woensdag 3 september 2008

Sprokkelhout: Deadwood

Goeie reeksen zijn reeksen die je meteen vanaf het eerste uur bij het nekvel grijpen en je in de ban houden tot het einde van die eerste episode. Of die je doen hunkeren naar verdere ontwikkelingen in de karakters van de personages die je net hebt leren kennen. Het plezier kon niet stuk toen bleek dat dé Walter Hill de pilootaflevering op zich genomen had. In welke mate hij zijn stempel heeft doorgedrukt, valt moeilijk af te bakenen. Geen longshots, stills of vertraagde beelden die net als in Sam Peckinpahs harde westerns tot uitzinnige actiescènes leidden, kenmerkend in zijn The Long Riders en Extreme Prejudice. Alles is hierin beheerst en wordt gedragen door enkele statige personages die ongewild heroïsche daden zullen/kunnen verrichten. Een heldhaftigheid zoals ze minder vaak getoond wordt: smeerlappen die door en door slecht zijn, enkel uit op geldgewin. Alleen ditmaal op een zeer gruwelijke, realistische manier vertolkt. Al Swearengen (een schitterende Ian McShane) wil je liefst niet als baas hebben, laat staan als concurrent. Het allegaartje van mannen en vrouwen dat Deadwood bestiert heeft alvast de aandacht opgeëist. Rauw en ruw (een TV-western waarin 51 keer fuck geroepen wordt). Vlug tijd vrijmaken voor het vervolg!
Deadwood. Season 1 - Episode 1: Deadwood.

zaterdag 30 augustus 2008

De beste friet

"Nederlanders kiezen voor frieten van Maison Antoine!" Het stond in de Volkskrant. Een teleurstellende aankondiging, aangezien nergens verwezen wordt naar de selectiecriteria die gehanteerd werden. Je krijgt inderdaad een opsomming waarom deze populaire bakplaats aanslaat, maar echt met vergelijkend studiemateriaal wordt niet uitgehaald. En meteen wordt het op allerlei nieuwssites overgenomen en overdreven bejubeld als zijnde de ultieme waarheid. Zelf ben ik geen aanhanger van de dooddoener "over smaken en geuren valt niet te discussiëren", een letterlijke toepassing zou concluderen dat we zelf moeten uittesten wat ons het beste ligt. Drie kwartier aanschuiven in één van de drie rijen om dan inderdaad een lekkere friet in je handen gestopt te krijgen, het één compenseert het andere niet. Was het de bakker van dienst? Stond net op dat moment het vet te warm? Het was lekker, maar niet lekker om te spreken van Goddelijke frieten. Herhaalde uitprobeersels zouden kunnen uitmaken of de frieten van Antoine je inderdaad niet liggen, ondertussen blijf ik getrouw gaan naar Frituur Fontainas aan de Hallepoort. Lekker vettig en ongeëvenaard.

vrijdag 29 augustus 2008

Mummieficatie: Tomb of the Dragon Emperor

Een keuzemogelijkheid tussen Wall-E, Star Wars - The Clone Wars of de derde aflevering in het Mummy-verhaal. Het werd uiteindelijk de laatste. Wederom slaagt Kinepolis erin je plezier te vergallen met kortzichtige onderbrekingen halfweg de film. Net geen twee uur lang, te lang, en je moet het dan tien minuten langer uitzingen in de zaal. Erger wordt het wanneer je zelfs niet aan de verlokkingen van het snoepgoed kan weerstaan. Beschamend. Een principe moet eraan geloven. De film zelf mist al hetgene waar Spielberg mee uitpakt in Indiana Jones: perfect georkestreerde actie die niet overspoeld wordt met overdadige beelden. De regisseur wil imponeren en vergeet daarbij enig overzicht te bewaren. The Mummy is dan niet meer een special effects-film met weinig diepgang. Brendan Fraser - Maria Bello - Luke Ford, het geslacht O'Connell, trachten wel het vuur te laten branden, hun lont is te dun om voldoende warmte uit te stralen. En broer John Hannah is de grappige, laffe sidekick die over zich heen laat lopen. Meestal met de net niet gepaste dialogen. Michelle Yeoh en Jet Li geven er een authentiek Oosters tintje aan, de herinnering aan hun grote films kunnen ze niet wegwissen.
The Mummy 3: Tomb of the Dragon Emperor. Rob Cohen. 2008.

donderdag 28 augustus 2008

Sterrenoorlog: Return of the Jedi

Met een minder overtuigende en bij wijlen saaie opener (het geval Jabba en zijn entourage op Mos Eisley) duurt het een tijdje eer dit derde luik van de oorspronkelijke trilogie op gang komt. Maar eens op de planeet van de Ewoks is het hek van de dam en kan je weer volop genieten. Die lieve, kleine beestjes vermurwen je en leveren een belangrijke bijdrage in de strijd tegen het kwaad. Bovendien zijn het uitstekende dragers van de knotsgekke humor die schrijvers Lucas en Kasdance hanteren. Bovendien wordt heel wat extra's onthuld en komt alles in de juiste plooi terecht. Hoe zou George Lucas' Star Wars wereld er hierna uitzien? Wat heeft hij ooit bedacht als opvolging? Je geeft hem met plezier carte blanche om er alsnog aan te werken. May the force be with him. Wist je trouwens dat Lucas eerst Spielberg achter de camera wou. Toen die niet kon vanwege zijn lidmaatschap met de Director's Guild (waar Lucas uitgestapt was), heeft Lucas nog gepolst bij David Lynch en David Cronenberg. Wat zouden zij ervan gebakken hebben?
Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi. Richard Marquand. 1983.

woensdag 27 augustus 2008

Sterrenoorlog: The empire strikes back

Het keizerrijk slaat terug toe na de hoopgevende overwinning in de vorige episode. Dit is toch ongetwijfeld het beste deel uit de hele reeks met nét dat tikkeltje meer romantiek, avontuur, ontdekking dan in A new hope en een geschikter ritme tov Return of the Jedi. Alleen al de opener met de sneeuwstorm op de planeet Hoth, een verdwaalde Luke en de bezorgde Han Solo die hem alsnog achterna gaat. Luke die door Obi Wan de juiste weg wordt ingefluisterd op zoek naar de grote jedi-meester Yoda! Eens terug onder de levenden gebracht komt de aanval van de Keizerlijke troepen met die immense AT-AT's als indrukwekkende gevaartes. Ondanks de witte beelden overschaduwt de duisternis en zal Het Rijk terugslaan. Een saga zonder weerga.
Star Wars: Episode V - The empire strikes back. Irvin Kershner. 1980.

dinsdag 26 augustus 2008

Sterrenoorlog: A new hope

De uitmuntende beeldkwaliteit zorgt ervoor dat deze film zeker niet gedateerd overkomt. Geen ouderwets SF-gepruts, wel vooruitstrevend en nog immer actueel. Lucas gaat bij de restauratie zelfs zo ver dat hij oneffenheden iets té clean oppoetst om de continuïteit te garanderen. Mos Isley hoefde niet gemoderniseerd te worden. Vetkwab Jabba had gerust zijn oude gedaante mogen behouden. Gadgetmakerij, gelukkig zonder enige weerslag op het resultaat. En dat resultaat is toch nog steeds een klasse hoger dan de wat voorafging-trilogie. Niet zozeer vanwege de nostalgische invulling. Wel de manier waarop Lucas een modern sprookje vertelt. Het bombasme vol spectaculaire scènes, een kinderfilm die door overdaad verzuipt in special effects. Alles is zo eenvoudig, langdradigheid maakt plaats voor een natuurlijke ruimte. Tijd wordt genomen om de karakters net als C3-P0 op te poetsen. Hoe de jonge Skywalker in het avontuur rolt, de groeiende vriendschap tussen Solo en Skywalker, de amoureuze geladenheid in de driehoek Leia-Solo-Skywalker. Nu kijk je met respect terug naar de manier waarop Lucas je in het ootje hield. Alle informatie die later confronterend zou zijn. Mooi.
Star Wars: Episode IV - A new hope. George Lucas. 1977.

Pedrosa vertaald

Het commerciële startschot van GLAD IJS wordt op 15 oktober gegeven, ondertussen borduurt het broederschap Casterman/Fluide aan de toekomst. De volgende titels die vertaald zullen worden voor begin volgend jaar zijn in principe Litteul Kevin 2 van Coyote en Auto-bio van Cyril Pedrosa. Een mengeling van opvolging en vernieuwing. Pedrosa heeft het laatste jaar enorm veel krediet verworven dankzij het wondermooie Drie schimmen. In Auto-bio kijkt de auteur nauwgezet naar zijn eigen gedrag omtrent milieubewustzijn. Ik veronderstel op groen papier gedrukt?

Sterrenoorlog: Revenge of the Sith

Ik herinner me nog goed de voorstelling in het filmtheater. Je probeert enigszins te genieten ondanks al het vee rondom jou. Grazend graspen ze het popcorngras en slurpen uit hun colatrog. Hoera, naar de cinema gaan is een feest. Voor anderen blijkbaar. Ben ik zo asociaal dat ik slechts eenvoud wil tijdens zo'n séances. Of het nu intimistische of spektakelfilms zijn, je verwacht enig respect tov je buur. Hoe durf je ongegeneerd geluid maken alsof je helemaal alleen in de zaal zit. Een behoorlijke verdienste om de rest weg te cijferen. Babbelen, gefiezel, fluisterend geroezemoes. Ondersteund door aanlichtende gsm's, tokkelende sms'ers. Ver reikt mijn inlevingsvermogen niet om deze schare randdebielen te begrijpen. Voor mij is naar de bioscoop gaan vooral visueel genieten, daarvoor hoef ik mij niet vol te proppen. Waarom -buiten veiligheidsmaatregelen- mogen rokers in de zaal niet roken? Ik herinner me nog goed de voorstelling in het filmtheater. De derde episode uit de nieuwe Star Wars-cyclus zou de eindjes mooi aan elkaar knopen. Dus ben je wel verplicht om het gat op te vullen. Twee maal geef je verbale hints om mensen rondom jou er attent op te maken dat babbelen in de zaal toch niet echt noodzakelijk is. Maar bij de dramatische Order 66-scène vond een bende gespuis het zo nodig te giechelen doorheen de pijn die je doorklieft. Ja, na 300 minuten middelmatigheid was ik eindelijk geraakt en wordt mijn leed getorpeteerd door ukkies die enkel zichzelf zien zitten. Ik vloog me daar uit, brullend tijdens een immense stilte. Tja, in hoeverre ik het plezier van de honderd andere kijkers vergalde, excuseer me ervoor. Het deugde alleszins want de bende van de zwarte kous bleef nadien muisstil. Erg trots op mezelf ben ik dan niet. Behalve maanden later toen iemand mij er toevallig over aansprak. "Zeg, je wond je toen behoorlijk op." Met een begrijpend lachje. Had ik dan toch een goede daad verricht?
Star Wars: Episode III - Revenge of the Sith. George Lucas. 2005.

zondag 24 augustus 2008

Een vogel te water gelaten: De Zeemeeuw

Het was duidelijk de dag van Fred de Heij. Kijklustig heb ik genoten van zijn pikante stijl, maar ook getemperd brengt hij het er absoluut niet slecht vanaf. Neem nu De zeemeeuw: Toch wel een erg surreële cover met twee meisjes die tijdens de Gouden Eeuw bij een (ogenschijnlijk) metalen archiefkast poseren. Laat je niet misleiden: dit is een klassiek avonturenverhaal met twee meisjes in de hoofdrol. Het werk van Fred de Heij puilt immers niet altijd uit van de erotiek. Deze opdrachtstrip voor het weekblad Tina grabbelt uit de inspiratievolle ton met twee sterke meiden die hun mannetje kunnen staan. Ondanks de episodische vertelling in korte afleveringen, vormt het verhaal een mooi geheel met jammer genoeg het niet bereiken van de eindbestemming. De Heij is voldoende creatief om het verhaal niet te laten ontsporen en stopt er geregeld kwajongensstreken in, zij het uitgevoerd door de meisjes, die op hun beurt geparadeerd worden door de 'volwassenen'. De Heij illustreert hiermee alvast dat hij verschillende genres aankan. Dat een Franse uitgever snel zijn klasse ontdekt en hem koppelt aan een uitstekend scenarist. Onderhoudend.
- AmeriKKKa 1
- AmeriKKKa 2
- Frans en Suzanne maken het goed
- Rataplan 12
- Schetsboek Een net meisje
- Schroot
- Sergeï Wladi 2 HC
- Sergeï Wladi 2 SC
- Spaanders
- Zeemeeuw

Sterrenoorlog: Attack of the Clones

Vanaf het moment dat je de nu volwassen Anakin Skywalker op het scherm ziet verschijnen, is het om zeep. Van een acteur gesproken met een babyface die absoluut niet de draagkracht heeft om dat personage gestalte te geven. Hoe kwam Lucas tot deze keuze? Dat geldt zowat voor alle houten poppen die hierin ronddraven. Samuel -Mace Windu- Jackson, Ewan -Obi-Wan Kenobi- McGregor brengen minder leven in de brouwerij dan R2D2 en C3PO. Voor Christopher Lee is het dan ook een makkie om met zijn strakke gezicht de verraderlijke Count Dooku emotieloos te spelen. Hij is wel geknipt voor de job. De nieuwere films lijken volgens een strak schema geschreven te zijn: zoveel minuten actie, zoveel minuten opbouw naar de psychologische over/ondergang van Anakin, het spektakelgehalte hoog houden (de pod race in deel 1 tegenover de aanslagachtervolging in deel 2). De liefde en emoties die hoog oplaaien sterven weg door de houterige acteerprestaties overspoeld met stroperige John Williams-muziek. Niets goed? Natuurlijk wel: het houdt de mythe in leven en je ziet een enorm leger Stormtroopers opdraven, vechtend aan de goede zijde. Imposant.
Star Wars: Episode II - Attack of the Clones. George Lucas. 2002.

Zinloos, kortom ongeïnspireerd

Soms maal je d'r enkele door de besprekingsmolen en word je behoorlijk verveeld door de middelmaat. Enkel wat ouder werk van Cromwell haalt enig niveau, mede door de ontdekkingstocht van zijn rebelse tekenstijl. Oud, daarom niet slecht: Uitgeverij Blitz lijkt na zo vele jaren de vergaarbak van verloren talenten. Cromwell in combinatie met Riff Reb's is bijna de reïncarnatie van het anarchistische duo Yann & Conrad. In deze Sergeï Wladi slagen zij ook in de ondermijnende krachtmeting met het lot. Straf tekenwerk, bij wijlen losser en beter dan Conrad, afgezwakt door de inkleuring en het slordige scenario. Ralph wil liever tegen de schenen schoppen en een realistische afhandeling vermijden. Erg jammer, want binnen een rechtvoorderaap-avonturenkader had dit een topper kunnen worden. Anekdotes alleen redden een strip immers niet, je hebt samenhang nodig. tenzij je kiest voor kortverhalen, genre All alone. Daarin lukt het wel. Eindbalens: straf tekenwerk, zwak verhaal.
- F.C. de Kampioenen 20
- Hara Kiwi 4
- Inu Yasha 01
- De passanten van het Maanlicht 3
- De passanten van het Maanlicht set 1-2-3
- Sergeï Wladi 1 HC
- Sergeï Wladi 1 SC
- Urbanus 89
- Urbanus Special 1
- William Panama set 1-2-3

zaterdag 23 augustus 2008

Sterrenoorlog: The Phantom Menace

Onvergetelijk, dat was hij bij het uitkomen zeker niet. Nu, zovele jaren na datum, kan je de bittere pil beter doorslikken omdat het een deel uitmaakt van een nostalgisch universum. Deze middelmatige trilogie blijft tenslotte de aanloop naar de bron die je moet overbruggen. Eerst de gadgetfilms herkauwen om dan het (herwerkte) origineel te kunnen beoordelen. Jar Jar Binks is al minder irritant dan bij zijn eerste verschijning, hoewel hij nog steeds overbodig is. Lucas doodt letterlijk zijn darlings met Darth Maul uit te schakelen. De interessantste figuur die het kwaad vertegenwoordigt schakelt zelf een belangrijke pion uit, toch had hij dienst kunnen doen om extra spanning en actie annex confrontaties in de volgende delen uit te voeren. Al krijg je veel informatie in dit eerste deel, het blijft weinigzeggend.
Star Wars: Episode I - The Phantom Menace. George Lucas. 1999.

Le Morte d'Arthur

Bij één reeks tracht ik steeds lyrisch te beschrijven waarom die zo'n overweldigende indruk nalaat. Nu het negende en afsluitende deel verscheen, was het tijd om alles nog eens netjes te recapituleren: "Chauvel en Lereculey eindigen hun epos zoals het begon: majestatisch en met absolute klasse. Het grootse verhaal van koning Arthur met diens op- en ondergang is een pareltje in het genre van de historische fantasy. Waarom? Ten eerste vanwege het originele uitgangspunt. Veelal baseren auteurs zich op de Arthur-kroniek om er dan ofwel een komisch spektakel uit te beelden ofwel er een geromantiseerde versie van te maken. Ten tweede door de authenticiteit waarmee het onderwerp wordt uitgespit. De Keltische mythologie is de bron, niet de gevulgariseerde uitlopers die gekender zijn. Ten derde door de gewaagde gelaagdheid. Met de vertellingen van Taliesin krijg je bovenop de ministrip in de strip, de verborgen boodschap die het verhaal symbolisch reproduceert. Eerder een voorafspiegeling van wat komen gaat. En ten slotte Lereculeys tekeningen die perfect passen bij de Arthur-kroniek. Bombastisch en toch verfijnd. Eigenlijk hoort daar nog een vijfde punt bij, die voor Simons sfeervolle inkleuring. Door de automatische samenvloeiing van die twee beschouw je ze als één. Arthur is een verheven strip die zijn gelijke niet kent."
- Arthur 9
- Arthur Box 3
- Death Note 9
- Garfield 50
- Kenya 5
- Rode Taiga 1
- Slum Nation 3
- Spervuur 4
- Urbanus 74
- Witte Tijgerin 5

vrijdag 22 augustus 2008

Mannen maken het mooie weer: The weather man

"Dave Spritz richt zich helemaal op... een beter leven. In de geest van films als American Beauty en About Schmidt probeert The Weather Man ons te tonen hoe je in deze snelle wereld toch een betekenisvol leven kunt leiden." De film is een allegaartje van ideeën die in zijn totaliteit de juiste snaren niet raakt. Je blijft afstandelijk toekijken naar Spritz' lot, dat reeds veel bepaald heeft, waar de weerman zich moeilijk bij kan neerleggen. Vader-zoon, vader-dochter, man-ex, zoon-vader. Een veelheid van relationele spanningen gekoppeld aan zijn werk en je ziet dat elk afzonderlijk behandelen in 90 minuten haast onmogelijk is. Gelukkig is meneertje-de-koelheid-zelve Michael Caine de drager van intelligentie en weet hij geregeld de vinger in de wonde te steken in Caines leven. Is er nog hoop?
The Weather Man. Gore Verbinski. 2005.

Wat ik mezelf wens: Wisher

"Nigel is de man die in Londen alle wensen in vervulling kan laten gaan, mits zijn klant contant betaalt en niet al te veel vragen stelt. Maar op een dag krijgt hij geheimzinnige, in het zwart geklede mannen achter zich aan, die vastbesloten zijn om hem te doden. Zonder het te beseffen heeft de jongeman een beslissende wending gegeven aan de duizendjarige oorlog tussen fantasiewezens en rationele mensen..."
- Flor de Luna 2
- Garfield Pocket 51
- P@per 6
- Piraten 2 HC
- Piraten 2 SC
- Rode Ridder 218
- SAS 5
- Say hello to Black Jack 11
- Shuriken School 1
- Wisher 1