Het uur van Merlijn en Excalibur is aangebroken

Pech voor uitgever Silvester dat Merlijn Queeste naar het zwaard nog geen maand na de verschijning van deze Excalibur Kronieken op de markt brengt. De eerste dateert oorspronkelijk van 2005, deze hier verscheen in het Frans in 2012. De overlappende overeenkomst is niet alleen het onderwerp van het mythische zwaard, ook de scenarist keert in beide delen weer. Het ei waarop Istin broedde levert eindelijk een echte kroniek af die bejubeld mag worden. Pendragon leunt zo dicht aan bij de mystiek en 'werkelijkheid' van John Boormans Excalibur, op zich het sterkst geënt op Mallory's Morte d'Arture. Episch met evenveel grandeur uitgebeeld door Alain Brion. Wat voor een bijzondere techniek gebruikt hij om decors schilderachtig weer te geven (pagina 4). Zeer sfeervol (pagina's 12-13). En komt er een massascène in voor, die schuwt hij niet. Eindelijk een bijzonder Excalibur-boek!
- Excalibur Kronieken 1 HC ****
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 6 *½
- Kiekeboes, De 137 **½
- Merlijn De queeste naar het zwaard 1 **½
- Merlijn De queeste naar het zwaard 2 **½
- Suske en Wiske 323 ***
- Uur U 6 **½

De bijgelezen oudjes:
Dieter laat je de kleuren van de regenboog zien (erg symbolisch, zo zal blijken na het vijfde deel). Na blauw en groen is nu rood aan de beurt. Bloed, passie, liefde?

De kleur kan hierin met van alles geassocieerd worden, hoewel de titel ervoor zorgt dat er tenminste eentje voor de hand ligt. Névé komt voor het eerst echt in aanraking met de liefde en staat vrij snel in vuur en vlam. Ingepalmd door een charmante jongedame begrijpt hij niet waarom zij hem even snel en plotsklaps alleen achterlaat. Na een noodkreet zoekt hij haar thuis op. Névé, zelf jarenlang zich psychisch afgezonderd vanwege het opgelopen trauma, beseft nu zelf wat het is om buitengesloten te worden. Een teken van machteloosheid. Hij met zijn verleden weet niet hoe deuren te openen. Gek. Ook hierin heerst een groot drama, eentje met een dubieuze ondertoon, want haat en liefde liggen duidelijk zeer dicht bij elkaar. Het spel van aantrekken en afstoten. Kortom: passie, rode passie. Sterk.
- Lucky Luke Integraal 9 ****
- Névé 3 HC ****
- Névé 3 SC ****

Texas Cowboys, hang 'm high!

Wat een spielerei van Trondheim. Atypisch volgt hij de richtlijnen van het westerngenre niet en haspelt de tradities dooreen. Hoewel eenvoudig uitziend, is de constructie complex.

De scenarist werkt ontwrichtend. Ogenschijnlijk de indruk wekkend met een krantenvertelling te maken te hebben. Elk voorplat van een nieuw 'feuilleton' annex hoofdstuk ziet eruit als een Texas Cowboys-magazine ondersteund door één grote (actie)illustratie. Je verwacht binnenin dan een uiteenzetting of opheldering die niet als vanzelfsprekend volgt. De uitdaging ligt er in het spel van de karakters te ondergaan om uiteindelijk te begrijpen hoe de vork in de steel zit. Net als bij neergeschoten outlaws komt er final een einde met leesbeloning, de puzzel past netjes in elkaar. Ondanks de vele verschillende acteurs is het Matthieu Bonhomme die in een glansrol schittert. Hij portretteert het bonte, karaktervolle gezelschap en brengt ze tot leven. Die man kan je alles laten tekenen. Hoewel de inkleuring past bij de pulpachtige retro-intentie, vraag je je toch af wat het effect zou zijn indien het op zijn de Ster van de Woestijns was ingevuld? Nog levensechter. Texas Cowboys, een opmerkelijke strip.
- Berck Klassiekers 7 **½
- Hoe Molletje aan zijn auto kwam ***
- Hoe Molletje aan zijn broek kwam ***
- Lucky Luke 24 ***½
- Lucky Luke 25 ***
- Suske en Wiske Lx 17 De coole Kastaar **½
- Texas Cowboys ****

De bijgelezen oudjes:

Typisch, zoiets kan alleen in Talent-land. Dan bouw je een reeks op naar een climax en dan ben je als uitgever te ongedisciplineerd om het tijdig af te ronden. Volgelingen van Wolf Pearce zijn er dus aan voor de moeite en zullen niet meteen weten hoe het met hem uiteindelijk vergaat. Overleeft de man, is hij de redder van de twee werelden of kiest Chauvel alsnog voor een donker pessimisme waarin alles ten onder gaat. Rails moet het vooral hebben van de inherente dreiging en de spectaculaire actie. Je hebt de confrontatie blank-zwart, de ku klux clan is nooit ver, met moderne treinmastodonten als landelijke schepen voor deze moderne kruisvaarders. Chauvel neemt nooit een standpunt in, al had je dat na het opstartende deel wel verwacht. En het er binnenin de gemeenschap stuift, mag duidelijk wezen. De 'broeders' beseffen misschien wel dat eendracht macht maakt, toch zijn er de onderlinge vetes die dat dwarsbomen. Trefzeker is Fred Simons 'komische' stijl. Zijn oog voor detail en karaktersmoelen maken van Rails iets speciaals. Alleen lukt het Chauvel niet om alle vertakkingen tot een mooi geheel te vormen. De toevalligheden en het geluk slaan je om de oren. Hopelijk komt er toch ooit een bundel met het niet vertaalde vierde deel (je bent al tevreden in zwart-wit) ter afsluiting.
- Lucky Luke Integraal 8 ***
- Rails 3 HC ***
- Rails 3 SC ***

Flaterend feest

Prachtig, die schutbladen. Dat is Guust ten voeten uit flaterend. Terwijl de ene horizontaal behangt, slaagt de andere erin het verticaal te doen! In deze tweede bundel staan weergaloze, tijdloze, hilarische en subliem bedachte gags van Franquin. Die waar Guust een rookkringetje maakt en er mee hoelahoept. Doe hem dat maar eens na! En die daarop volgt waarin hij een kathedraal bouwt met lucifertjes om achteraf bij Kwabbernoot om een vuurtje te vragen! Het is nog niet gedaan. Wat dacht je van Guust die de lampvervangende Kwabbernoot even helpt. Trouwens, niet te vergeten, de onnavolgbare grollen met de latex Guust. Dan pas besef je dat je dringend zo'n poppetje in huis moet halen. Flaterfeest is een groots humoristisch feest.
- Alfa 12 ***
- Guust oblong 2 ****½
- Rani 4 **½
- Ribbedebie en andere verhalen HC **½
- Ribbedebie en andere verhalen SC **½
- Smurfen, De 32 ***
- Urbanus 154 *½

De bijgelezen oudjes:

Een opdrachtstrip voor het toenmalige Belgische weekblad Panorama met de eerste twee mensen op Aarde volgens de Bijbelse interpretatie: Adam en Eva. Beleefdheidshalve krijgt de vrouw de eer om vooraan te prijken. Gerrit de Jager schrijft absurde situatiehumor, subversieve Eden-ondermijningen, progressief prenuptiaal gedrag, overspeligheid en de naïviteit van de man. Bercovici geeft het vorm via zijn typische kribbelige, weinig uitgewerkte stijl. Alle eenvoud geldt om de gag te dragen. Helaas worden de grappen mishandeld door Wim Stevenhagen. Zijn computerinkleuring is haastig met achtergrondinvullingen die de strip een realistischer 3D-decor bezorgt. Het staat compleet haaks met de natuurlijkheid van die twee naakte levens. De Jager herhaalt zich geregeld, seks is geregeld -ongetwijfeld op verzoek van het magazine- aan de orde. Wanneer het Eva niet is die klaagt over hoofdpijn, durft ook Adam aan de noodrem te trekken om zijn gezellin gezellig te entertainen. Is het dan verwonderlijk dat zij des mensen elders haar gading zoekt. Progressief en veilig, de sidderende slang draagt een condoom. Weliswaar extra large.
- Al en Brock 19 **
- Brokkenmakeers, De 19 **
- Eva en Adam 1 ***

Kop of munt? Met dit boek win je altijd

Het kan dus nog wel degelijk. Een lang vervlogen succes, een uitgemolken topper, een verlebberde, uitgewrongen stripvod compleet reanimeren. Deze Kop-of-Munt brengt je volledig terug naar de Zwarte Maan-hoogdagen. Sterker zelfs, dit op zichzelf staand verhaal dompelt je onder in een nieuwe wereld waarbij je met plezier ook kennis wil maken met andere passerende karakters. Het moment dat Wismerhill zijn pad kruist, je denkt meteen gemoedelijk terug aan de bron van deze fantasy-rivier. Froideval schrijft een minikroniek en geeft het verleden van Kop-of-Munt een heel menselijk gezicht. De levensjaren bij de draak. Het onderdanige slavenleventje bij de ondergrondse rovers. De kennismaking met de twee zwaarden. Deze tweede Special laat je niet alleen een sfeer opsnuiven die je naar meer doet verlangen, het bevredigt zelf al je zintuigen. Visueel door een schitterende Angleraud. Hij schuwt het niet om zich zowel uit te sloven in gedetailleerde, subtiele double spreads (24-25 en 26-27) met prachtige composities. Of je te vergasten op een animatietraktaat (19 kadertjes op een pagina, plaat 17. Het enige wat je hem kan verwijten, is dat door de (slappe kaft)-uitgave, je het boek niet kan openbreken om ten volle van de dubbelpagina's te genieten. Terwijl ze dat juist verdienen. Hoe verfijnd en uitgemeten Angleraud spiegelt, repetitief de ouderwordende hoofdpersoon centraal zettend (platen 30 tot en met 35), stripkunst ten top.
- Arcadia Archief Luxe 23 Jessie Jane 2 ***½
- Bloemlezing... en andere verhalen HC **½
- Bloemlezing... en andere verhalen SC **½
- Jessie Jane 2 ***½
- Kronieken van de Zwarte Maan Special 2 HC ****½
- Kronieken van de Zwarte Maan Special 2 SC ****½
- Pim, Pam & Pluis + striptekenles 1 ***½

De bijgelezen oudjes:

Lepage met Névé in de voetsporen van Plessix' Patje van het Groenewoud. Het exotisch reizen en de kennismakingen met uitheemse culturen is de jongen niet vreemd. Het wordt een soort poëtische volwassenwording voor de jongen die na de dood van zijn vader er verloren bijloopt. Hij gedraagt zich puberaal, sluit zich op in de cocon. Tot er die gelegenheid zich voordoet om zelf initiatief te nemen. Ofte hoe een onvoorzien uitstapje toch vanalles kan openbaren. Maurie-Paule Alluard is de enige die niet de juiste sfeer kan overbrengen. Haar inkleuring is somber, grijs, net als in het eerste deel soms lijkachtig van pigment. Zelfs met het excuus van de eventuele doodsstrijd, ben je ontgoocheld in het visuele spektakel van het Groen sonnelicht. De titel wordt netjes verklaard, alleen noteert de letteraar binnenin "groene sonnelicht". Inconsequent. Typische slordigheden die in een Talent-productie sluipen.
- G. Raf Zerk 16 **
- Névé 2 HC ***½
- Névé 2 SC ***½

Ikke auto ni reparere

De oblong annex vierkante boekjes van Standaard Uitgeverij uit een ver verleden krijgen een facelift. Nu op traditioneel albumformaat én ingekleurd. Zo lijkt het of je zelfs fris en nieuw materiaal in handen hebt. Een terechte heruitgave, want zo merk je dat Ikke in deze compacte vorm met korte gagstrookjes heel wat gevarieerds in zijn mars heeft. Absurde humor, surreële humor, letterlijke humor. Taalspelletjes zijn hem niet vreemd met de vele woordspelingen, de domheid van Reggie uitbuitend. Biebel heeft een ontzettend grote mond, letterlijk en figuurlijk. Zijn mondigheid hoop je nooit bij kinderen in je buurt terug te vinden. Anders sta jij zo waar met de mond vol tanden.
- 3Hoog 2 ½
- Berck Klassiekers 5 **½
- Biebel - De stroken 1 ***½
- Geronimo Stilton 9 ***
- Guust oblong 1 ***½
- Hotel Nevelzicht 1 **½
- Timo 3 **½

De bijgelezen oudjes:

Voorlopig wordt niet verwezen naar bekende of minder bekende en zelfs obscure automerken die met pech te kampen hebben. Alvast geen sluikreclame in Garage Isidoor. Gilson betrekt er helikopters, treinen en boten bij en introduceert een nieuwe overbuur, per toeval een 'collega' garagehouder. Laat de vernietigende rivaliteiten beginnen. Zelfs al zijn die gezichtjes van Olis anders dan andere, plasticineachtig, vooral diens expressiviteit en decordetails dwingen respect af. Tijdens conversaties vaak efficiënt leeg, maar als we de achtergrond te zien krijgen, heb je een keurig beeld (pagina 7, kader 3). De personages zijn goed gesticulerende acteurs, altijd een plezier bezig te om zien.
- Garage Isidoor 2 ***½
- Névé 1 HC ***
- Névé 1 SC ***

Jumpen op het veld van eer: de Blauwbloezen

De uitgever is zo eerlijk door je niet te verblinden met gagstrips op de eerste pagina's. Het is eerder een overzichtsboek met de ontstaansgeschiedenis van de Jumpers, leuke feiten en ontwikkelingsdetails, weggelaten weetjes, veranderde voorkaften en stomend storyboard (ideaal om te tekenfilmen!). Hier en daar een woordje uitleg begeleidt de illustraties. Charel Cambré heeft voldoende zelfrelativering en hemelt zichzelf niet voortdurend op. Noch maakt hij van de gelegenheid gebruik om met modder te gooien. Een diplomatisch inzicht. Jump 17 is een mooie bloemlezing geworden. Met daarna pas de overblijvende niet eerder gepubliceerde Jump-gags en een kortverhaal. De uitgever had de schijn kunnen wekken dat de strip volstond met strips door eerst hiermee meteen uit te pakken. Deze Een nieuwe start kondigt als zeventiende deel een tweede leven aan voor wat toch wel als de beste Standaard-reeks van de laatste jaren mag bestempeld worden. Deze uitgeversmastodont wist het potentieel niet uit te buiten, dat het Strip 2000 wel moge lukken!
- Berck Klassiekers 10 **½
- Jump 1 ***
- Jump 2 ***½
- Jump 17 ***½
- Kuiken I, De avonturen van 1 ***
- vier ruiters van de Apocalyps, De 1 HC ***
- vier ruiters van de Apocalyps, De 1 SC ***

De bijgelezen oudjes:

Het komische wordt volledig overschaduwd door het realistische geweld. Blutch vertelt aan een onwetende soldaat een beschamend stuk geschiedenis, verwaand veronderstelden de Noordelijken dat ze even een beslissende slag zouden leveren om Richmond in te palmen. Bull Run werd een schandvlek. Om de situatie nog grotesker te maken, laat de president eventjes toeschouwers toe, met elk hun zitje op de tribune om de toenmalige gladiatoren elkaar te zien uitmoorden. Cauvin heeft er zin in (met een opmerkelijk 'gedienstige' Blutch en een 'lafhartige' Chesterfield) en Lambil evenzeer. De gedrevenheid waarmee hij de pagina's voltekent (de soldatenpelotons en toeristenpubliek, pagina 8), getuigt van diens hoogdagen. Intelligent, integer en interessant. Bull Run, één van de beste Blauwbloes-albums.
- Blauwbloezen, De 27 ****½
- Rails 2 HC ***
- Rails 2 SC ***

Ivan of Ivanka met het zwaard in de hand

Je hebt hier wel degelijk een Vrije Vlucht in handen. Met een mooi wegstopformaat kan je het onschuldig opbergen in de handtas? Dat klinkt zelfs voorbestemd. Alsof vrouwelijke lezers zich aangetrokken zouden kunnen voelen tot dit romantisch-erotisch uitje. De speelsheid van Feroumonts tekeningen doen denken aan Arthur de Pins wulpse Schatjes, zij het minder geraffineerd, afgewerkt, verfijnd. De premisse slaat in als een bom. Je opdringerige baas omtoveren tot een slaafse wijfje. Het klinkt uitdagend. Helaas is de evolutie in het nee-ja-spel bij Feroumont te vanzelfsprekend. Het fantasietje gekoppeld aan wat hocus pocus moet je zonder verpinken als waar beschouwen. Zelfs het geheimpje van Victoria staat als een paal boven water (een lichte verwijzing naar Blake Edwards' Victor Victoria)! Subtiel is de schrijver-artiest niet, verhelderend evenmin. De koppeling aan een scenarist had Ivan Ivanka heel wat discipline bezorgd. Nu leest het als een softpornofilm waarin het verhaaltje van onderdanig -logisch, niet?- belang is. Ivan Ivanka is te vrijblijvend en mist bevrediging. Gelukkig zit er de erotische uitstraling in de fantasietjes waardoor je geest kan afdwalen.
- Berck Klassiekers 2 **
- Beroep: leraar 3 **½
- Elke raaf pikt Integraal ***½
- Ivan Ivanka ***
- Legendariërs, De 3 HC **
- Legendariërs, De 3 SC **
- pioniers van de Nieuwe Wereld, De 19 ***

De bijgelezen oudjes:

Het lijkt wel of Arleston meteen zijn beste kruit verschiet in dit vermakelijke eerste deel. De onderdrukking van de hedendaagse heerser wordt meteen in 46 pagina's ongedaan gemaakt met daaraan gekoppeld de wederopstanding van Merlijn én de kennismaking met de drager van het magische zwaard Excalibur. Welke queesten kunnen ze hierna nog beleven? Onbegrijpelijk trouwens dat de reeks niet eenzelfde succes behaalde als Arlestons topreeks Lanfeust. Komt het door Hübsch kribbelige, slordige stijl (hoe Gwynned eruitziet op pagina 3, kader 4) terwijl hij verder meer naar Loisel neigt (Merlijn, pagina 35, kader 4). Helaas overheerst het vlugge, schetsmatige dat met een onpersoonlijke lijn werd getekend. Dit eerste deel bevat goede ideeën (het 'zwijn' Merlijn, een vrouw als drager van Excalibur) die niet ten beste uitgepuurd worden. Arleston vertelt op zijn typische beschrijvende manier. Een herkenbare systematiek.
- Chick Bill 64 **
- Excalibur 1 HC ***½
- Excalibur 1 SC ***½

Twee helden uit het Robbedoes-weekblad

Oblongboekjes voor tweestrokengags, op die manier komt een grap het best tot zijn recht. Uitgever Dupuis had dat in 1965 al begrepen en brengt de eerste episodes van een flaterende Guust uit op gehalveerd albumformaat. Je kan hierdoor ongestoord genieten zonder dat je meteen in de volgende wordt ondergedompeld. Franquin schuwt de dubbelzinnigheid niet. De ene keer wekt hij sympathie op voor deze doorwinterde luiaard (al zijn Guusts intenties steeds goedbedoeld), de andere keer word je zelf krankjorum van diens gedrag. Met de nodige zelfspot zet de naïeve Guust zich soms te kijk. Prachtig vormgegeven, op heerlijk oud en vergeeld papier, zeer netjes opgefrist door Fred Jannin. Zo'n strip ademt dan wel nostalgie uit, de humor is tijdloos. Ten opzichte van de eerste editie verschuiven enkele gags op de beginpagina's.
- Berck Klassiekers 4 **
- Berck Klassiekers 6 **½
- Berck Klassiekers 9 **
- Dokters 3 *½
- Guust oblong 4 ****
- Guust oblong 5 ***½
- Jommeke 266 **

De bijgelezen oudjes:

Jack Attaway laat zich volledig meeslepen door het luxe-leventje en wordt in de verleiding gebracht om ook mee te doen aan het gokspel genaamd Wall Street. Sammy, die is heel wat nuchterder en kent zijn plaats op de wereld. Hij is het vrij snel beu om elke dag kreeftensoep te eten, het daarbij gepaard gaande weinige bewegen zorgt voor een gezwollen buik. Da's het eerste deel van de plot. Tot de crash iedereen de dieperik in duwt. Gek genoeg zijn er steeds wel andere haaien die de eigen soort zonder scrupules zullen opeten. Dog eat dog. Al die wolven in schapenvacht laten ineens hun ware gelaat zien. Hoe kan je overleven in zo'n op geld beluste maatschappij? De Westerse beschaving geheten. Crash in Wall Street is een verhaal met een moraal: hoe materialisme aan de kaak stellen!
- Krijgsheren, De 1 HC **
- Krijgsheren, De 1 SC **
- Sammy 26 ***½

Een versplinterde cell

Na Assassin's Creed en World of Warcraft een nieuwe titel in de Dark Dragon Books Games Collection. Hoewel, het moet gezegd, gebaseerd op de romans van Tom Clancy. Deze Splinter Cell is er eentje die voor een keer wel meteen kan bevestigen. Je zit meteen in het oorlogsgeweld en volgt deze 'super'mens op de voet. Met een onmetelijke kracht en voldoende extra levens baant annex schiet hij zich een weg doorheen de terroristen. Ondertussen wantrouwig genoeg heb je zelfs weinig op met al Sams partners. Wie speelt er immers géén dubbelspel in dit spionagespel? De missie 2 geeft antwoorden op de vragen die je je voorheen stelde. Vooral omtrent Sarah ben je gerustgesteld. En terwijl de opdracht definitief is uitgevoerd, een slimme zet om het na driekwart terug open te gooien, wordt meteen een steen gelegd voor het volgende verhaal. Wat als een opponent de kans krijgt om zich te wreken? Wordt vervolgd. Efficiënt.
- Berck Klassiekers 1 **
- Berck Klassiekers 8 **½
- Captain Sir Richard Francis Burton 2 ***
- I.R.$. Team 1 **½
- Splinter Cell Echoes 1 ***
- Splinter Cell Echoes 2 ***½
- Succubus 3 SC ***

De bijgelezen oudjes:
Jaguars is de verrassende en intrigerende intro van een nieuwe actiereeks. De spelers worden geïntroduceerd waarbij een zekere kleurgevoeligheid al duidelijk maakt dat er onderliggende spanningen zijn. Het Amerika van de nabije toekomst heeft het zwart-blank-juk nog steeds niet kunnen afleggen. Sommigen willen maar al te graag terugkeren naar het slavernijtijdperk. Wolf Pearce, is het nu goed of slecht? Je veronderstelt het eerste, gaandeweg merk je dat ook hij beïnvloed wordt door verleidingen allerhande. Dat het moeilijk is neutraal te blijven. Alleen jammer dat een goeie maat van hem het moet ontgelden. Chauvel voert personages op die even snel verdwijnen. Wat bijvoorbeeld met de dokter die Wolf onder de hoede neemt? De hiaten (Wolf getuigt van betrokkenheid, toch wordt hij afgestraft, pagina 47) storen in eerste instantie niet, naarmate de plot vordert heb je meer bedenkingen. Bedenkingen waar Chauvel geen antwoord op geeft. Verrassend is vooral Fred Simons aanpak. Terwijl je de plot eerder zou koppelen aan een rauw realisme, hanteert hij een ronde karikaturale stijl. Zonder komische impact gelukkig. Hij schuwt de uitdaging niet om uitgewerkte decors te tekenen (de stad, de imposante kruisvaarderstreinen). Sterk.
- Pedro de Neusbeer 1 **½
- Rails 1 HC ***½
- Rails 1 SC ***½

Vanonderen in Down Under

Doorgaans zijn kolonistenverhalen vastgeroest geschreven rond het Amerikaanse pioniersleven. Nathalie Sergeef kiest andere horizonten en brengt ons richting Down Under, zijnde Australië. Haar cast is uitgebreid, zelfs iets té, waardoor het moeilijk wordt om je als lezer te identificeren. Wat met Abigail die Lonan toch enigszins helpt? Lonan zelf die op een zijspoor wordt geplaatst. McFarlane en het familiale gekonkelfoes. Allen hebben ze wel een interessante achtergrond waar de scenariste voorlopig weinig mee doet. Dat biedt natuurlijk voldoende stof om ettelijke albums te vullen, problematisch is haar keuze wil je een band met de figuren opbouwen. Je verwacht een invulling van hun betrokkenheid in dit eerste deel. Gelukkig is dat slechts een beperkte stooorzender. Want het avontuur zelf prikkelt de nieuwsgierigheid. De man van Kenzie's River wordt bovendien uitstekend in beeld gebracht door Fabio Pezzi. In het begin hinderen diens iets te kortgebeende figuurtjes (pagina 3, kader 2), het vleselijke striprealisme zuigt je in de plot. Progressief antikolonialisme met voor een keer niet de uitgebuite zwarten als kerngroep, wel de weggedreven aboriginals die lijdzaam moeten toezien hoe hun land compleet door vreemden wordt ingepalmd. Wat de 'beschaving' al niet te bieden heeft.
- A Game of Thrones 3 SC **½
- A Game of Thrones 4 SC **½
- Down Under 1 ***½
- F.C. de Kampioenen 77 **
- glimlach van Mao, De **½
- vervloekte kind, Het 1 ***
- vervloekte kind, Het 2 ***

De bijgelezen oudjes:

Toeristen, zelfs voor een rover met beperkte talenkennis kan dit een pest zijn. Sheriff zijn is geen geschenk. Zelfs al heb je de indruk baas over iedereen te kunnen spelen, dan moet je nog met één iemand rekening houden: moeder de vrouw. Is dat meneertje Suikerbuik die opdaagt voor Robin (651). Kansberekening kan je heel wat kopzorgen bezorgen, de sheriff mag het ondervinden. Tegenwoordig is er heel wat te doen om het pesten op school of op het werk. Zelfs in de Middeleeuwen sloegen pestkopjes toe. Kunegonde heet hierin dus Hillegonde (664), dat krijg je wanneer je van uitgever verandert en er geen goede vertaalopvolging is. Hoe toch je zin krijgen: steeds tegenspreken, de ander volgt automatisch tegendraads (668). Vergiffenis, het is niet iedereen gegund (674). Sokken stoppen bij Teutoonse Ridders, een helse klus (678). Weerkundigen kunnen zich ook wel eens vergissen. Wie was eerst? Turk en de Groot of Jeff Smith van Bone (687)? Nek even uitscheren bevat heel wat sterke gags.
- Dodelijk Venetië 1 HC **
- Dodelijk Venetië 1 SC **
- Robin Hoed 14 ***½

Het staat in de dierenriem geschreven

Behoor jij tot de groep van non believers, dan zal het moeilijk worden om je in te leven in deze geestenwereld vol verschijningen na de dood en astrale uit-het-lichaam-tredende ectoplasma's.

Wie echter eerder al een Jodorowsky las die is veel extremer gewoon. Het basismysterie rond De marteling van de maagd en dus de vrouw met haar dubbelleven is fascinerend spannend. Hoe ze plots van de ene comfortabele situatie letterlijk in de andere penibele geraakt, toont de anonimiteit waarin we leven. Gaan er een paar eventjes ongeoorloofd rechtertje spelen en iemand veroordelen waarvan ze enkel de schone schijn kunnen zijn. Corbeyran had het psychisch kunnen aanpakken en de daders onzichtbaar geestelijk terroriseren. Neen, voor hem moet het ook visueel geuit worden. Suggestiviteit wordt vervangen door een hapklare brok (het ectoplasma). Jammer, het had veel krachtiger gekund. Lannoy is zowat degene met de opvallendste stijl totnutoe. Een beetje de vroege Bertail met fotoreferenties op een zwarte manier uitgebuit. De marteling van de maagd, één van de beste episodes tot nu toe. Leuk weetje: de ijzeren maagd, een foltertuig, speelt een belangrijke rol in dit zesde deel
- Block 109 4 HC **
- Dierenriem 5 **½
- Dierenriem 6 ***½
- Rider on the storm 1 HC **
- Rider on the storm 1 SC **
- Rooie Oortjes dubbelalbum 10 **½
- Tanguy en Laverdure 26 HC ***

De bijgelezen oudjes:
Wasterlain heeft duidelijk een hoogtepunt bereikt.

Het voorgaande Parijs-Dakar-deel was al top, deze Yeren behaalt een even hoog niveau. De reis die je samen met Sarah Spits onderneemt is weer even ondernemend en des werelds avontuurlijk. Openend met een mooi familieverhaal in de prehistorie, de kleine tragedie krijgt op het eind nog een deels mooi, deels pijnlijk staartje waardoor de cirkel mooi rond is. Zelfs al intervenieert de gewaagde fotografe hier en daar, ze kan als individu weinig ondernemen tegen al die scrupuleuze stropers, handelaars en gewetenloze jagers. Sarah observeert en deelt met haar camera al haar ervaringen, je wordt er alleszins bewuster door. Hergé worstelde met zichzelf en zocht ingetogen naar een remedie voor zijn zwaarmoedigheid in Kuifje in Tibet, Wasterlain verbetert de wereld door onze beperkte kijk (anno mid jaren 80 van de twintigste eeuw) te verruimen met confronterende, harde plaatjes. Met een gastrol voor Anne Fosset, de gorilla-vrouw.
- Eeuwige Rijk, Het 1 HC **
- Eeuwige Rijk, Het 1 SC **
- Sarah Spits 4 ****

Retro maand: Lieve Kerstman

Wees welkom, geëerde wintergast. Waar menig kind op hoopt om hem/haar te verblijden tijdens koude winterdagen. Trondheim schrijft speciaal voor elke goedgelovige jongeling het doen en laten via woordloze avonturen van deze toch wel uitzonderlijke burgervader. Lieflijk is de Lieve Kerstman die plichtsbewust goed wil doen. We volgen hem één dag lang, vanaf de morgenstond wanneer de wekker afgaat tot de maan verschijnt en hij zich lekker kan nestelen in bed. De cirkel is rond. Ontzettend gestructureerd en gedisciplineerd getekend als ware het een perfect gekadreerde animatiefilm (neem nu pagina 5, de 16 evenredige kadertjes) met hier en daar een vergroting om een situatie uit te lichten of te versterken. Niet altijd vanzelfsprekend begrijpelijk, daar zullen kijklustigen niet over struikelen. Hello, Lieve Kerstman, een uitdagende leesstrip zonder woorden.
- Hombre 3 HC ***½
- Hombre 5 HC ***
- Hombre 3 SC ***½
- Hombre 5 SC ***
- Lieve Kerstman 1 ****
- Nash 8 HC **
- Nash 8 SC **

Retro maand: Hombre

Zwaar onderschatte reeks waarbij het blootschalige van de buitenkant de lading niet dekt. Het afgrijselijke naakt (bijna de uitvergroting van een prentje binnenin) is slechts een afspiegeling van het verval van de morele waarden. Stel het je eens voor: internationale revoluties en geen brandstof meer. Hoe moet het verder met ons? De afgrijselijke Mad Max-wereld van Ortiz en Segura is barbaars en berust slechts op één ding: overleven. Je instincten staan spits, je drang tot voortbestaan vergt de meest morbide offers.

Geen medelijden, geen medeleven, het kan je de kop kosten. Hombre is dé man, dé held die ons door deze hel moet loodsen. Rauw en hard tonen Ortiz en Segura waartoe de mensen in staat zijn. Een weerzinwekkend schouwspel van een beschaving waar geen plaats meer is voor morele waarden. Even pionierend als Serpieri's Druuna. Geen gratuite sexploitatie. Ortiz is zeer gedisciplineerd in de pagina-opbouw. Strak volgens een vast schema, vaak negen kadertjes van gelijke grootte. Zijn kleurgebruik staat in schril contrast met de pijnlijke, (g)rauwe wreedheden.
- Boeboeks 1 ***
- Boeboeks 2 ***
- Boeboeks Integraal 1 ***
- Hombre 1 HC ****
- Hombre 2 HC ***½
- Hombre 1 SC ****
- Hombre 2 SC ***½

Retro maand: Patrouillerende bevers

Slechts de eerste negen platen zijn van Charliers hand, daarna moet Mitacq het alleen doen. Je voelt het verlies aan coherentie. Het zee-avontuur is uiterst boeiend met weer voorbeeldige en inventieve oplossingen door de Bevers bedacht om uit de hachelijke situatie te geraken.

Zo lang het avontuur zich op zee afspeelt, is er geen vuiltje aan de lucht. Wanneer echter een geschikte schuilplaats gevonden wordt, duiken plotsklaps andere padvinders (vrouwelijke!) op. Een makkelijke zijsprong van de scenarist om variatie te brengen, het wordt daardoor iets te ongeloofwaardig. Jammer, want Op zee gevangen is een spannende thriller met vooral in het begin sterke ensceneringen. De knappe schaduw op pagina 4, kader 6. Of één bladzijde verder, 5-8, het subtiele strookje om de dobberende boot weer te geven. Oud is niet meteen oubollig.
- Beverpatroelje, De 22 ***½
- dagboek van een bos, Het 3 HC ***
- dagboek van een bos, Het 4 HC ***
- dagboek van een bos, Het 3 SC ***
- dagboek van een bos, Het 4 SC ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2003 **½
- Smurfen, De 16 ***

Retro maand: Eldorado

En zoals gehoopt keren Harriet en Mata het eerste deel de rug toe, niet nodig om zich te focussen op die verloren schattenjacht en uitgewiste liefde. Nochtans doet de voorkaft heel wat anders vermoeden.

Harriet vult de hiaat in die het einde van het eerste deel mysterieus maakte, hoe Marquitos toch terug in de bewoonde wereld geraakte. Met mondjesmaat tussen de echte intrige door. Dat schouwspel wordt opgevoerd door nieuwe spelers die op hun manier fortuin willen vergaren. En zoals steeds hebben ze nooit genoeg, want eens glinsterend goud tevoorschijn komt, gaan de oogjes tintelen. Harriet beschrijft boeiend hoe je een naïef iemand kan ringeloren, pas op het einde de ware toedracht prijsgevend. Mata evenaart een jonge André -Zeven levens van de Sperwer- Juillard en is opmerkelijk tijdens actiescènes. Pagina's 16 tot en met 19 is extatisch spannend met de loslopende stier. Uitstekend hoe de eindjes aan elkaar worden geknoopt.
- Eldorado 2 HC ****
- Eldorado 3 HC ***
- Eldorado 2 SC ****
- Eldorado 3 SC ***
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2001 ***½
- Internationaal Cartoonfestival Knokke-Heist Cartoons 2002 **½
- Press Cartoon Belgium 2007 ***½