Furieuze Furox

Dit was het kritische startschot bij deel 1: "Het uitgangspunt is origineel en met zo'n vuurrode, uitdagende cover verwacht je duivels addergebroed en historische decors. Maar neen. Spruyt barst van de ideeën en wil ze koste wat het kost verenigen via een absurd verhaal in een politiek-historische context. De grillige pennenstreken zijn zo gevarieerd dat de verschillende stijlen die Spruyt hanteert niet altijd met elkaar te rijmen vallen. Kwaliteiten te over, onvoldoende beheerst. Wat soms sublieme beelden oplevert (de vlammende draak op plaat 24), om de Furox op een andere prent cartoony uit de hoek te laten komen. Waar is de eenheid, samenhang en continue klasse die Spruyt wel degelijk in de vingers heeft? Dezelfde ziekte als bij Blain en Sfar." Hoe weet Simon Spruyt zich te redden in het tweede deel?
- Eenhoorn 2
- Furox 2
- Kampong Boy
- Omnopolis 2

Een steentje aan het rollen: pierre qui roule

Te onthouden, de volgende overpeinzingen uit het derde deel van Alita: "Ik begrijp het. Beseffen dat je iets verkeerd gedaan hebt, da's een vergif op zichzelf. Maar vergif kan medicijn worden, in kleine doses. Je kan er beter wat in je hebben, dat maakt je menselijk..." (pag 151) en verder in het boek "Mensen hebben altijd iets nodig om naar te streven. Ik ben één van die mensen die rotten als ze alleen maar weglopen of zich laten opjagen. Waarmee het afgelopen is wanneer ze niets meer hebben om voor te vechten. Onmiddellijk. Snap je." (pag 195). Menselijkheid in de cybernetica, het kan. Ook knap dat Kishiro niet evidente offers brengt. En deel 4? Wederom een hartverwarmende bespreking.
- Aan de waterkant
- Balabomo Smaragd
- Battle Angel Alita 4
- Klein Suske & Wiske 13

Edele pulp van een machtig monument

Ofte hoe zonder pretentie in eigen beheer uitgegeven boekjes veel interessanter zijn dan het geprefabriceerde studiowerk. Hendrik J. Vos heerst. Voor een dag. Met zijn Edelpulp Reeks.
- Edelpulp reeks 1
- Edelpulp reeks 3
- Jan, Jans en de kinderen 40
- Sus & Wis 300: Het machtige monument

Machtige Runen

Zo geschiedde in 2004, bij de bespreking van deel 2. "Collectie Buitengewesten lijdt aan hetzelfde syndroom als alle verzamelingen van moeilijk te klasseren albums: een incoherentie zowel op inhoudelijk als op tekentechnisch vlak. Met Sabels en Galjoenen staat de collectie op het hoogste schavot. Via De macht van de Runen tuimelen ze hun verworven succes naar een zeer middelmatig niveau. Oorzaak hiervan is het zwaarwichtige scenario dat Moebiusaanse proporties aanneemt, een ongezonde pretentie wars van hoogdravendheid met de intentie de ultieme fantasy-strip te realiseren! Missie alvast niet geslaagd. Ligt het aan de vertaler die de geest van het script niet kan vatten? Of vergalopperen de auteurs zich kortweg in een pseudo-filosofisch spektakel? Je voelt de hete adem van een mindere van Jodorowsky. Misschien dat bij afronding het kaartenhuis niet in elkaar stuikt, dan wil ik gerust dit album herlezen. Maar dan dienen Pradier en Plumail zich snel te herpakken." Hoe vergaat het herlezen van deel 1?
Het staat geschreven in de Runen, een bezwering die ervoor zorgt dat het bijzondere kind op termijn een nieuwe orde zal installeren. Maar jaloezie en egoïsme beletten dat 'geluk'. Jammer stond er geen degelijk scenario in diezelfde Runen geschreven. Hetgeen Serge Pradier poogt te vertellen is sloridig, oninteressant en bombastisch. Misschien ook deels door Plumails uitbeelding die ondanks de verschrikkelijke monsters weinig aan de verbeelding overlaat. Alsof de geest van Jodorowsky hierin rondwaart. En da's niet positief bedoeld.

Een ijzige jungle

Ziezo, al wat voorsprong genomen op volgende week. De stapel kort in, met vrees voor de nieuwe Casterman-Glenat-Daedalus-titels komende woensdag. En de intentie om dagelijks Glad IJs-updates te schrijven, lijkt niet verder te komen dan een intentieverklaring. Wat valt er uit de onderstaande hoop het best te rapen? Mandalay 2 en Steven Severijn. Geniet van de subjectieve invullingen.

- Exterminator 17 4: Tranen van bloed
- Jan Vriends - De man zonder gevoel
- Jo, Suus en Jokko 3
- Jo, Suus en Jokko 4
- Jo, Suus en Jokko 5
- Jo, Suus en Jokko Integraal
- Mandalay 2: De jungle van IJs
- Sophia 1: Belast verleden
- Sophia 2: Elementa chaos
- Steven Severijn 6: Cow-boys en de maffia
- Taniguchi- De wandelaar

Afgelast wegens afgelast

Een onaangekondigde afgelasting van een vergadering heeft zo zijn voordeel. Kan je eindelijk wat opgelopen schade inhalen. De besprekingsdag was dan ook uitermate vruchtbaar. Blijkbaar zeer opgewekt, want het strooien met positieve quoteringen was veelvuldig. Moeilijk kiezen als favoriet van de dag. Arman & Ilva 5, de Heer der dolende zielen 4 of Parker & Badger 6. Niet kiezen: alledrie!
- Arctica 1: Tienduizend jaar onder het ijs
- Arman & Ilva 5: Poppenhuis
- Bleach 2
- Empire USA Episode 1
- Empire USA Episode 2
- Eugène 4: Comeback
- Garrigue 2
- Golden City 7: De verdwenen kinderen
- Heer der dolende zielen 4: Het beest
- Jason Brice 1: wat geschreven staat
- Koetjeboe 2: Dagadap dzing dzing
- Linkerhanden 3: Mimsy
- Parker & Badger 6: Jobtrotters in de USA
- Stoute Benjamin 3: Brutus
- Vonk-strips 1: Avonturen, avonturen
- Yakari 34: De terugkeer van het toverkonijn

Urasawa heerst

Vermoeid en voldaan: zoveel schoonheid krijg je niet elke dag in de schoot geworpen. Dit zijn momenten om te koesteren.
Urasawa heerst nog maar eens! "Grimmer en Suk, die een tape bemachtigden waarop Johann over z'n eigen geschiedenis praat, worden nu geschaduwd door een onzichtbare vijand. Zijn het ex-leden van de geheime politie... of is het Johann zelf?! Het verhaal leidt je ditmaal diep in een labyrint van speculaties!" De artiest geeft een bevredigend antwoord.
- Bleach 1
- Caatinga HC herdruk
- Caatinga SC
- Climax 2: Vostok
- Hammerfall 3: De wachters van Elivagar
- Kruistocht 2: De Qua'dj
- Lana Planck 1: Operatie Hanuman
- Michel Vaillant 37
- Monster 11

Deadwood: de eerste finale

Dat ik me zo lang kon inhouden om deze laatste aflevering van het eerste seizoen eigen te maken. Meestal werken de scenaristen naar een ultieme climax om een cliffhanger te bieden zodat je ongeduldig hunkert naar het vervolg. Bij Deadwood is dat niet eens nodig. De spanningsopbouw binnen deze episode is voldoende om je respect af te dwingen voor het geleverde werk. Je voelt dat het drama zal ontploffen met de ontketenende Seth Bullock, de man die uit de as herrijst en zijn plek opeist binnen de gemeenschap van Deadwood als sheriff. In hoeverre de corrupte wordt aangepakt is nog de vraag, want oogluikend moet hij vooralsnog toezien hoe Al Swearengen hem de hand boven het hoofd houdt en beëdigd. Menigmaal respect voor het afgekalfd heroïsme van de yankee-troepen, meer aanleunend bij desertie dan nog verder willen strijden. Eveneens respect voor de confrontatie mens-God, waarbij de doktor door het lint gaat en een ultiem gebed verheft naar de Schepper om dé vraag te stellen die hem zo pijnigt: waarom zijn schaaphoeder zo laten lijden? Voor wie intelligent drama wil: Deadwood bovenaan!
Deadwood. Season 1. Episode 12: Sold Under Sin

Peter Gabriel terug op aarde

Getipt! Al stond Wall-E op de filmplanning, het is er uiteindelijk niet van gekomen. Nu des te meer spijt van omdat één man zijn bijdrage leverde aan deze Pixar-film. Niet de oubollige Randy Newman mag voor de zoveelste keer de score opvrolijken (of vervreemden), wel Peter Gabriel om Wall-E terug op aarde te roepen tijdens de eindgeneriek: Down to earth geeft het robotje een nieuwe plek in het universum! Oorspronkelijk dacht ik dat het om een oud nummer ging, afgaande op diens stemtimbre in de openingsfase. Net zoals al de andere liedjes van de filmmuziekscore, een recyclage van toepasselijke liedjes. Edoch: Down to earth werd specifiek voor deze film geschreven. Het is geen sfeervolle Last temptation of Christ of Birdy, maar toch uitstekend als tussendoortje.
De mooie woorden:

Did you think that your feet had been bound
By what gravity brings to the ground?
Did you feel you were tricked
By the future you picked?
Well, come on down
All those rules don’t apply
When you’re high in the sky
So, come on down
Come on down
We’re coming down to the ground
There’s no better place to go
We’ve got snow up on the mountains
We’ve got rivers down below
We’re coming down to the ground
We hear the birds sing in the trees
And the land will be looked after
We send the seeds out in the breeze
Did you think you’d escaped from routine
By changing the script and the scene?
Despite all you made of it
You’re always afraid
Of the change
You’ve got a lot on your chest
Well, you can come as my guest
So come on down
Come on down
We’re coming down to the ground
There’s no better place to go
We’ve got snow up on the mountains
We’ve got rivers down below
We’re coming down to the ground
We hear the birds sing in the trees
And the land will be looked after
We send the seeds out in the breeze
Like the fish in the ocean
We felt at home in the sea
We learned to live off the good land
Learned to climb up a tree
Then we got up on two legs
But we wanted to fly
When we messed up our homeland
We set sail for the sky
We’re coming down to the ground
There’s no better place to go
We’ve got snow up on the mountains
We’ve got rivers down below
We’re coming down to the ground
We hear the birds sing in the trees
And the land will be looked after
We send the seeds out in the breeze
We’re coming down
Coming down to Earth
Like babies at birth
Coming down to Earth
We’re gonna find new priorities
These are extraordinary qualities
We’re coming down to the ground
There’s no better place to go
We’ve got snow up on the mountains
We’ve got rivers down below
We’re coming down to the ground
We hear the birds sing in the trees
And the land will be looked after
We send the seeds out in the breeze
We’re coming down to the ground
There’s no better place to go
We’ve got snow up on the mountains
We’ve got rivers down below
We’re coming down to the ground
We hear the birds sing in the trees
And the land will be looked after
We send the seeds out in the breeze
We’re gonna find new priorities
These are extraordinary qualities

Niet het zwaard van Ardoewaan

Niet mijn gewoonte om slechts de helft van een filmversie te vermelden, maar met het hondertwintig minuten durende Excalibur opgesplitst in twee delen kan het moeilijk anders. Wie de man ooit denigrerend John Boredom durft te bestempelen, moet dringend zijn Arthur-film herbekijken. Met Chauvel en Lereculey die nu erkenning krijgen op de Nederlandstalige markt met de negendelige vrije stripbewerking van sir Thomas Malory Morte d'Arthur en Keltische mythen, is dit een extra aanknopingspunt om weer in het niet zo feilloze heroïsme van het ridderdom te geloven. Hoe een 'gewone' jongen, de vrucht van een overspelige Uther Pendragon, toch het zwaard uit de rots kan trekken en alzo koning wordt. Hoe hij met wijsheid een land moet regeren in plaats van dom bruut geweld. Blinkende, lichtweerkaatsende harnassen tijdens idyllische passages tegenover modderige doordrenkte schilden en helmen tijdens dodelijke gevechten. Lyrisch en toch realistisch. Gezadeld een uurtje meerijden brengt je dan ook in de juiste stemming, met een overdadige Carmina Burana van Orff op de achtergrond. Heerlijk!
Excalibur. John Boorman. 1981.

Een Risk-ante bedoening

Spelletjes, spelletjes, spelletjes. Zielloos zit je voor de computer voortdurend smachtend naar de overwinning. Na het bordspel is er de eenvoudige kindereditie te spelen via funnygames.nl! Argh, verslavend. En eens je daarmee verzadigd bent, schakel je over naar Fifa 2008 op Playstation. Buitenkieperen die handel, of hoe je ongewild een zombie wordt van je eigen driften!
Funny Games: Dobbel Risk!

Daar is-ie weer: SuperKasper

Weer een weekendje bij elkaar vertoeven. De pingpong-stress wegwerken door samen strips te lezen, huiswerk te maken, studeeropdrachten uit te voeren, spelletjes te spelen en te koken (lekkere pannenkoeken vanavond). De tijd vliegt voorbij! Hij snelgroeiend ook trouwens.

AB Concert: Under Byen

Bij een eerdere passage in de Botanique overtuigde Under Byen niet helemaal. Zagerig en zeurderig bleek de vergelijking met Mum en andere Noordse sfeergroepen niet op te gaan. Hoewel één bepaalde cd toch het tegendeel bewees. Alleen slaagde ik er daarna nooit in die op de kop te tikken. In de AB kwam al wat meer volk opdagen dan in die prachtige kleine rotonde, waar je bijna van een huisconcert geniet, maar plek dichtbij het podium valt er altijd wel te vinden. De start beloofde iets vinnigs en gevarieerd, maar al vlug verviel de sfeer in eenzelfde ziekte als voorheen werd waargenomen. Het zagerige, zeurderige van de zangeres leverde geen trance op, slechts zelden kwam je in vervoering en snakte je naar adembenemende adem. Wat vooral miste was plezier en bezieling: een overtuigde overgave zonder georkestreerd de setlist af te werken. Ik vrees dat een derde maal scheepsrecht zelfs niet meer nodig is om een andere mening te vormen. Gelukkig was er Yuko, dé revelatie van de avond. Geïnspireerde jongelingen die moeiteloos bescheiden in de voetsporen van Sigur Ros kunnen stappen. Veel te laat binnengegaan waardoor een belangrijk gedeelte gemist, maar wat ik oppikte was voldoende om me tot fan te torpederen. Meteen naderhand aan de verkoopbalie van elke groep een cd aangeschaft en als een echte fanboy alles laten signeren, zelfs van opener Finn die zichzelf promootte als de kruising tussen Sigur en Radiohead. Overdreven, wel beluisterenswaardig. Zelfs de Under Byen bleek de juiste keuze. Maar topper is toch die Yuko, een groep met internationaal potentieel.
AB Concerts: Finn - Yuko - Under Byen.

An eagle has landed: Adler

Een integrale heruitgave biedt de mogelijkheid om enkele oudjes weer op te rakelen. Met het verlies van Sterne brengt Lombard eindelijk een hommage door zijn oudere -tijdloze werk- terug uit te geven in een luxueuzere verzamelband. Deze gelegenheid mag je niet laten liggen om enkele reeds lang uitverkochte titels terug te herlezen.
- Adler 1
- Adler 2
- Fokke & Sukke: De bèta-canon
- Jaar van de olifant 7
- Zwaluwenspel

De fillem van Ome Willem: ken de Children of Men

Verschrikkelijk, zo'n dicht-bij-huis-apocalyptische film. Dat maakt hem zo beangstigend: een London dat sterk op het hedendaagse Londen lijkt en toch totaal verscheurd wordt door een bijtende burgeroorlog. Rustig een drankje halend in een coffeeshop om net erna, wanneer je buiten bent, opgeblazen te worden bij een terroristische aanslag. Clive Owen weet er onbewust en met veel geluk aan te ontsnappen. Niet veel later wordt hij in een mallemolen meegesleurd om de eerste vruchtbare vrouw in jaren te helpen onderduiken naar een -hopelijk- veilig schuiladres. Dan mag het een gewoon avonturenverhaal zijn met sterke dramatische scènes, het is de beklemmende sfeer van onderduiking, terreur en onderdrukking die je doen huiveren voor wat komen gaat. Alsof de wereld op de rand van de afgrond staat en wij die realiteit op ons af zien komen. God, of wie dan ook, behoede ons! Michael Caine steelt voor de zoveelste keer als overjaarse hippie de show zonder al te veel capriolen te moeten uithalen. En Clive Owen, die is geknipt voor de rol. Optimisten zouden zeggen: vreest niet. Na het zien van Children of Men: vreest wél!
Children of Men. Alfonso Cuarón. 2006.