simon (The boy in the bubble), Elbow, Bon Iver, Talking Heads, Lou Reed, Arcade Fire, Magnetic Fields, Randy Newman, Regina Spector, Neil Young en Radiohead worden verhaspeld en door de creatieve molen gedraaid. Vaak zo onherkenbaar dat de aha-erlebnis ver uitblijft. Verrassend op zijn minst. Dit vraagt om een CD-ondersteuning net omdat je ontwricht bent door het onwezenlijke. De orkestrale toevoeging is alvast verpletterend.
En dat geldt evenzeer wanneer Gabriel na de rust het eigen werk herbeleeft. Met zijn typische stemtimbre overstemt hij de geluidsbarrière die normaal door de rockband veel heftiger wordt opgedrongen. Kalmte straalt hij uit, melodieus meegaand met de strijkers. Dat contrasteert natuurlijk met de apotheose wanneer het publiek om uit de bol te gaan hunkert naar het obligate Solsburry Hill. Al dringt hij twee uur lang de eigen wil op, het publiek krijgt brood en spelen.
Bijzonder en memorabel, ook dankzij de twee nieuw verworven tshirts.
Peter Gabriel New Blood tour. Vorst Nationaal.

Brussels Stripfeest

De ene zou zeggen 'gebruikmakend' -de andere definieert het meer specifiek (en correcter) als 'profiterend'- koppelde het International Comics Festival Belgium, vertegenwoordigd door opportunisten Eric Coen en Bruno Graff, zich na het uitbuiten van Charles Piquets gemeente- en gewestfondsen, aan het Brusselse Stripfeest - Fête de la BD. Dat uitte zich door een zoveelste verplaatsing van hun (verborgen) agenda om gelijktijdig te vallen met het even zwaar gesponsorde BGE-evenement. Hiep, hiep, hiep, Piquet!
Zo kan je dit weekend het internationale karakter verkennen van dit universele festival in het meest centraal gelegen deel van de hoofdstad: Sint-Gillis. Hoewel, Saint-Gilles eerder van toepassing is. Nederlandstalige boeken zijn er amper, een Nederlandstalige vertegenwoordiging evenmin. Het zou toch o zo zwaar de winstmarges van de nobele organisatoren afromen. Dat verdriet wil je hen niet aandoen. Zij doen het immers met zo veel liefde voor de kun$$$t.
Op zich zou dat grootse stripfeest wederom ook geen blijvende indruk nalaten. De Balloon Parade (let op, mooi onderaan op de website: "in het kader van de stripfeest") van nu zondag kan wel eens letterlijk in het water vallen met de voorspelde regen. Wie weet gaat dat ballonnetje niet op. Het uiteindelijke beeld dat TVBrussel bezorgt is zo diplomatisch in beeld gebracht dat je af en toe echte toeschouwers ziet naast het parcours.
Na een verplichte pitsstop bij de lievelingsfrituur passeer je bijna automatisch langs de Kunstberg alwaar de passant enige animo rond geanimeerde beelden werd bezorgd. Auteurs Mauricet en Duquesnoy wezen op een op handen zijnde spektakel die avond. Het enthousiasme waarmee ze het verkondigden, wekte nieuwsgierigheid.
"Zoiets zag u nog nooit. In deze gratis, spetterende show rond de negende kunst wordt natuurlijk het stripverhaal an sich gehuldigd, maar met de klemtoon op de Belgische strip, zijn beroemde auteurs en cultfiguren. Van Robbedoes tot Kuifje, via de Marsupilami en Kid Paddle, het stripverhaal loopt in de kijker, met de projectie van video’s en monumentale stripbeelden op alle gevels van het Koningsplein. Een uniek spektakel in een mix van mapping, licht, 3D, laser, en pyrotechniek op pakkende muziek. Een perfect synchroon samenspel tussen de strip en een sprookjesachtige belevenis, met een fonkelend vuurwerk als kers op de striptaart, een primeur voor Brussel!"
Voor wie er bij was, de geleverde show was inderdaad fan-tas-tisch. De geprojecteerde beelden vloeiden samen met de gebouwen op het Koningsplein. Soms statisch, echter op de momenten dat er een interactie was, kon je bijna spreken van driedimensionaliteit. Mét livemuziek en een afsluitend vuurwerk. Het enige wat hierna ontbrak, was een knalfuif.
Zo zie je. Sceptisch, maar niet altijd negatief.

Herinneringen aan Bronco Ben Hur in een Mazda

- Ben Hur 1 HC
- Ben Hur 1 SC
- Blauwbloezen 16
- Brabant Strip Magazine 179
- Herinneringen aan de Grande Armée 2
- Mazdabende 6
- Stam & Pilou 23

Klein van gestalte, groot van hart

Is De kleine Christiaan een verwijzing naar Le petit Prince of heeft de auteur andere beweegredenen? Blutch is het pseudoniem van Christian Hincker, wat doet vermoeden dat de auteur voor deze herinneringsreconstructie puurt uit zijn jeugdige leven. Deze Nederlandstalige editie voegt de twee Franse delen samen. In tegenstelling tot Blotch zit er wel een breuk in de episodes. Niet enkel door de toevoeging van de minimale kleur, ook de manier van vertellen boet in aan kracht. De sterke, uit de holster getrokken penseelduels uit de beginfase vervoeren je naar een tijd toen we opkeken naar grootse, stoere filmhelden. Zich inbeeldend cowboy (heerlijk vertaald als koibois) te zijn, trachten ze met een grote mond hun tegenstanders te vloeren. Tevergeefs. De kleine Christiaan draagt die natuurlijke onschuld uit, het naïeve, kinderlijke denken, zonder infantiel te zijn. Ofte hoe je je wil manifesteren in deze gevaarlijke wereld. Je hebt zelfs geen lachband nodig om te gieren. Is het bewust gekozen om de achtergronden met roodvariaties te bewerken eens Christiaan het liefdesveld betreedt? Het zwakt die zwartwitwereld waarin Christiaan voorheen vertoefde af. De liefde nestelt zich in zijn hart en zorgt voor oplaaiende emoties. Zowel geestelijk als lichamelijk. Minder charmant, minder komisch, maar even krachtig speelt Blutch met beelden geplukt uit zijn referentiekader. In de eerste helft waren dat Rahan, John Wayne, Lucky Luke en Steve McQueen, naderhand schuiven Kuifje, dezelfde Steve én Marlon Brando langszij. Vond je Blotch zo terecht geweldig, dit boek mag ernaast postvatten. Zij het met een andere ondertoon. Zonde van de weinig representatieve en nietszeggende kaft.
- Bessy 75: Bessy's vreemde vriend
- Bessy 99: De squatters
- Bessy 102: Kid, de Apache
- Bessy 106: Klinga van de lynxen
- Bessy 118: De Greenhorns
- Kleine Christiaan
- Nero 106: De gelukbrenger

Een stortvloed

Interessant vormelijk document dat je een innemend verslag bezorgt van de vreselijke natuurramp Katrina. De impact die deze gehad heeft volgen we aan de hand van enkele getroffen slachtoffers. Hun getuigenissen worden hierin neergeschreven met een oprechte, schrijnende inslag. Al is Josh Neufeld geen groots tekenaar, hij weet het goed te maskeren en zelfs te upgraden via een uitstekende inkleuring. Deze monotone invulling met zeefdrukachtige intenties creëert een pakkende sfeer die je meteen laat meedrijven in de maalstroom. Vooraleer de euforie volledig de overhand krijgt, Neufeld is niet meer dan een verslaggever. Slechts zelden word je ge-, be- en ontroerd. Je blijft slechts afstandelijk observeren.
- A.D. New Orleans na de watersnood
- Bessy 134: De gouden rots
- Bessy 137: In het spoor van de eland
- Bessy 158: Het gekwetste paard
- Driften 2
- Lustige Kapoentjes 2
- Nero 77: Allemaal beestjes

My name is Earl 1.2 - Quit Smoking

Een shot van twintig minuten is onbevredigend. Probeer maar eens te weerstaan om NIET een tweede aflevering meteen na elkaar te bekijken.
Al heb je zelf nooit last gehad van roken, de helse weg die verstokte verslaafden afleggen om van die stinkstokjes af te raken, het is alom gekend. Het wordt Earls vierde goede daad in twee afleveringen. De verbondenheid, het hand-in-hand-gevoel, de solidariteit én het doorzettingsvermogen. Je zou voor minder een sigaret in de mond steken om dan gedwee met Earl het gevecht aan te gaan.
Dé scène is natuurlijk wanneer het oude mannetje tijdens de rommelmarkt Luke, I'm not your father van Randy moet zeggen.
Hoera voor Earl.
My name is Earl. Seizoen 1. Aflevering 2. Quit Smoking. 2005.

My name is Earl 1.1 - Pilot

Depri, getormenteerd, verslagen, opgefokt of gewoon in een bui om je lekker lui te ontspannen? Nestel je dan comfortabel in de zetel en zet een episode van Earl op. Gegarandeerd dat je het leven weer lachend en ontspannend countert en alle stress en frustraties van je schouders vallen. Weg met de lawaaierige buur die je gemoed verzuurt, dat terwijl je een even nonconformistische buur en zijn stupide broer binnenhaalt. Dankzij een stripverkoper in Valkenswaard het eerste seizoen voor een prikje op de kop getikt.
De introductie met het karakter van Earl zet meteen de toon. Deze boef beslist om het lot niet verder te tarten om schoon schip te maken met al zijn fratsen en criminele activiteiten. Straffer nog: hij wil al de verkeerde daden uit het verleden rechtzetten. Qua bewustwording kan dit tellen. Als iedereen rondom ons daarmee zou beginnen, de wereld zou erop vooruitgaan.
Expressiviteit, humor, sterk acteerwerk, uiteenlopende hoofdrolspelers, een passende soundtrack (99 Luftballons van Nena) geflankeerd door een aanstekelijke moraal. Achteraf geloof je zelfs dat het nog goed komt met mijn buur!
My name is Earl. Seizoen 1. Aflevering 1. Pilot. 2005.

Sex, drugs en RocknRolla

Een film van Guy Ritchie, da's gedurende twee uur alert voor het scherm postvatten met een notitieblokje -om alle karakters en plotwendingen te noteren- bij de hand. In razende vaart krijg je een bonte schare kleurrijke figuren voorgeschoteld die elk hun graantje in het misdaadmilieu willen meepikken. Gerard Butler die masculien prijkt op de affiche is slechts het stoere uithangbord, zijn rol loopt gelijk met die van talloze anderen. Het is eerder verteller Arch die het laken naar zich toetrekt en ons wegwijs maakt in heel het gebeuren.
Zoals steeds met hilarische situaties (Mumbles en One Two die de auto stelen, de 'a slap in the face' van Arch), uitstekend acteerwerk en bovenal vinnig viriele getypecaste muziek. Blijf bij de pinken en je amuseert je rot!
RocknRolla. Guy Ritchie. 2008. ***½

Ground control to Major Tom

De wetenschap staat voor niets. Het bewijs is uiteindelijk dan toch geleverd met verbluffend beeldmateriaal: er is water op Mars! Drinkbaar zelfs. In Nederland zouden ze zich afvragen of het Spa Blauw of Spa Rood is.

Work in progress

Altijd mooi om zien, de variatie op eenzelfde thema. Kijk hoe auteur Charel Cambré worstelt om de optimale cover te ontwerpen voor het nieuwste Jump-deel, getiteld Driezil. Voor wie de inhoud al wil kennen: "Dweezil gaat acteren! Ja, inderdaad, Lisa en Brains geloofden het eerst ook niet, maar hun beste vriend wordt de stuntman voor Casey Ryback, de bekende acteur. Wanneer de opnames voor de film beginnen, ontdekt Dweezil echter dat er meer aan de hand is: wie maakt dat SOS-signaal in die afgesloten container? En waarom sluipt de producers 's nachts rond over de set?" Het is nog tot november wachten. Ondertussen zoek je maar de zeven verschillen!

Iedereen leest Plunk

Iedereen leest Plunk!, da's duidelijk op de bijgevoegde fotografische documenten (Plunks blog is de betrouwbare bron, klik trouwens op de afbeeldingen voor een grotere voorstelling). Waarom jij dan nog niet? De surreële absurditeiten van Cromheecke en Letzer, het behoort tot een wereld waar het moeilijk toetreden is. Voorheen was het Taco Zip die je kennis liet maken met een radicale humor die zijn weerga niet kende. Plunk valt terug op deze C & L-basis. Echter toegankelijker. Dat is voornamelijk te danken aan de woordloze gebeurtenissen waarbij slechts de tekeningen een heldere gag representeren. Het team weet accuraat met klare beeldtaal onwaarschijnlijke passages uit Plunks leven tot leven te wekken. Niets zo moeilijk dan een lezer op elke pagina te leiden naar een humoristisch culminatiepunt. Hoe onaards ook, Plunks capriolen toveren makkelijk een lach tevoorschijn, zorgen voor een bewonderende aha-erlebnis waarbij je inschikkend knikt met de fantastische vondsten die de auteurs creëerden. Laat Plunk ook vlug deel uitmaken van jouw wereld!

Prijsbeest

Daar gaat dus mijn Jommekesverzameling. Nooit of te nimmer zal ze compleet zijn. De oelewappers van Ballon Comics, de uitgever van deze populaire Vlaamse reeks, hadden een slimme marketingtruc bedacht om de reeks feestelijk in de verf te zetten. Lezers mochten zelf een cover ontwerpen voor het 250ste deel. Volgens de eigen vrijgegeven cijfers een waar succes met de vele deelnemers (meer dan 3000) en internetstemmers. Na een eerste selectie was het de beurt aan een professionele jury (Jefs vrouw en dochter, de uitgever, twee studiotekenaars) om de knoop door te hakken. Altijd moeilijk natuurlijk om tussen al die kindertekeningen eentje te kiezen waar iedereen zich achter kan scharen. In ieder geval was Sven D’hondt de gelukkige wiens tekening op een zeldzaam exemplaar mocht prijken. Een honderdtal zijn er van gedrukt. En net daar knelt de schoen (maat 44 bij Zuster Maria-Theresa): "Wij krijgen sinds deze morgen gigantisch veel vraag naar het album met de winnende cover van Sven D’Hondt. Gelieve te noteren dat het Jommeke album 250 met de winnende cover louter is gedrukt in het kader van de grote tekenwedstrijd en niet zal worden gecommercialiseerd." Dixit de commercieel verantwoordelijke. Onverantwoordelijke ja. Help!

Kiekeboe anders

Herken je de vier auteurs die elk hun versie gemaakt hebben voor de Kiekeboe-cover De affaire ChiChi? Met een wedstrijd in het blad P-Magazine zou de lezer kunnen bepalen welke tekening een exclusieve herdruk van dit boek mocht bestieren. Of het nu met een zwaard, sabel of ander steekwapen gerealiseerd werd, deze farce was duidelijk doorgestoken kaart. Vlaanderen heeft een schone schare uitstekende (onafhankelijke) artiesten waaruit gepuurd werd, dus uitpakken met Jan Bosschaert, Charel Cambré en Dirk Stallaert is zeker geen schande, zelfs al zetten ze niet hun beste beentje voor (Stallaerts cover gaat de benevelde mist in). En dat P-huisillustrator Karl Meersman mag opdraven, dat vergeef je een (luizen)bladuitgever. Uiteindelijk kan je best ook in de eigen vijver vissen.
Is het de beperkte smaak van het P-ubliek of net de vooropgelegde mening van de hoofdredactie die de uitslag bepaalde? Pijnlijk moest je vaststellen dat het gedrocht van Meersman als winnaar uit de bus kwam. Sommigen zullen het zowaar bestempelen als ware kunst! Indien ik de gave had postbeambte te zijn, ik zou het beschilderde fotovlak met voldoende postzegels bestempelen om een verzending wereldwijd te verzekeren. Geen dank.

Rommelmarktkoopje: Nero

Afgelopen zondag was er een rommelmarkt in Nossegem. Kleinschaliger dan in Oudenburg, minder gezellig ook. Heeft het te maken met de 'goesting' van het moment of is het de uitstraling van de omgeving annex standhouders waardoor je je eerder op een vreemde plek waant dan dat je je thuisvoelt. Of tenminste op je gemak. Na enkele kraampjes leek het duidelijk dat dit mijn dagje niet zou worden. Een vintage Adidas-tas, daar heb ik nog kwijlend naar gekeken. Vanwege de vrouwelijke uitstraling links laten liggen. DVD'tjes ook, alsof ik met de opkomst van blu-ray enkel nog 1 euro voor een gewoon exemplaar wil neertellen. Stripbakken loop ik doorgaans voorbij. Het geloof in de supervondst is al lang weggeëbd. En me als een geobsedeerde weer verdiepen in de materie waar ik dagdagelijks mee bezig ben? Neen, dank u. Toch had ik voor het vertrek in de boekenkast gekeken naar ontbrekende niet-besproken Nero-titels. De buit was aanzienlijk. Blijven slechts genoteerd, vijftien titels uit de rode reeks. Dus mocht je nummers 32, 43, 77, 92, 102, 104, 106, 107, 110, 114, 116, 117, 119, 121, 122 in bruikleen willen geven. Meer dan welkom. Ondertussen zoek ik verder.
- Nero 30: De rosse rupsen
- Nero 37: Zwoele Charlotte
- Nero 38: De man zonder gezicht
- Nero 39: De groene slapjanus
- Nero 41: Ottoman de veertiende
- Nero 54: De wraak van Grote Clo
- Nero 57: Hannibal
- Nero 58: Mister Nobody
- Nero 78: De groene steenbok
- Nero 81: Het monster van Sarawak
- Nero 85: De zwarte toren
- Nero 91: Koeketiene
- Nero 101: De dood van Pietje
- Nero 103: Het jaar van Ricardo
- Nero 105: De kleine Pieterman
- Nero Klassiek 22: Pol de Pijpegeest

Geen drek: Star Trek

Je hebt nerderige en fanfavoriteregisseurs die zo verknocht zijn aan het origineel dat ze dit erg bekrompen willen vertalen naar een moderner geüpdate publiek. Vaak ontsporen ze en hervallen in de nostalgische heropleving van hun beeldingrijke fantasie. J.J. -Lost- Abrams leed niet aan dat fenomeen en recreëert een totaal nieuwe basis om met de Star Trek-piloten weer boldly de ruimte in te vliegen, waar no man has gone before.
Met een sublieme opener gooit hij alle registers open. De koppeling hierin van de dood met de geboorte levert een onnavolgbare, pakkende scène op. Zo goed dat je nu al beseft dat dit tijdens het verdere verloop van het verhaal niet meer geëvenaard kan worden. De eerste helft overdondert door de introductie van die o zo cruciale personages. Elk hebben ze hun specifiek karakter, steeds gemodelleerd volgens het collectieve geheugen. De rebelse grote bekker Kirk. Allesbetweter Spock. Drinkeboer dokter Bones McCoy. Uhura, Sulu, Chekov. Het is diep wachten tot in de tweede helft dat de basiscast compleet is. Dan schuift Scotty mee aan tafel!
Eigenlijk had de film geen spektakel nodig, de karakterontwikkeling van de protagonisten was immers voldoende. Noch de tijdruimtereizen waardoor je een vacuüm inlast dat voortdurend herhaalbaar is. Knap gevonden, edoch overbodig. Zo kon alvast Leonard Nimoy opdraven.
Star Trek. J.J. Abrams. 2009. ****