Op resto: La papaye verte

Een 3-gangen-menu genomen met vegetarische groentensoep, een rijstschotel opgevuld met enig verhakkeld visoverschot en een ijsje voor 12,50 euro. Het hoofdgerecht had veel weg van een opgewarmde brok Uncle Ben's, uit de verpakking gehaald en matig opgewarmd met halfrauwe erwten. Duidelijk een plek om (nooit) te vergeten.
La Papaye Verte. Antoine Dansaertstraat 53, 1000 Brussel.

Een doelwit: Point Blank

"In zijn wereld van woede leven slechts twee soorten mensen: zijn slachtoffers en zijn vrouwen. En soms kun je ze niet uit elkaar houden." Een duidingszin door de studiobonzen aan de film gekoppeld. Het klopt niet helemaal. Marvin houdt met beiden geen rekening. Vrouwen zijn slechts het instrument van wraak. Al laat het hardgekookte ei Walker (Marvin) zich wel vermurwen door het vrouwelijk schoon Dickinson. Point Blank is een ruwe thriller met de bolster die uit is op vergelding. Totdat zijn doel bereikt wordt en het hem weinig kan schelen. Het meest memorabele zijn de voetstappen. Welke dreiging hiervan uitgaat, een enorme spanning die claustrofobische proporties aanneemt. Boorman had hier gerust nog meer uit mogen puren. Bovendien is de ontknoping typisch. Zo'n twist van ik neem je in de maling. Daar maalt Marvin niet om. Opzienbarende verschijningen in een bijrol: Ned Beatty in de nachtclub en Ryan O'Neill in een café. De film is trouwens gebaseerd op Donald Westlakes The Hunter, de auteur wiens De Balabomo Smaragd Lax verstripte voor uitgeverij Casterman.
Point Blank. John Boorman. 1967.

Helemaal Alleen

"Vijf kinderen worden op een ochtend wakker en merken dat alle inwoners van de stad op een mysterieuze wijze zijn verdwenen. Waar is iedereen gebleven?" Fabien Vehlmann zal het ons vertellen. Gejubel alom in 2007: anny Boyles 28 Days later krijgt een papieren tegenhanger. Meer naar jongeren gericht, minder bloederig, maar bij wijlen even angstaanjagend of verwonderlijk. Geen horrorstrip, deze alleen, wel een beklemmende zoektocht van vijf jongeren naar hetgeen ze voorheen als vanzelfsprekend achtten: een onderkomen, gezelligheid, geborgenheid. Hoe zou jij reageren als je 's morgens wakker wordt en je bent (bijna) alleen op de wereld. Dit gezien vanuit een kindperspectief, een leeftijd waarop je afhankelijker bent dan anders. Gazzotti en Vehlmann buiten die gevoelens sterk uit. Het is nog maar een aanzet, deze versnelde opstap naar de volwassenheid. Hoe zit het met de vervolgen?
- Alleen 3
- Bankgeheimen 3.2
- Black Bank 1
- Drakenbloed Box 1
- En daarmee basta! 8
- Exterminator 17 2
- Exterminator 17 3
- Galop 1
- Humor in beroepen 8
- Humor in beroepen 9

De fillem van Ome Willem: ohee, Killing Zoë

Ooit al gezien en toen geen overweldigende indruk nagelaten. De uitvergroting van Tarantino's naam op de dvd-hoes wekt de nodige argwaan op. Heeft zijn bijdrage ervoor gezorgd dat de film een internationaler succespotentieel zou hebben? Probleem is dat deze prent eenvoudigweg niet goed is. Je voelt de wens van regisseur Avari om in de nouvelle geweld-vague opgenomen te worden via gore scheldpartijen, enorme drugtrips en de ultieme mislukte kraak die eerder de afspiegeling is van een wanhoopsdaad van een man die stervende zou kunnen zijn. Eric versus Zed, een grootse psychologische confrontatie komt er niet. Neen, voor wie de grootsheid van Bessons Leon verwacht of Reservoir Dogs van Tarantino, komt bedrogen uit. Al situeren ze zich in dezelfde tijdsgeest. En Eric Stoltz is zeker geen Gary Oldman. Vlug eens Lola rennt herbekijken.
Killing Zoë, Roger Avary, 1994. **

De reis naar Parijs

Met een vergadering die gelukkig voor een keer niet uitliep en het lezen van enkele nieuwigheden (hoera voor Alleen en Kenya), bleef er weinig tijd over om een heleboel te bespreken. De illusie om er dagelijks tien toe te voegen aan de site, blijkt een illusie. Gelukkig ving ik 's morgens mijn reis al aan: Baudoins De reis is een interessante stijloefening. Het is fascinerend om te ontdekken wat een artiest bedenkt om één van zijn beste verhalen te herschrijven voor een andere markt, in dit geval de Japanse. Een veel weidser, opener verhaal met een logica die je brengt van punt a naar punt b en uiteindelijk zelfs na veel alfabetische omwegen terug bij punt a. Toch mist deze remake de kracht van het origineel. Het explosieve van Simons belevenissen worden vrij snel afgezwakt en afgebakend in een reis waardoor de hoofdpersoon op een andere manier inzichten verwerft in het leven. De reis is te uitgesponnen en bij wijlen zelfs langdradig om diezelfde vat op je te hebben als De eerste reis. Door het identieke uitgangspunt vergelijk je en da's nefast voor deze strip. Van Baudoin ben je beter gewend. Goed is zelfs al niet goed genoeg meer. De te onthouden les: "Of je nou de wereld rondreist of door je dorp wandelt, de reis is 'tzelfde. 't Hangt van je instelling af."
- Bakelandt 2
- Bakelandt 3
- Bakelandt Trilogie 1
- Parijs 24/44
- De reis

Een bekentenis: Confessions of a dangerous mind

De eerste door Clooney geregisseerde film is geen hoogvlieger, wel een leuke spoof die je doet twijfelen aan de waarheidsgetrouwheid van het gegeven. In hoeverre leidde Chuck Barris een dubbelleven als TV-producer en spion? De bekentenissen van deze gevaarlijke man geven geen uitsluitsel. Het blijft een ambiguë interpretatie van de ons toevertrouwde geheimen. De CIA beweert alleszins van niet. Sam Rockwell is hilarisch als de man wiens ondergang versneld wordt door een verbijsterend TV-succes. Eerst ploeterend, daarna -wanneer hij zich al geëngageerd heeft voor een moordenaarsjob- overvalt het geluk en krijgt alles op een bord voorgeschoteld. Of beter nog: in de schoot geworpen. Hoe tweeslachtig kan je zijn? Hoe dubieus de verwachtingen? Echt-vals? Vals-echt? Wat telt is het showelement met een prachtscenario wederom van Charlie Kaufman, de overtuigende acteerprestaties met voorbijflitsende cameo's van buddies Matt Damon en Brad Pitt. Clooney's gereserveerde acteerprestatie plukt hij zo weg uit de spionagefilms met Omar Sharif. De enige emotie die hij toont komt voort uit de beweging van zijn zware snor en donkere wenkbrauwen. Dat Clooney oog heeft voor het visuele merk je aan de gestyleerde flashbacks met een bijzonder kleurenpallet. Een swingende film.
Confessions of a dangerous mind, George Clooney. Met Sam Rockwell, Clooney zelf, Julia Roberts en Drew Barrymoore. 2002.

Hilariteit alom: een boucquet van prado.

Naar aanleiding van de 'Andere Strip'-actie bij Boek.be en de Humo, ook eens gezocht naar andere beeldromans die in de vergetelheid raakten, maar nog representatiever zijn dan de zogezegde klassiekers die ons gepresenteerd werden. Onderweg, Salto's van het grauw, Seizoen van de palingen, Pedagogie van het trottoir én Woestijnkoorts. Te ontdekken parels. Dat uit zich onder andere in de volgende lofrede:
Dat niet enkel Amerikanen een patent hebben op road-movies, bewijst Baru (en daarnaast ook Etienne Davodeau met zijn schitterende De Stroman). Hij levert een ingetogen spektakel af rond verschillende fait divers die de twee hoofdpersonages beleven terwijl ze naar elkaar op zoek zijn tijdens een grote verzoeningsreis. De opvoering van André als gezichtsloze protagonist doet je denken aan de beste filmnoirs. In zijn voetstappen zijn we de subjectieve getuige van tal van onheil die wel eens kan leiden tot zijn ondergang. Iets afstandelijker qua cameraregie volgen we Edith en de kleine drama's die zij onderweg meemaakt. Het zijn kleine, hilarische (in de zin van schrijnende) onbelangrijk lijkende puzzelstukjes die je kan situeren in een marginaler milieu. Uiteindelijk valt alles mooi samen en beperkt het drama zich. Onderweg is een schitterende beeldroman die subliem bewijst hoe je beelden met woorden moet of kan vermengen. De razende retro-openingspagina's over het jeugdig bal met de zinderende ouvertures en knokpartijen is zo summier en toch accuraat, dat je net met details een algemeen beeld kan vormen. Een hoogstaande strip.
- Bakelandt 1
- Carland Cross 1
- Carland Cross 2
- Detective Conan 5
- Detective Conan 6
- Drakenbloed 3
- Jump 4
- Onderweg
- Pedagogie van het trottoir
- Salto's van het Grauw
- Seizoen van de palingen
- Woestijnkoorts

The sun always shines on TV: 30 days of night

Om de tijd te verdoen tijdens het steppen: filmpje kijken. Het voordeel met dat skwiekende geluid is dat je tijdens een horrorfilm minder angstvallig toekijkt uit vrees opgeschrikt te worden door een hels geluid links, een sprong in het beeld rechts of andere aanvallen die je hartslag automatisch doen verhogen. Dat blijft me dus bespaard. Vandaar dat 30 Days of Night te overleven viel. Spanning, spanning en spanning terwijl het zweet van je lijf druipt, verfrissend zou je kunnen zeggen. Om mezelf niet meteen te overtrappelen na een uur gestopt terwijl de dvd het bloedzuigende gespuis verder op mij af laat komen. Toen had ik de hoop al opgegeven om dit stadje, dat één maand lang in de duisternis vertoeft, levend te verlaten...
30 Days of Night, naar de comic van Steve Niles en Ben Templesmith. 2007.

Het schaakspel volgens Fabien M

En plots waren ze daar, de twee broertjes Stalner. Met een reeks over twee boefjes in het Parijs aan het begin van de twintigste eeuw. Oliver Twist in een Franse locatie, waar je vlucht voor het leed en zelf aan een betere wereld tracht te bouwen, al moet je daar schurkenstreken voor uithalen. Maar is het buiten dat verderfelijke weeshuis wel beter dan erbinnen? Voor Fabien en zijn broertje wordt het knokken om te overleven. Eric & Jean-Marc Stalner weten dat beeldend te vertellen. Bovendien verzwaren ze de plot via de intrige van het mysterieuze schaakspel. De eerste pionnen staan op het bord. Tijd voor een reconstructie in Fabien M 1.
- Avonturen van Nicky Saxx 4
- Bakelandt 26
- Fabien M 1
- F.C. de Kampioenen 53
- Humor in beroepen 7
- Humor in beroepen 10
- KGB 1
- Kriegels 6
- Mieleke, Melleke, Mol 5
- Vixit 1 HC
- Vixit 1 SC

Museumnacht Antwerpen

"Na het grote succes van vorig jaar pakten de Antwerpse musea opnieuw uit met hun niet te missen Museumnacht. Op 16 augustus kon u van 19u tot 1u terecht in maar liefst 15 musea. ‘Ongekende schatten’ was dit jaar het spannende centrale thema. In de avondlijke uren bezocht u vaste collecties en tentoonstellingen én boden de musea u allerlei pittige extra’s aan: verrassende rondleidingen, bijzondere verhalen, een dj, speciale drankjes, een concert, film… De onthulling van topstukken, blikken kon u werpen achter de schermen en stralende diamanten, het stond allemaal op het nachtelijke programma." Angstvallig liep ik er toch voorbij. Twee jaar geleden heb ik toen een zeer interessante rondleiding gekregen, absoluut de moeite waard en voor herhaling vatbaar. Edoch, dit jaar wijselijk ontweken en gekozen voor een verfrissende drink in enkele cafés. Een andere cultuurbesteding.

Screwball comedy: Leatherheads

Clooney heeft absoluut smaak. Met paradeoptredens in O brother where art thou en Intolerable cruelty voelde je al enige verbintenis met die typische jaren dertig-veertig-komedies waar relaties een enorm belangrijke rol in speelden. De wreedheid waarmee Zita Jones en Clooney verbaal en fysiek tekeer gingen, was spek voor de bek van de Coens. Nu graaft Clooney nog dieper en keert helemaal terug in de Spencer Tracy versus Katherine Hepburn-era. Sterker nog, hij eigent zich de absolute Cary Grant-charme toe en is de lieve held van het witte scherm, op veroveringstocht naar de begerenswaardig deerne. Zijn rivaal Carter Rutherford is in tegenstelling tot originelere werken minder een watje. Een echte man van de wereld, behoorlijk naïef dat wel, maar nog steeds rechtgeaard. Anders dan de tegenstrevers die Tracy en Grant moesten bevechten. Zelfde ziekte hier als bij Intolerable: de moeilijkheidsgraad om dé geschikte vrouwelijke tegenstrever te vinden. Zita Jones noch Renée Zellweger kunnen aan Hepburns rokken tippen. Een Geena Davis in hoogdagen in A league of their own, een Kathleen Turner in Romancing the Stone. Laat je verwennen door acteur én regisseur George Clooney: hij weet van wanten met sprongen in de tijd. Voor nostalgici en liefhebbers van feelgoodmovies.
Leatherhead. George Clooney. 2008.

Paul Jester, nu ook in Japan

Veel voorvallen uit Paul Jester lijken vergezocht en slechts een goedkope manier om onze sensatiezucht te bevredigen. En toch blijkt dat sommige scènes die zich in de jaren zeventig van Tronchet afspeelden nu nog steeds voorkomen. Of ontdekte Xing net de eerste pagina's van Paul Jester bij Glad IJs?
In Hongkong werd de politie in de nacht van 8 op 9 augustus gealarmeerd door de 41-jarige Xing, die wist te vertellen dat hij in het Lan Tian stadspark in een benarde situatie was terechtgekomen. Eens de politie daar was, zagen ze dat Xing met zijn penis vastzat in een van de gaatjes van een stalen zitbank. De eenzame -en goed gestoorde- Xing vond het waarschijnlijk opwindend om zijn geslachtsdeel in zo'n gaatje te stoppen. Maar eens zijn hoogtepunt naderde, kon Xing zijn inmiddels gezwollen penis niet meer uit het veel te kleine gaatje trekken.
Zitting bank eruit
De politie trof Xing, met zijn gezicht naar beneden, al kreunend van de pijn aan. Omdat ze hem niet meteen konden helpen werd een ambulance gebeld en probeerden de meegekomen artsen hem uit zijn benarde positie te bevrijden door wat bloed af te tappen. Tevergeefs, want de penis bleef gezwollen. Waardoor er geen andere oplossing restte dan de zitting van de bank eruit te zagen.
Vier pijnlijke uren
Xian werd in het ziekenhuis pas na vier pijnlijke uren bevrijd van de stalen zitting. Van de doktoren kreeg hij te horen dat als het nog een uur langer had geduurd, ze genoodzaakt waren zijn penis te verwijderen.
Dé infromatiebron: Het Laatste Nieuws op 12/08/2008.

Vroeger en nu: aan het kruis genageld

Geschilderd ongeveer in 1510, nu nog invloed hebbend op hedendaagse artiesten. Waaruit komt deze vette knipoog naar Jeroen Boschs Kruisdraging? En zeg niet: proost, ik drink nog 'n Stassen!

Gezocht

Gezocht: de betere amusementsfilm. Ik had er geen goed oog in. Een beetje tegendraads naar de cinema gaan en je toch laten verrassen, daar hoop je op. Wederom een comic-verfilming, waarom niet? Wederom Morgan Freeman na The Dark Knight, waarom niet? Wederom Angelina Jolie na Kung Fu Panda, waarom niet? Achteraf stel je vast: waarom wel? Veel verbaal en visueel geweld: geroep, getier, explosieven en rondvliegende kogels. Dat het nogal Matrix-surreëel begint met een knallende actiescène, da's de opbouw. Je verwacht meer van hetzelfde. Echter krijg je de verveelde levenswandel van hoofdpersoon Wesley in beeld, die duidelijk weinig om handen heeft. Meteen is het zoeken naar de precieze toon van de film. Satire? Actie? Avontuur? Humor? D'r zit vanalles wat in zonder enige coherentie. En dat blijft voortdurend aanslepen. Wanted: niet de betere amusementsfilm.
Wanted. Kinepolis. Brussel.

De donkerste ridder

Dat Christopher Nolan de hoogstaande klassiekers uit het Batman-universum goed beheerste, bleek al uit Batman Begins. Maar met The Dark Knight puurt hij het beste uit hetgeen ooit geschreven werd. Ondanks het vermoeden dat de plotlijn uit Frank Millers The Dark Knight Returns zou gedistilleerd worden, lijkt eerder The Killing Joke de echte drijfveer met de continue spanning tussen de grappende supercrimineel en de niet-zo-ongenaakbare held. Het psychologisch spel dat The Joker speelt is in deze uitvoering afschrikwekkend reëel. Bleef hij voorheen een papieren demon, nu met diens slechts geschminkt en verminkte gezicht -anders dan maskerdragende poppenfiguren zoals The Green Goblin- en zijn niet-alledaags, noem het gek, gedrag heb je een psychopaat voor je staan van vlees en bloed. Een onberekenbaar iemand die je totaal niet kan inschatten. Ideaal voor een cineast om steeds verrassingselementen mee in te lassen, met The Joker kan je alle kanten uit. Bruce Wayne is dan wel de antipode, hoe ver wordt hij gedreven door zijn opponent? Behoorlijk ver.
Het is moeilijk afstand doen van al je Batkennis en niet te veronderstellen wat gaat gebeuren. Da's dan net de kracht. Nolan zuigt je mee in dat geloofwaardige universum. Waarbij een man geleidelijkaan beseft dat misdaadbestrijden weinig zin heeft in een wereld waar gekken hunkeren naar enkel aandacht en geen specifiek idealistisch doel meer voor ogen hebben. Gedesillusioneerd druipt de vleermuis af. Totdat the dark knight returns...
The Dark Knight. Kinepolis. Brussel.