Naar het einde van de week is het altijd vechten om onvoorziene verschijningen alsnog gerecenseerd te krijgen voor de mail van Het B-Gevaar. De lijdensweg begon al met tal van Urbanus-strips, annex Standaard-uitgaven. Maar wanneer je bijna compleet nog een Dagelijkse Worsteling over de vloer krijgt, wil je die er maar al te graag tussenzwieren. Da's voor vannacht.
Voor wie voorbarig juicht: neen, de titel verwijst niet naar het Kampioenen-resultaat met een kinderlijke invasie. Het is Lewis Trondheim, geassisteerd door Frank -Theodoor Cleysters- Le Gall, die met eenvoudig simplisme in het vijfde deel van Kobijn een lofzang brengt aan de liefde. Deze ode vertaalt de verschijnselen die opduiken wanneer je in de ban raakt van een wonderbaarlijk persoon. Iemand die je je leven lang wil koesteren vanwege diens schoonheid, vanwege diens persoonlijkheid, vanwege diens humor, lach en tal van andere elementen die je op wolken laat drijven. Maar het loflied stuikt wanneer de liefde onbeantwoord blijft. Gevolgd door een immense neerslachtigheid. Een niet te uiten onmacht omdat je alleen achterblijft. De nieuwe lente wordt algauw een grauwe winter...<br />Bericht publicerenAAADg/S5Tbf9nIXr8/s1600-h/Bestofbowie.jpg)
Een andere vruchtbare aankoop tijdens de parallelle DVD- & platenbeurs te Rijswijk: het fragmentarische overzicht van David Bowies carrière met de verzamel-DVD Best of Bowie. Twee schijfjes die een chronologisch clipoverzicht bieden vol fluoriscerende pakjes, trillende beelden, experimentele invalshoeken en kleurrijke melodieën. De ambiguïteit, originaliteit en veelzijdigheid van de artiest komen er uitgebreid aan bod, al haal je de info enkel uit de minifilmpjes. Geen extra documentaires, geen achter-de-schermen-opnamemateriaal, echt storend is het niet. Gebruik ze desnoods als achtergrondmuziek, met hoogte- en dieptepunten, je kan altijd makkelijk doorzappen. In ieder geval was het die schamele 6 euro wel degelijk waard.
De duivelse maffiabaas Jack Nicholson die zijn pion binnen de politie dirigeert. Leonardo DiCaprio die wegzinkt in de dualiteit van een dubbelleven. Martin Sheen die oprecht gelooft in de misdaadbestrijding. Matt Damon wiens vurige valsheid hem constant promotie oplevert. En dé uitblinker is Markie Mark Wahlberg die met een verbeten doortastendheid zijn eigen gezag ondermijnt. Het bedrog druipt er vanaf, de tegenstrijdigheid resulteert in een spirale ondergang waarbij na twee uur verbaal geweld de intense spanning explodeert in een ultieme confrontatie. Steeds verrassend, steeds beklijvend. Zelfs bij een tweede visie blijft de film met gemak overeind. The Departed is een duivelse misdaadfilm. Schrob nadien de waanzin maar van je af. Wederom zeven euro goed gespendeerd.
Was het al een voorteken bij het toekennen van diens naam dat M. Night Shyamalan nachtonrustwekkende films zou maken op latere leeftijd? Wat hij ook produceert, schrijft of regisseert, zijn films stralen een enorme sombere dreiging uit die in een climax uiteenbarst via een verrassende wending. Bizar om Shyamalan te zien manoeuvreren in een niet-hedendaags decor. Alsof je naar een pièce de théâtre kijkt, een soort Witness-dorp, met een gesloten gemeenschap die nauwe afspraken maakte met de monsters levend in de bossen rondom hem om de goede vrede te bewaren. Wij laten jullie met rust als jullie ons tenminste niet bedreigen. Twee centrale figuren hebben moeite met het opkomende geweld van hun omstaanders. De ene, Lucius Hunt, is er rotsvast van overtuigd dat er met de wezens buiten de kring wél verbintenissen gesloten kunnen worden, de andere, Ivy Walker, moet door omstandigheden de terreur onder ogen zien om doktershulp van buiten te kunnen halen. De schrijver heeft het perfect gekozen: ze is blind en kan zich niet laten leiden door schijnvertoningen. Shyamalan bouwt alles sfeervol op met een beklemmende scènes. Tot het moment van verlossing en hij je weer van je stoel blaast. Inventiviteit troef. Wederom geen miskoop.
Spelletjes, daar ben ik altijd wel voor te vinden. Uitgezonderd Monopoly. Niet omdat het een afspiegeling is van de vrijemarkteconomie, het kapitalisme ten top gedreven. Wel omdat het je in benarde posities brengt wanneer je als laatste speler de dobbelstenen moet gooien in de hoop alsnog enig resterend onoverwoekerd veld te kunnen kopen. Als slachtoffer zie je je sneeuwgeld smelten voor de concurerende zon. Wat overblijft: frustratie en een lege bankrekening. Neen, daar heb je geen controle over. Maar voor de extra large-editie maak ik graag een uitzondering. Na het uittesten van deze groteske editie van 92 op 92 cm -enkel in Nederlandse uitvoering- ben je ofwel afgemat, ofwel heb je je tegenstanders afgedroogd. De grote dobbelstenen liggen handig in de hand, met zwierige pols kan je ze op het tapijt laten rollen. Zelfs zonder Aalst Lange Zoutstraat of Antwerpen Meir vind je je weg terug in deze noorderburenvariant, vooral als je de Start passeert of onverbiddelijk naar de Gevangenis doorverwezen wordt. Na het uitkleden van twee medespelers werd de mat zorgvuldig terzijde gelegd: de overwonnennen mochten alsnog deelnemen aan de feestdis des winnaars. Ze kregen enkele kruimels van de imperialistische taart toegestopt. Wat waren we gul.
Lolly's? Ik heb ze liever wanneer ze van ijs zijn.
In a galaxy, far, far away and a long time ago.
Vanavond was de receptie van de tentoonstelling Coup de Chapeau au Journal Spirou in Het huis van het Beeldverhaal, de gelardeerde naam voor een verheven stripwinkel. Tekeningen van tal van grote en minder grote coryfeeën hangen onoverzichtelijk opeengeplakt door elkaar en geven een waaier van talenten weer die uit het weekblad ontsproten. Structuur valt er niet te rapen, maar indrukwekkende illustraties wel. Mooi om zien. Relatief weinig volk aanwezig waarmee de nodige sociale babbels gevoerd werden over het reilen en zeilen in het milieu, zij het zonder al te veel water. Magda, Wozniak en Marchand lichtten een tip van hun toekomstsluier. Roddels? Die vielen er wel te rapen, maar of ze voor publicatie vatbaar zijn? Interessanter was wat erna gebeurde!
Soms slik je de hard te verwerken noot door en heb je geen andere keuze dan de pijnlijke realiteit onder ogen te zien. De wekelijkse B-mail moet tijdig de deur uit en heel wat nieuwe Dupuis-strips schreeuwen om leesaandacht. Gelukkig een brede waaier aan kwalitatieve boekies. WEST, de terugkerende Tijdvogel, Detective Conan, Tovenarij, hierin vind ik mijn gading wel.
De vorige keer dat ik Joe Jackson live hoorde, dateerde van 10 juli 2006 in het Antwerpse Rivierenhof. Toen niet in de rotonde zittend, wel buiten op een grasveldje al voetballend luisterend naar diens klassiekers om daarna ongeduldig te wachten op een glimps van de stijlvolle zanger. Een alternatieve, onvergetelijke manier om een concert onrechtstreeks bij te wonen, een aanbeveling waard.
Vandaag verschenen 19 strips verdeeld door Balloon Books (Dargaud, Lombard, Dupuis, Kana, Mezzanine). Het grootste deel van de tijd wordt ingepalmd door het lezen ervan. Het verwerken reserveer ik voor meerdere dagen. Toch nog de ruimte genomen om met veel plezier Het Chimpansee-syndroom van Cuervos-scenarist Marazano te promoten. Een dicht-bij-de-deur-science-fiction-strip die filosofeert à la 2001, a space odyssey.
Op 27 februari 2008 zat ik in zaal 2 van de UGC De Brouckère. Toen niet angevuld op de blog, nu uit gemakzucht een copy paste gedaan met hetgeen in de toekomst geschreven zal worden. Hetzelfde gevoel blijft immers hangen na het zien van de film een goed jaar later. "Maar liefst vier Oscars, toch wel een overdreven bekroning voor niet meteen de beste Coen-film. De wanhoopsobservatie van de uitgerangeerde Ranger Tommy Lee Jones is zoals de Amerikaanse maatschappij evolueert: compleet geschift. Met hard geweld tonen de broers hoe wreed de mens is in zijn hebzucht. Niet beseffend in welk wespennest hij zich steekt, graaft Llewelyn Moss zijn eigen graf door ongeoorloofd een grote som drugsgeld te stelen. De organisatie wil die prijzenpot koste wat het kost terug en stuurt er een onberekenbare huurmoordenaar op af. Javier Bardem als psychopaat Anton Chigurh is de duivel zelve en door zijn onderkoelde acteerprestatie des te angstaanjagender. Is je leven je lief, blijf dan uit de buurt van deze ogenschijnlijk doodgewone man. Want dood ben je erna, gewoon! Verwacht geen rozengeur en manenschijn, enkel bloedspatten sieren het scherm. Voor Tommy Lee Jones is het duidelijk: waar is mijn plaats in deze uitzinnige wereld? Tijd om vrij baan te maken voor de jeugd. Amen. Een schiet-gebedje helpt misschien, liefst van een zwaar kaliber!"
Robbedoes viert feest, het weekblad bestaat 70 jaar. Eens gaan piepen tijdens de openingsreceptie straks wat het BCB er tentoonstellingsgewijs van bakte!
Party time. Mooi zaaltje, heel wat volk over de vloer (wat wil je wanneer vier mensen gelijktijdig hun verjaardag vieren) en behoorlijk uit de bol gegaan in goed gezelschap. Met ander woorden tot in de vroege uurtjes gedanst. Een echt feest dus. Gelukkige verjaardag Alain. En trouwens in een verscholen hoekje zat Pierre gemoedelijk te genieten van zijn gezelschap.
