Sterrenoorlog: Attack of the Clones

Vanaf het moment dat je de nu volwassen Anakin Skywalker op het scherm ziet verschijnen, is het om zeep. Van een acteur gesproken met een babyface die absoluut niet de draagkracht heeft om dat personage gestalte te geven. Hoe kwam Lucas tot deze keuze? Dat geldt zowat voor alle houten poppen die hierin ronddraven. Samuel -Mace Windu- Jackson, Ewan -Obi-Wan Kenobi- McGregor brengen minder leven in de brouwerij dan R2D2 en C3PO. Voor Christopher Lee is het dan ook een makkie om met zijn strakke gezicht de verraderlijke Count Dooku emotieloos te spelen. Hij is wel geknipt voor de job. De nieuwere films lijken volgens een strak schema geschreven te zijn: zoveel minuten actie, zoveel minuten opbouw naar de psychologische over/ondergang van Anakin, het spektakelgehalte hoog houden (de pod race in deel 1 tegenover de aanslagachtervolging in deel 2). De liefde en emoties die hoog oplaaien sterven weg door de houterige acteerprestaties overspoeld met stroperige John Williams-muziek. Niets goed? Natuurlijk wel: het houdt de mythe in leven en je ziet een enorm leger Stormtroopers opdraven, vechtend aan de goede zijde. Imposant.
Star Wars: Episode II - Attack of the Clones. George Lucas. 2002.

Zinloos, kortom ongeïnspireerd

Soms maal je d'r enkele door de besprekingsmolen en word je behoorlijk verveeld door de middelmaat. Enkel wat ouder werk van Cromwell haalt enig niveau, mede door de ontdekkingstocht van zijn rebelse tekenstijl. Oud, daarom niet slecht: Uitgeverij Blitz lijkt na zo vele jaren de vergaarbak van verloren talenten. Cromwell in combinatie met Riff Reb's is bijna de reïncarnatie van het anarchistische duo Yann & Conrad. In deze Sergeï Wladi slagen zij ook in de ondermijnende krachtmeting met het lot. Straf tekenwerk, bij wijlen losser en beter dan Conrad, afgezwakt door de inkleuring en het slordige scenario. Ralph wil liever tegen de schenen schoppen en een realistische afhandeling vermijden. Erg jammer, want binnen een rechtvoorderaap-avonturenkader had dit een topper kunnen worden. Anekdotes alleen redden een strip immers niet, je hebt samenhang nodig. tenzij je kiest voor kortverhalen, genre All alone. Daarin lukt het wel. Eindbalens: straf tekenwerk, zwak verhaal.
- F.C. de Kampioenen 20
- Hara Kiwi 4
- Inu Yasha 01
- De passanten van het Maanlicht 3
- De passanten van het Maanlicht set 1-2-3
- Sergeï Wladi 1 HC
- Sergeï Wladi 1 SC
- Urbanus 89
- Urbanus Special 1
- William Panama set 1-2-3

Sterrenoorlog: The Phantom Menace

Onvergetelijk, dat was hij bij het uitkomen zeker niet. Nu, zovele jaren na datum, kan je de bittere pil beter doorslikken omdat het een deel uitmaakt van een nostalgisch universum. Deze middelmatige trilogie blijft tenslotte de aanloop naar de bron die je moet overbruggen. Eerst de gadgetfilms herkauwen om dan het (herwerkte) origineel te kunnen beoordelen. Jar Jar Binks is al minder irritant dan bij zijn eerste verschijning, hoewel hij nog steeds overbodig is. Lucas doodt letterlijk zijn darlings met Darth Maul uit te schakelen. De interessantste figuur die het kwaad vertegenwoordigt schakelt zelf een belangrijke pion uit, toch had hij dienst kunnen doen om extra spanning en actie annex confrontaties in de volgende delen uit te voeren. Al krijg je veel informatie in dit eerste deel, het blijft weinigzeggend.
Star Wars: Episode I - The Phantom Menace. George Lucas. 1999.

Le Morte d'Arthur

Bij één reeks tracht ik steeds lyrisch te beschrijven waarom die zo'n overweldigende indruk nalaat. Nu het negende en afsluitende deel verscheen, was het tijd om alles nog eens netjes te recapituleren: "Chauvel en Lereculey eindigen hun epos zoals het begon: majestatisch en met absolute klasse. Het grootse verhaal van koning Arthur met diens op- en ondergang is een pareltje in het genre van de historische fantasy. Waarom? Ten eerste vanwege het originele uitgangspunt. Veelal baseren auteurs zich op de Arthur-kroniek om er dan ofwel een komisch spektakel uit te beelden ofwel er een geromantiseerde versie van te maken. Ten tweede door de authenticiteit waarmee het onderwerp wordt uitgespit. De Keltische mythologie is de bron, niet de gevulgariseerde uitlopers die gekender zijn. Ten derde door de gewaagde gelaagdheid. Met de vertellingen van Taliesin krijg je bovenop de ministrip in de strip, de verborgen boodschap die het verhaal symbolisch reproduceert. Eerder een voorafspiegeling van wat komen gaat. En ten slotte Lereculeys tekeningen die perfect passen bij de Arthur-kroniek. Bombastisch en toch verfijnd. Eigenlijk hoort daar nog een vijfde punt bij, die voor Simons sfeervolle inkleuring. Door de automatische samenvloeiing van die twee beschouw je ze als één. Arthur is een verheven strip die zijn gelijke niet kent."
- Arthur 9
- Arthur Box 3
- Death Note 9
- Garfield 50
- Kenya 5
- Rode Taiga 1
- Slum Nation 3
- Spervuur 4
- Urbanus 74
- Witte Tijgerin 5

Mannen maken het mooie weer: The weather man

"Dave Spritz richt zich helemaal op... een beter leven. In de geest van films als American Beauty en About Schmidt probeert The Weather Man ons te tonen hoe je in deze snelle wereld toch een betekenisvol leven kunt leiden." De film is een allegaartje van ideeën die in zijn totaliteit de juiste snaren niet raakt. Je blijft afstandelijk toekijken naar Spritz' lot, dat reeds veel bepaald heeft, waar de weerman zich moeilijk bij kan neerleggen. Vader-zoon, vader-dochter, man-ex, zoon-vader. Een veelheid van relationele spanningen gekoppeld aan zijn werk en je ziet dat elk afzonderlijk behandelen in 90 minuten haast onmogelijk is. Gelukkig is meneertje-de-koelheid-zelve Michael Caine de drager van intelligentie en weet hij geregeld de vinger in de wonde te steken in Caines leven. Is er nog hoop?
The Weather Man. Gore Verbinski. 2005.

Wat ik mezelf wens: Wisher

"Nigel is de man die in Londen alle wensen in vervulling kan laten gaan, mits zijn klant contant betaalt en niet al te veel vragen stelt. Maar op een dag krijgt hij geheimzinnige, in het zwart geklede mannen achter zich aan, die vastbesloten zijn om hem te doden. Zonder het te beseffen heeft de jongeman een beslissende wending gegeven aan de duizendjarige oorlog tussen fantasiewezens en rationele mensen..."
- Flor de Luna 2
- Garfield Pocket 51
- P@per 6
- Piraten 2 HC
- Piraten 2 SC
- Rode Ridder 218
- SAS 5
- Say hello to Black Jack 11
- Shuriken School 1
- Wisher 1

Op resto: La papaye verte

Een 3-gangen-menu genomen met vegetarische groentensoep, een rijstschotel opgevuld met enig verhakkeld visoverschot en een ijsje voor 12,50 euro. Het hoofdgerecht had veel weg van een opgewarmde brok Uncle Ben's, uit de verpakking gehaald en matig opgewarmd met halfrauwe erwten. Duidelijk een plek om (nooit) te vergeten.
La Papaye Verte. Antoine Dansaertstraat 53, 1000 Brussel.

Een doelwit: Point Blank

"In zijn wereld van woede leven slechts twee soorten mensen: zijn slachtoffers en zijn vrouwen. En soms kun je ze niet uit elkaar houden." Een duidingszin door de studiobonzen aan de film gekoppeld. Het klopt niet helemaal. Marvin houdt met beiden geen rekening. Vrouwen zijn slechts het instrument van wraak. Al laat het hardgekookte ei Walker (Marvin) zich wel vermurwen door het vrouwelijk schoon Dickinson. Point Blank is een ruwe thriller met de bolster die uit is op vergelding. Totdat zijn doel bereikt wordt en het hem weinig kan schelen. Het meest memorabele zijn de voetstappen. Welke dreiging hiervan uitgaat, een enorme spanning die claustrofobische proporties aanneemt. Boorman had hier gerust nog meer uit mogen puren. Bovendien is de ontknoping typisch. Zo'n twist van ik neem je in de maling. Daar maalt Marvin niet om. Opzienbarende verschijningen in een bijrol: Ned Beatty in de nachtclub en Ryan O'Neill in een café. De film is trouwens gebaseerd op Donald Westlakes The Hunter, de auteur wiens De Balabomo Smaragd Lax verstripte voor uitgeverij Casterman.
Point Blank. John Boorman. 1967.

Helemaal Alleen

"Vijf kinderen worden op een ochtend wakker en merken dat alle inwoners van de stad op een mysterieuze wijze zijn verdwenen. Waar is iedereen gebleven?" Fabien Vehlmann zal het ons vertellen. Gejubel alom in 2007: anny Boyles 28 Days later krijgt een papieren tegenhanger. Meer naar jongeren gericht, minder bloederig, maar bij wijlen even angstaanjagend of verwonderlijk. Geen horrorstrip, deze alleen, wel een beklemmende zoektocht van vijf jongeren naar hetgeen ze voorheen als vanzelfsprekend achtten: een onderkomen, gezelligheid, geborgenheid. Hoe zou jij reageren als je 's morgens wakker wordt en je bent (bijna) alleen op de wereld. Dit gezien vanuit een kindperspectief, een leeftijd waarop je afhankelijker bent dan anders. Gazzotti en Vehlmann buiten die gevoelens sterk uit. Het is nog maar een aanzet, deze versnelde opstap naar de volwassenheid. Hoe zit het met de vervolgen?
- Alleen 3
- Bankgeheimen 3.2
- Black Bank 1
- Drakenbloed Box 1
- En daarmee basta! 8
- Exterminator 17 2
- Exterminator 17 3
- Galop 1
- Humor in beroepen 8
- Humor in beroepen 9

De fillem van Ome Willem: ohee, Killing Zoë

Ooit al gezien en toen geen overweldigende indruk nagelaten. De uitvergroting van Tarantino's naam op de dvd-hoes wekt de nodige argwaan op. Heeft zijn bijdrage ervoor gezorgd dat de film een internationaler succespotentieel zou hebben? Probleem is dat deze prent eenvoudigweg niet goed is. Je voelt de wens van regisseur Avari om in de nouvelle geweld-vague opgenomen te worden via gore scheldpartijen, enorme drugtrips en de ultieme mislukte kraak die eerder de afspiegeling is van een wanhoopsdaad van een man die stervende zou kunnen zijn. Eric versus Zed, een grootse psychologische confrontatie komt er niet. Neen, voor wie de grootsheid van Bessons Leon verwacht of Reservoir Dogs van Tarantino, komt bedrogen uit. Al situeren ze zich in dezelfde tijdsgeest. En Eric Stoltz is zeker geen Gary Oldman. Vlug eens Lola rennt herbekijken.
Killing Zoë, Roger Avary, 1994. **

De reis naar Parijs

Met een vergadering die gelukkig voor een keer niet uitliep en het lezen van enkele nieuwigheden (hoera voor Alleen en Kenya), bleef er weinig tijd over om een heleboel te bespreken. De illusie om er dagelijks tien toe te voegen aan de site, blijkt een illusie. Gelukkig ving ik 's morgens mijn reis al aan: Baudoins De reis is een interessante stijloefening. Het is fascinerend om te ontdekken wat een artiest bedenkt om één van zijn beste verhalen te herschrijven voor een andere markt, in dit geval de Japanse. Een veel weidser, opener verhaal met een logica die je brengt van punt a naar punt b en uiteindelijk zelfs na veel alfabetische omwegen terug bij punt a. Toch mist deze remake de kracht van het origineel. Het explosieve van Simons belevenissen worden vrij snel afgezwakt en afgebakend in een reis waardoor de hoofdpersoon op een andere manier inzichten verwerft in het leven. De reis is te uitgesponnen en bij wijlen zelfs langdradig om diezelfde vat op je te hebben als De eerste reis. Door het identieke uitgangspunt vergelijk je en da's nefast voor deze strip. Van Baudoin ben je beter gewend. Goed is zelfs al niet goed genoeg meer. De te onthouden les: "Of je nou de wereld rondreist of door je dorp wandelt, de reis is 'tzelfde. 't Hangt van je instelling af."
- Bakelandt 2
- Bakelandt 3
- Bakelandt Trilogie 1
- Parijs 24/44
- De reis

Een bekentenis: Confessions of a dangerous mind

De eerste door Clooney geregisseerde film is geen hoogvlieger, wel een leuke spoof die je doet twijfelen aan de waarheidsgetrouwheid van het gegeven. In hoeverre leidde Chuck Barris een dubbelleven als TV-producer en spion? De bekentenissen van deze gevaarlijke man geven geen uitsluitsel. Het blijft een ambiguë interpretatie van de ons toevertrouwde geheimen. De CIA beweert alleszins van niet. Sam Rockwell is hilarisch als de man wiens ondergang versneld wordt door een verbijsterend TV-succes. Eerst ploeterend, daarna -wanneer hij zich al geëngageerd heeft voor een moordenaarsjob- overvalt het geluk en krijgt alles op een bord voorgeschoteld. Of beter nog: in de schoot geworpen. Hoe tweeslachtig kan je zijn? Hoe dubieus de verwachtingen? Echt-vals? Vals-echt? Wat telt is het showelement met een prachtscenario wederom van Charlie Kaufman, de overtuigende acteerprestaties met voorbijflitsende cameo's van buddies Matt Damon en Brad Pitt. Clooney's gereserveerde acteerprestatie plukt hij zo weg uit de spionagefilms met Omar Sharif. De enige emotie die hij toont komt voort uit de beweging van zijn zware snor en donkere wenkbrauwen. Dat Clooney oog heeft voor het visuele merk je aan de gestyleerde flashbacks met een bijzonder kleurenpallet. Een swingende film.
Confessions of a dangerous mind, George Clooney. Met Sam Rockwell, Clooney zelf, Julia Roberts en Drew Barrymoore. 2002.

Hilariteit alom: een boucquet van prado.

Naar aanleiding van de 'Andere Strip'-actie bij Boek.be en de Humo, ook eens gezocht naar andere beeldromans die in de vergetelheid raakten, maar nog representatiever zijn dan de zogezegde klassiekers die ons gepresenteerd werden. Onderweg, Salto's van het grauw, Seizoen van de palingen, Pedagogie van het trottoir én Woestijnkoorts. Te ontdekken parels. Dat uit zich onder andere in de volgende lofrede:
Dat niet enkel Amerikanen een patent hebben op road-movies, bewijst Baru (en daarnaast ook Etienne Davodeau met zijn schitterende De Stroman). Hij levert een ingetogen spektakel af rond verschillende fait divers die de twee hoofdpersonages beleven terwijl ze naar elkaar op zoek zijn tijdens een grote verzoeningsreis. De opvoering van André als gezichtsloze protagonist doet je denken aan de beste filmnoirs. In zijn voetstappen zijn we de subjectieve getuige van tal van onheil die wel eens kan leiden tot zijn ondergang. Iets afstandelijker qua cameraregie volgen we Edith en de kleine drama's die zij onderweg meemaakt. Het zijn kleine, hilarische (in de zin van schrijnende) onbelangrijk lijkende puzzelstukjes die je kan situeren in een marginaler milieu. Uiteindelijk valt alles mooi samen en beperkt het drama zich. Onderweg is een schitterende beeldroman die subliem bewijst hoe je beelden met woorden moet of kan vermengen. De razende retro-openingspagina's over het jeugdig bal met de zinderende ouvertures en knokpartijen is zo summier en toch accuraat, dat je net met details een algemeen beeld kan vormen. Een hoogstaande strip.
- Bakelandt 1
- Carland Cross 1
- Carland Cross 2
- Detective Conan 5
- Detective Conan 6
- Drakenbloed 3
- Jump 4
- Onderweg
- Pedagogie van het trottoir
- Salto's van het Grauw
- Seizoen van de palingen
- Woestijnkoorts

The sun always shines on TV: 30 days of night

Om de tijd te verdoen tijdens het steppen: filmpje kijken. Het voordeel met dat skwiekende geluid is dat je tijdens een horrorfilm minder angstvallig toekijkt uit vrees opgeschrikt te worden door een hels geluid links, een sprong in het beeld rechts of andere aanvallen die je hartslag automatisch doen verhogen. Dat blijft me dus bespaard. Vandaar dat 30 Days of Night te overleven viel. Spanning, spanning en spanning terwijl het zweet van je lijf druipt, verfrissend zou je kunnen zeggen. Om mezelf niet meteen te overtrappelen na een uur gestopt terwijl de dvd het bloedzuigende gespuis verder op mij af laat komen. Toen had ik de hoop al opgegeven om dit stadje, dat één maand lang in de duisternis vertoeft, levend te verlaten...
30 Days of Night, naar de comic van Steve Niles en Ben Templesmith. 2007.

Het schaakspel volgens Fabien M

En plots waren ze daar, de twee broertjes Stalner. Met een reeks over twee boefjes in het Parijs aan het begin van de twintigste eeuw. Oliver Twist in een Franse locatie, waar je vlucht voor het leed en zelf aan een betere wereld tracht te bouwen, al moet je daar schurkenstreken voor uithalen. Maar is het buiten dat verderfelijke weeshuis wel beter dan erbinnen? Voor Fabien en zijn broertje wordt het knokken om te overleven. Eric & Jean-Marc Stalner weten dat beeldend te vertellen. Bovendien verzwaren ze de plot via de intrige van het mysterieuze schaakspel. De eerste pionnen staan op het bord. Tijd voor een reconstructie in Fabien M 1.
- Avonturen van Nicky Saxx 4
- Bakelandt 26
- Fabien M 1
- F.C. de Kampioenen 53
- Humor in beroepen 7
- Humor in beroepen 10
- KGB 1
- Kriegels 6
- Mieleke, Melleke, Mol 5
- Vixit 1 HC
- Vixit 1 SC