Een fantastische lotsbestemming: Amélie Poulain

Je zou welhaast denken dat heel chauvinistisch Frankrijk gestemd heeft op IMDB om Le fabuleux destin d'Amélie Poulain zo hoog in de top 250 aller tijden te krijgen. Voor één keer hebben ze gelijk.
Deze waaier van levenspantonen straalt zo'n gelukzaligheid uit dat je er triest van wordt. Liefde en verliefdheid worden op handen gedragen, het meest intense plezier dat leven het genietbaarst maakt. De ode aan goedgezindheid en het uitdragen daarvan, het genot van anderen te zien glunderen, het versterkt je menszijn.
Waarom dan triest?
Triest vanwege de zoektocht naar het ongrijpbare. Het verlangen om in eenzelfde roes te belanden en voortgestuwd te kunnen worden. Het herbeleven van een utopie?
Stel je voor dat niet Audrey Tattou maar Emily Watson haar plaats in nam, waar de rol in eerste instantie voor bestemd was. Stel je voor dat Michael Nyman met strakke ritmiek de soundtrack overheerste en niet nu de luchtige, levenskrachtige klanken Yann Tiersen.
Jeunet heeft de geknipte alternatieven gevonden om zijn ijzersterke scenario aan te vullen. De film is zo detaillistisch rijk en inhoudelijk diepzinnig dat even wegkijken genadeloos afgestraft wordt. Blijf bij de pinken en bovenal: voel je goed.
Ja, je voelt je goed.
Le fabuleux destin d'Amélie Poulain. Jean-Pierre Jeunet. 2001.

Een paar dagen pulp samen

Een paar dagen samen, een album dat nogal dwarsligt. Behoorlijk bejubeld omdat het hartverscheurend is, je niet onberoerd achterlaat. De vraag die steeds bleef hangen: in hoeverre is het boek oprecht? Is het echt en zijn de emoties niet gefaket? Wanneer je steeds achterdochtig bent en het met een vals gevoel weglegt, moet je genadeloos toeslaan. Effectbejag. Net zoals deze inleiding.
- Een paar dagen samen (Vrije Vlucht)
- Een vrijmoedige zomer 1 (Vrije Vlucht)
- Lois 4
- Nederland is mijn fantasie
- Plunk! 3
- Pulpman 1
- Pulpman 2
- Vae Victis 15 HC
- Vae Victis 15 SC
- Zentak 1

Een Bisou voor Bizu

Wat een genietbare dag. Andere zijn dat ook hoor. Maar vandaag had een streepje voor. Al was het maar door de stadswandeling en het verschafte leesgenot op een bank in het park naast de Albertina-bibliotheek. Vier prachtig geklede dames stonden op verschillende in hetzelfde stofmotief omzoomde sokkels viool te spelen. Elegantie alom. En tijdens rustpauzes liet de dj klassieke muziek vanop de kunstberg schallen. Pellejero lezen tijdens Satie, kunst kruist kunst.
- Bizu 4
- Insiders 7
- Jommeke 125
- Legende van het Wisselkind 1
- Legende van het Wisselkind 2
- Wisher 3

De aanlokkelijke lokroep!

Wat hebben Multatuli's Max Havelaar, Hugo Claus' Het jaar van de kreeft, Elsschots Kaas, Paul van Ostaijen, Van de Vos Reynaert, Guido Gezelle, Louis Couperus en tal van anderen, zelfs Nausicaä, V for Vendetta en zelfs Leonard Cohens The guest met elkaar gemeen? Welke van de vijf (of dat kunnen er in dit geval ook twee zijn)?
- Jommeke 46
- Lokroep van de palingen
- Lokroep van de palingen luxe
- Lowietje 2
- Lowietje 2

Een verhaal van de Piccolo Robbedoes

Arme Yann en Schwartz, te moeten concurreren met deze loftuiting: "De reeks Een verhaal van Robbedoes en Kwabbernoot leverde voorlopig leuke strips op. Door ervaren artiesten gemaakt die hun talenten slechts gedeeltelijk wisten aan te wenden. Mooi ogend (Tarrin), avontuurlijk (Vehlmann), tijdreizend (LeGall), allen hadden ze wel een interessante karaktertrek, geen ervan was volledig geslaagd. Emile Bravo daarentegen gooit alle registers open en levert een schitterend en alomvattend grafisch boek af. Die grafiek druipt meteen van de voorkaft. In het midden een groot crèmegelig vlak waarin Robbedoes verdwaasd staat, de grote dreiging van alle kanten voelend. Twee dunne banden met links opkomend een zwarte zee van hakenkruizen en rechts een rode vloed van hamers en sikkels. Politiek in 't spel om subtiel de Belgische tricolore weer te geven. Zo stijlvol kan Bravo zijn strip niet vullen. Echt niet? Al in het eerste sfeervolle kadertje met de licht ontploffende portier die luchtige wolkjes van ergernis stoomt en de latere schreeuw om Robbedoes op dezelfde bladzijde, geeft een inleidende stand van zaken weer. Waar is Robbedoes? Niet waar hij moet zijn. Opgetrommeld door een Morris-achtige kwajongen (de tekenaar van Lucky Luke) wordt hij naar het speelplein om de hoek geleid waar een slagveld aan de gang is. Kan Robbedoes de gemoederen bedaren? Da's nog maar pagina drie! Bravo steekt zo in elke bladzijde wel een of meerdere leuke anekdotes, charmante tekeningetjes, kolerieke figuren, op zich al een lust voor het oog. Daarnaast de ijzersterke plot met de sensatiebeluste Kwabbernoot die (bijna) een wereldoorlog ontketent, de politieke hoogspanningen, Robbedoes' opkomende verliefdheid, dat allemaal geplaatst in het historische kader toen Duitsland Polen volledig wou inpalmen. Met gepast sentiment en grappige humor. Hoogtepunt is de manier waarop Bravo het element Kuifje zo realistisch maakt. Voor wie de concurrentiestrijd kent tussen de twee helden, het is een hilarische knipoog. Maar zelfs zonder levert Emile een bravourestuk af. Klasse!" Doen Yann & Schwartz het even goed?
- Hé, meisjes! 1
- Kruis van Cazenacs 10
- Marsupilami 22
- Een verhaal van Robbedoes en Kwabbernoot 5
- Verre werelden 1

Onze Heilige Maagd der Moordenaars: Our Lady of the Assassins

Eén van mijn favoriete strips is ongetwijfeld Cuervos, een keiharde straatthriller in het Columbiaanse drugsmilieu. Cidade de Deus brengt heel die sfeer tot leven en blaast je totaal van je sokken met tumultueus geweld dat pijnlijk mooi is om zien. De uitzichtloosheid van geboren worden op de verkeerde plek. Sinds een filmcriticus bij de beschrijving van Cuervos' inhoud er La virgen de los sicarios bijhaalt, stond dat op het te ziene verlanglijstje. Het beeld dat ik me over deze film dan ook voorstelde, had ondertussen mythische proporties aangenomen. Volledig onterecht. Barbette Schroeder moet het technisch duidelijk met beperkte middelen uitbeelden en wil hiermee de homorelatie tot het diepst (what's in a name) uitspitten met treurwilgengemoed. Our Lady of the Assassins is een Vlaamse huiskamerfilm waarvan de inhoud het amateurisme niet overstijgt. Ik schreeuw om Cidade de Deus terug te zien.
Our Lady of the Assassins. Barbette Schroeder. 2000.

Kentucky fried chicken

"Zij heet Garcia en ze is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Sergeant Garcia is het zwaailicht dat deze reeks vaart zal geven... Hij is officer Pepper, net klaar met zijn opleiding aan de politieschool. Maar zou hij ook geslaagd zijn als zijn vader geen gouverneur was? Het heeft hem alvast geholpen. Een 'rookie' vol goeie wil, dat wel, maar zo verschrikkelijk onhandig! Dit onwaarschijnlijk duo moet voortaan (het móét van de sheriff) een team vormen en de veiligheid in Kentucky (de kippenstaat) waarborgen. En ze krijgen snel met de meest uiteenlopende gangsters te maken: van kippendieven tot serial killers." Da's de inhoud. Nu de bespreking lezen!
- Bob Morane 45
- Cédric 23
- Jommeke 246
- Jommekes grote spelletjesboek 4
- Kippen van Kentucky

Bloed-stollend: There will be blood

Tergend trage films, ze moeten al behoorlijk van goeden huize zijn om je voortdurend mee te slepen. Voor There will be blood is dat geen enkel probleem. Want ondanks de oogstrelende, panoramische beelden en het rustig voortkabbelende leven zonder al te veel sensatie (noem het concreet actie), zit er een gedrevenheid in het verbeten karakter van Daniel Plainview (een uitstekende Daniel Day-Lewis) wies acteerprestatie je met open mond gadeslaat (de manier waarop hij spreekt!). Eén ding mag je niet over het hoofd zien als dé bijdrage die ervoor zorgt dat je zo'n minutenvreter zonder problemen uitzit: de sublieme soundtrack van Jonny Greenwood. Door verscheurende tracks boezemen sommige landschappen angst in, stralen ze een dreiging uit waar je mee rekening moet houden. En al gaat Plainview met succes het gevecht met de natuur aan, het is zijn eigen immorele natuur waarmee hij overhoop ligt en die ervoor zorgt dat hij onmenselijk -zonder scrupules- over lijken loopt. Ten top gedreven door de confrontatie met zijn zoon en de overdreven waanzin van het geloof. There will be blood is beklijvend vies en blijft nazinderen. Jammer dat de vader-zoon-relatie relatief oppervlakkig blijft. Heb je tijd over, kijk dan naar de 15-minuten durende "15 minutes"-documentaire. Het legt authentieke foto's naast filmfragmenten en toont hoe dicht Anderson de realiteit recreëerde.
There will be blood. Paul Thomas Anderson. 2007.

Lezers in opstand: Ythaq 6

Een goed jaar geleden verscheen het eerste deel van Ythaq, met enig enthousiasme onthaald. Wat blijft er na zes delen over? "Floch is de perfecte kruising tussen Tarquin en Tota, een bewuste keuze om in hun voetsporen een gelijkaardige fantasystripreeks à la Lanfeust van Troy te produceren die hetzelfde doelpubliek moet bekoren. Produceren, want Ythaq voelt aan als een commercieel verlengstuk met dezelfde ingrediënten, dezelfde geplogendheden, dezelfde humor, dezelfde schrijfstijl. Maar van alles een ietsje minder. Het vergezochte scenario mist de panache van Lanfeust en mist de originaliteit van Trollen van Troy. Arlestons ideeënbron lijkt opgedroogd. Ondanks het volstouwen met ditjes en datjes, weetjes en watjes, de noodzakelijke overzichtelijkheid wordt overwoekerd door een overdaad aan feiten. Lekker languit lezend, zonder volledig te kunnen genieten."
- Bizu 2
- Bizu 3
- Roel en zijn beestenboel 7
- Ythaq 6 HC
- Ythaq 6 SC

Geen vuiltje aan de lucht? Een wolkeloze toekomst

"Nolan Ska arriveert uit de toekomst om de huidige wereld te waarschuwen voor de toekomst die haar te wachten staat. De vooruitzichten die hij beschrijft zijn in materieel opzicht zonniger dan ooit, maar de vuilnismannen dreigen verzwolgen te worden door een vloedgolf van afval en om hun magere uitkeringen aan te vullen laten werklozen zich als proefkonijnen gebruiken voor de nieuwe medicijnen die door farmaceutische instituten zijn ontwikkeld. Hij voorspelt ook een maatschappij met een overvloed aan vrije tijd, waarin de virtuele wereld echter hoger wordt aangeslagen dan de realiteit en waarin de gedetineerden in de gevangenissen worden afgestompt met grote doses soap-opera’s. In de toekomstige wereld die hij beschrijft, zijn de mogelijkheden van lichaam en geest schier onbegrensd, maar worden de Olympische Spelen gesponsord door fabrikanten van stimulerende middelen en weten de genetisch gemanipuleerde kinderen niet langer wie hun ware ouders zijn. Aan de oorsprong van deze voorgeprogrammeerde evolutie van de mensheid staat één machtige multinational: Techno-Lab! Nolan Ska is echter in staat om te voorkomen dat deze gebeurtenissen zich werkelijk voordoen. Dat is dan ook de reden waarom hij is teruggereisd in de tijd. Zijn doel: F.G. Wilson vinden, de toekomstige baas van Techno-Lab, voordat hij het hele proces in werking stelt!"
- Een wolkeloze toekomst
- Smurfen 14
- Smurfen 18
- Smurfen 20
- Smurfenstreken 3

Porphyriaans bloed

Het Bloed van de Porphyres vist uit hetzelfde vijvertje als De Herberg aan het eind van de Wereld en tracht dezelfde poëtische romantiek te evoceren als Over de grenzen van de tijd. Een synthese die gevoed wordt met de Bretoense angst voor de dood, het opdringerige en beklemmende aspect van de kerk en een onontwarbaar familiegeheim. De sfeervolle kleurtekeningen van Parnotte dragen ertoe bij dat het niet enkel leuk lezen is, oogstrelend paait hij ons visueel vermogen. Hier wil je meer over weten. Zelfs van wat er na twee delen overblijft.
- Bloed van de Porphyres 3
- Ghost in the Shel 1
- Marmalade Boy 5
- Twins 2
- Twins 3

Een man om OXO mee te spelen: Malcolm

Voor wie zich wat dichter bij de ideeën en idealen van Malcolm X wil nestelen, verwacht geen filosofisch tractaat. De strip wordt duidelijk omschreven als een grafische biografie en dat is het ook. Een biopic die uitstekend verteld wordt aan de hand van de belangrijkste sleutelelementen in Malcolms leven, een bewijs dat het zonder een Spike Lee Joint en de acteerprestatie van Denzel Washington ook kan. Duburke & Helfer tonen de verandering aan van een verloren jongen tot gedreven man. Een zwendelaar die tot inkeer komt en uiteindelijk een hele natie wil veranderen met zijn geloof. Extreme standpunten horen daarbij, standpunten die hem niet bij iedereen geliefd maken. Malcolm was geen wereldverbeteraar, hij had al vrij jong het geloof in de mensheid verloren, toch zeker die van de blanken. Volg de op- en ondergang van een charismatische kerel, een strijdvaardig vechter voor een betere zwarte wereld. Tekenaar Randy Duburke weet de stormvloed van feiten mooi in te kaderen in een fotoreproductieve stijl. Vergelijk het document van de ontmoeting tussen Malcolm X met Martin Luther King (pagina 110) met de gestileerde versie van de artiest (89). Zo moet je zwart gebruiken. En da's niet racistisch bedoeld.
- Bizu
- John Difool 2
- John Difool 2 - Auteurreeks
- Malcolm X
- Sterrenjagers 3

Weinig origineels: X-Men Origins - Wolverine

Een van de interessantste personages uit het Marvel-universum is toch wel Wolverine. Net zo gestoord als Batman, net zo ruig, net zo apart, net zo donker. Marvel kon zich dan ook rehabiliteren door het verleden te laten zijn voor wat het is en met deze nieuwe film een obscuurder pad te bewandelen. Zoals ze met Batman deden in Batman begins en The Dark Knight. Het mocht niet zijn want de uitvoering neigt enkel naar goedkoop entertainment. Voor wie verwachtte dat Hugh Jackman wél verstand had van de betere Wolvie-comics (Meltdown, Inner Fury en Killing), zal teleurstellend moeten afdruipen. Als producer is hij immers meeverantwoordelijk voor de inhoudloosheid van dit verhaal. Een hele resem karakters (met elk hun 'mankement') wordt opgevoerd, de klemtoon ligt echter op Stryker die Wolverine creëert zoals hij nu is. De beginbeelden (Wolverines en diens broer Victor inzet tijdens verschillende oorlogen: de secessie-, 1ste-, 2de- en Vietnamoorlog) zijn ijzersterk en hadden gerust verder uitgediept mogen worden. Helaas blijven enkel de ontploffingen, supergespierde torso's, flitsende achtervolgingen en de vechtscènes over. Professioneel, maar zonder ziel.
X-Men Origins - Wolverine. Gavin Hood. 2009.

Moeilijke keuze

Sterrenjagers zal nooit een cultstatus bereiken door de zwakke verkoop en het onbekende karakter. Luuk Sterrekers heeft met hetzelfde probleem te kampen. Ondanks de schitterende vondsten en originele uitgangspunten, was deze jeugdreeks te goed voor een algemeen strippubliek. En onbekend is onbemind, dus... John Difool daarentegen, da's van nog een ander kaliber. Met hun spirituele SF-thriller schreven Moebius en Jodorowsky geschiedenis.
- Amiante 2
- Amiante 3
- Black Cat 3
- John Difool 1
- John Difool 1 - Auteurreeks
- Luuk Sterrekers 4
- Luuk Sterrekers 5
- Roel en zijn Beestenboel 8
- Sterrenjagers 2
- Twins 1

Wederom Soderbergh: Traffic

Ongetwijfeld mijn favoriete Soderbergh. Vanwege de dramatische rijkdom, vanwege de verhaalstructuur én vanwege de fotografie. Vier hoofdpersonages die elkanders pad ongewild kruisen. Te beginnen met Benicio del Toro, waarvan je je voortdurend afvraagt hoe corrupt hij is? Don Cheadle die koste wat het kost zijn doel wil bereiken, even verslaafd (aan zijn werk weliswaar) dat hij alle drugsfantomen najaagt. Michael Douglas die in hetzelfde straatje zit en de verrotting binnen het eigen gezin niet waarneemt. Des te succesvoller in zijn werk, des te vernietigender de relatie met zijn dochter. En Catherine Zeta-Jones die haar droomwereld in elkaar ziet stuiken en uiteindelijk uit zelfbehoud tot het ergste overgaat. De manier waaop Soderbergh deze verhaallijnen met elkaar verweefd, geeft je koude rillingen. Zorgvuldig gemonteerd (verspring eens via de dvd naar de volgende scènes, steeds beginnend in Mexico) krijg je de brokjes toegeworpen. Totdat alles op zijn pootjes terechtkomt. Traffic is zeker niet vrijblijvend: het toont wat gedrevenheid kan bieden, hoe je jezelf in de vernieling kan spuiten, hoe je verveling niet moet aanpakken, hoe je offers moet leveren om een doel te bereiken. De tol is vaak hoog! Wat sterk opvalt is het derde element waardoor de film visueel aantrekkelijk is: de gebruikte filters. Alle Mexicaanse scènes zijn in een warme, gele gloed ondergedompeld. De broeierige sfeer voorspelt weinig goeds. Michael Douglas beweegt zich voortdurend in een blauw spectrum. Een Amerikaanse, zakelijke kilte die toch warm is. Om de film niet volledig stylistisch te kleuren en het artyfarty-gehalte te beperken, geeft hij in de nog reëlere passages de realiteit ongefilterd weer! Trouwens, ook zo van Cliff Martinez' muziek genoten?
Traffic mag gerust beschouwd worden als trendsetter voor multiple storytelling. Crash, 21 Grams, Babel (hoewel Iñárritu het ook al deed in Amores Perros). Het leverde het bewijs dat het publiek wel meer aankon dan voorheen voorgekauwd werd.
Traffic. Steven Soderbergh. 2000.