Beauregard

Samber luxueus getint

2011-12-22T23:35:00.000+01:00

Qua uitvoering en als surplus is deze editie absoluut top. Zelfs al struikel je over de hoge aanschafprijs, deze parel is zijn geld meer dan waard. Zelfs al vond je het verhaal onbevredigend, de director's cut biedt vele extra's die een andere kijk geven op het wordingsproces. Als een monteur aan de snijtafel beelden in een andere volgorde plakken, je ziet Yslaire achter zijn computer zitten, het werkinstrument bij uitstek om beelden tegenwoordig makkelijker te manipuleren zonder te moeten hertekenen. Hij weet tenminste hoe ermee om te gaan. De zee, gezien vanuit het vagevuur is gezien vanuit dit perspectief nog aanschouwelijker, nog poëtischer en nog completer. Alsof de auteur bewust de rauwe, scherpe kantjes eraf vijlde voor de commercie. Het verhaal zelf? Voornamelijk een schoon schouwspel dat teert op het pathetische liefdesdrama met de gesluierde was die hangt rond Julie, de getormenteerde van haar revolutionaire leven. De minimale gebeurtenissen annex locaties doen denken aan het Zimmerspiel, theatraal met weinig bewegingsruimte. Op die kleine oppervlakte bewegen de hoofdrolspelers zich en zorgen de interacties voor hoogoplaaiende passie. Alleen blijft Julie daar steenkoud bij. Haar verbittering stelt haar niet in staat om meer dan een rationele verbintenis aan te gaan, haar hart blijft ongeopend. Romantiek ten voeten uit, wuthering heights weerklinkend. En toch is er dat gemis aan warmte en zoek je de zielsboot om mee te drijven op deze lyrische golf. Emoties blijven dan ook uit. Het kunstige foefje van Yslaire werkt dus niet meer. Het verblindt enkel. En dus een halve ster extra voor de schoonheid ervan.
- Bleach 18 **
- Doubt 2 **½
- Hart der duisternis ***
- Karl May's Winnetou 2 ***
- Samber 6 luxe ****½

Tornen aan Montaignes Malicorne

2011-12-18T23:39:00.001+01:00

Montaigne liet al een uitzonderlijke indruk na bij het eerste deel van Het vijfde evangelie. Het nodige krediet had de artiest al meteen opgebouwd. Dus een uitstap naar een beperkt tweeluik gun je hem wel. En even krachtdadig kwijt hij zich van zijn taak. Enkel de inkleuring van Bouet geeft niet de finesse en klasse nodig om het geheel af te maken. Iets à la Marini (Ster van de woestijn) of Herenguel (Zilveren maan boven Providence) ware beter geweest. Vooralsnog treedt Le Gris in zijn eigenste Horacio van Alba-voetsporen met een duellist als hoofdrolspeler. Ditmaal als kapstok om een andere intrigerende intrige bloot te leggen. Los deel twee de verwachtingen in?
- Arkel 5 ***
- Arcadia Archief Luxe 17 ***
- Fraternity 2 ***
- Malicorne 1 ***½
- Metropolitan 3 **½

Een hoge dunk van Plunk

2011-12-16T23:44:00.000+01:00

Strip2000 vertaalt dus zelf dit derde deel, moedig! Plunk drijft gelukkig op een woordloze zee waardoor alle taalbarrières overwonnen worden. Jong en oud, lezensonbekwaam of seniel, mis-peuterd of nog kinds, gedrogeerd of van de kaart, met De Plunk generatie wordt elke generatie uitgedaagd en kan je heerlijk genieten van de surreële humor die Cromheecke & Letzer voor de kijker in trechterlijke pet-to hebben. Of er metafysische boodschappen zitten achter sommige grappen (is Plunk tijdens het putten misschien verantwoordelijk voor een golf-oorlog?): zet je verstand op nul. Alhoewel, echt helpen doet dat toch niet! Een verborgen lachschat.
- 2011 - Het jaar van Hein *
- Gil St-André 3 ***½
- Nosferatu 1 **½
- Pin-up 10 ***
- Plunk 3 ***½

De general store van Magasin General

2011-12-15T23:30:00.000+01:00

Het leven zoals het is in een klein, Canadees provinciaal achterliggend dorpje. En hoewel de titel verwijst naar zeer dansbare muziek die ervoor zorgt dat de pagina's swingen, zou je evengoed Maurice Jarres Building the barn uit Witness kunnen opzetten om die woordloze momentane opnames weer te geven. Je bent de argeloze voyeur die door de observerende alwetendheid met binnenpretjes extra kan genieten van bepaalde situaties. Vertederend en mooi.
- F.C. de Kampioenen 70**
- F.C. de Kampioenen met luisterstrip 70**
- Magasin General 7 HC ***½
- Magasin General 7 SC ***½
- W817 26 **½

Een legendarische legende

2011-12-14T23:33:00.000+01:00

Swolfs is een gevierd artiest voor de gezegende kronieken die hij aflevert. Met krachtige penseelstreken geeft hij de figuren karakter en brengt de auteur dynamiek in het theaterspel. Gezwind beweegt hij de camera, vaak met close-ups, netjes afgemeten. Qua oppervlakkigheid kan dat tellen. In een oogopslag oogt het ambachtswerk als onovertroffen vakmanschap. Edoch, Daedalus, in de gedaante van de letteraar, doet er een schep bovenop. Door de volgepropte tekstballonnen komt dat gedeelte zeer druk over. En dat weerspiegelt zich evenzeer in de tekeningen. Echt afstand bewaren tot het onderwerp, doet Swolfs niet. Altijd met de neus op de feiten gedrukt. Ongetwijfeld om de emoties te verstevigen, het trucje heeft slechts een tijdelijk effect. Dat bombastische vertaalt zich ook (letterlijk) in de teksten. "Kort nadat hij was weggegaan uit het klooster, waar men nogal onhandig had geprobeerd zijn verwrongen ziel op het rechte pad te krijgen, kwam Shaggan naar mij. Dronken van wraaklust tegen degenen die hem hadden laten opsluiten en ook tegen alle monniken waarvan de duivelbezweringen en opgelegde penitenties helemaal niet het verhoopte resultaat hadden opgeleverd!" Inderdaad. Het betreft slechts één monoloog die... nog doorloopt!
14-12-2011
- 100 Heinz hoogtepunten: Niks mis met golfen **½
- 100 Heinz hoogtepunten: Niks mis met kinderen **½
- F.C. de Kampioenen presenteert Vertongen & C° 1 **
- Legende 5***
- Sneeuw - Het begin 2 **½

Hot, spicy en funny: verdorie, Tandori

2011-12-13T23:36:00.000+01:00

In de tijd dat Arleston nog geen gevierd fantasyschrijver was, bewees hij reeds met dezelfde ingrediënten een Indische Asterix te kunnen schrijven. Magie, bepaalde krachten die slechts sporadisch werken (Tandori is dan ook nog geen voleerd fakir), verschillende gemeenschappen samen, rare kwieten, parallellen zat. Met dezelfde beschrijvende intermezzo's maakt Arleston ons wegwijs in dit sprankelend werelddeel. Inventief (op de lokale kermis Botsolifanten!), spannend en creatief. Curd Ridel bezorgt deze Tandori het passende uiterlijk. En hoewel Ridels tekeningen enorm klein zijn en daardoor afstandelijk lijken, speur je met plezier doorheen de details op zoek naar leuke vondsten.
- Kat in Katendrecht *½
- Nero 104 De Indiaanse neusfluit
- Tandori 2 ****
- Tandori 3 ***
- Wolinski - Weg met de jeugd **½

Niet van karton: Tom Carbon

2011-12-12T23:42:00.000+01:00

Stijlkundig is er een verschil tussen het eerste verhaal en de andere, met in het begin een neiging naar de Amerikaanse gagstrips. Naderhand wordt Cromheecke losser en laat de lijntjes de vrije loop. Tom Carbon, da's ongeëvenaard stripanarchisme, Magritte in beeldverhaal met een ongebreidelde fantasie als startpunt. Ridder Baudeknecht die uit de koelkast (een teletijdmachine) komt gekropen. Het dilemma rond het ontbrekend puzzelstukje: de oplossing ligt (onwaarschijnlijk) voor de hand. Meedoen aan een wedstrijd om een wereldreis te verdienen, is thuis niet beter dan oost en west? Je schatert niet bij Tom Carbon. Cromheecke & Letzer doen je gniffelen. Hun simplisme herbergt de verdoken intelligentie van twee fantasierijke bedenkers. Mooie verzorgde heruitgave van Strip 2000.
- Nero 107**½
- Tom Carbon - Strip 2000 ***½
- Tom Carbon - Dupuis 2 ***½

Verzot op Kaamelott

2011-12-11T23:47:00.000+01:00

Het blijft uiteindelijk behoorlijk gefocust op de typisch Franse humor met de extra klemtoon op het verbale. Wat kunnen die gasten toch leuteren, niet? Da's nu net het verschil met Midgard waarin Dupré volgens het eigen ritme kan vertellen en vooral de beelden laat spreken over verschillende bladzijden. De humor is vanzelfsprekend, een dialoog accentueert de tegenstrijdigheden tussen de personages. In Het strijdperk van de magiërs wordt te veel gedragen door hetgeen gedeclameerd wordt. Een poelepetaat, sof, piepelen, bast, doodklap, de dampen inhebben, piepelen, piechems, de vertaler leeft duidelijk boven de Moerdijk. Uiterst amusant in het absurde genre.
- Eroticonreeks 2 Schunnige Reisverhalen HC ***
- Eroticonreeks 2 Schunnige Reisverhalen SC ***
- Kaamelott 6 ***½
- Sherman 3 HC **½
- Sherman 3 SC **½

Universal War One zonder Antoine

2011-12-10T23:51:00.000+01:00

Wie dacht dat het allemaal gedaan was na dat schitterende derde deel, heeft het duidelijk mis. Bajram is erin geslaagd een uitstekend spannend vervolg te breien aan de eerste cyclus (hoewel, is het UW1 simpelweg geen zesluik?). Ditmaal op Aarde, de moederplaneet. Met de uitdieping van de personages blijft hij verdergaan, zij het fragmentarisch. Met technische uitleg blijft hij ons beperkt overstelpen. Steeds goed onderbouwd, met mate om ons niet helemaal te laten wegkwijnen. En dat maakt alles juist aannemelijk en aantrekkelijk. De echtheid van de figuren, de fond van het verhaal, de meer dan waarschijnlijkheid van zo'n Universele Oorlog. Boeiender kan haast niet. Klasse. Aanschouw trouwens die voorkaft. Dat belooft duidelijk niet veel goeds!
- Laatste bronst (Vrije Vlucht) ***
- Onthoofde Arenden 12 SC ***
- Schooiers in het paradijs 2 ***
- Universal War One 4 ****

Pulpman kan er wat van

2011-12-09T23:54:00.000+01:00

Alleen al voor Het studiehuis het kopen waard. Fred doet een Once upon a time in America-tje en recreëert een epische scène. Even opvallend, in Meisje van de nacht eindigt de Heij met de opener van The exorcist. En dan te bedenken dat hij dit 'slechts' doet voor zijn plezier. Echte pulp dat opkickt als tussendoortje. De intermezzo's van andere artiesten neem je d'r maar bij. Eerder een mengelmoes van bizarre, perverte geesten.
- Archie Cash 5 **
- Prins Valiant 13 Jaargang 1949 ***½
- Pulpman 12 ***
- Rooie Oortjes 17 *½

Een uitstekende galerij: Portugal in het Belgisch Stripcentrum

2011-12-08T23:56:00.001+01:00

Wanneer een oude 'kennis' in de buurt rondwaart om zijn tentoonstelling extra luister bij te zetten tijdens een midopeningsreceptie in het Belgisch Stripcentrum, dan obliget de noblesse om eveneens een kijkje te gaan nemen en de van verre afgereisde Pedrosa te begroeten.
Daar liep zowaar de uiterst sympathieke tuinkabouter Ferry rond. Nu klinkt dit veel pejoratiever dan bedoeld, want in plaats van je in te beelden dat deze gepuntmutste stokstijf de graszoden gadeslaat, is hij eerder de Dulieuse variant à la Paulus de Boskabouter. Zo'n Hausman-ventje, niet geniepig van het kruiperige type, maar wel hulpvaardig en uitermate vriendelijk. Een man van rede en enorme wijsheid waardoor een gesprek altijd diepzinniger dan hetgeen tijdens zo'n drink gelald wordt.
Na Drie schimmen heeft Pedrosa een nieuwe persoonlijke strip gemaakt, ditmaal voor Aire Libre, zeg maar een Vrije Vlucht. Wat mij, naast de tekeningen het meest interesseerde, was de hopelijke annonce dat het boek ook in het Nederlands vertaald zou worden. Dat werd bevestigd door uitgever Silvester, alleen zit er een haar in de boter: de optie blokkeert Dupuis omdat ze overwegen het zelf uit te brengen. Persoonlijk hoop ik het laatste. Vooral met betrekking tot een eventueel te 'Nederlandse' vertaling, de Noorderburen durven wel eens hun taaltje op te dringen. Dus allen: lobby bij Dupuis dat ze het heft in eigen handen nemen!
En de expo zelf dan? Als je Pedrosa's werk ziet, ben je vlug overtuigd. Dit ziet er weer fantastisch uit. Net als in Drie schimmen verschillende stijlen hanterend, alleen nu nog persoonlijker én met gelaagde kleur(en). Gaat dat dan ook zien!
Cyril Pedrosa genoot van de extra aandacht, zijn blitzbezoek bracht volk op de been. Een gelegenheid om kortstondig bij te praten.
Portugal. Cyril Pedrosa. Expo van 08/11/2011 tot 15/01/2012 in de Gallery van het Belgisch Stripcentrum.

Over het leven (op een andere planeet)

2011-12-08T23:56:00.000+01:00

Een groep overlevenden tracht te overleven tijdens een zware overlevingstocht. Niet alleen loert het gevaar rondom hen. Ook binnen het gezelschap kunnen de spanningen hoog oplaaien. Leo doet waar hij goed in is: vreemde creaturen bedenken in een onvatbare fauna en flora. Heeft de mens wel het recht zich hier op te dringen? "...begon ik me inderdaad af te vragen of we als de spreekwoordelijke olifant in de porseleinkast met onze lompe voeten een ecosysteem mogen vertrappen dat al miljoenen jaren ongestoord in ontwikkeling is, alleen omdat we van onze moederplaneet een onleefbare wreld hebben gemaakt." Leo schuwt de kritiek op de mens niet. Of het nu diens expansiedrang is, diens egoïsme, diens machtswellust, algemeen houdt hij een spiegel voor zonder te moraliseren.
- Antares 4 ***
- avonturen van Kid Lucky naar Morris 1 ***
- Hoog water **½
- Psy 18 **½
- Werelden van Aldebaran 2 Betelgeuze integraal ****

Homicide: Life on the Street 1.6 - Dog and Pony Show

2011-12-07T23:51:00.000+01:00

Het leven gaat door, zeer tegen de zin van Bayliss die zich liever nog verder vastbijt in de Adena Watson-materie. Zijn overste Giardello toont weer op een elegante manier zijn autoriteit. Dan loop je best in het gareel. Met als schrijnend contrast dat de verdachte dood van een politiehond moet opgehelderd worden.
"Howard and Felton are determined to bust drug dealer 'Pony' Johnson for a torture-murder. Bayliss and Pembleton are ordered to table the Adena Watson case, and then are dumbfounded when assigned to investigate the death of a police dog. Crosetti helps recovering Officer Thormann and his wife deal with some untimely news. Bolander meets Dr. Blythe's outrageous teenage son."
Gisteren tijdens de vernissage een gesprek gehad over opvoeding en (de)motivatie bij kinderen. En meteen krijg je de spiegel voorgeschoteld met de op sensatie beluste zoon van Blythe ten opzichte van Bolander die niet weet welke handschoenen te dragen bij deze krasse kater.
Homicide: Life on the Street. Seizoen 1. Aflevering 6. Dog and Pony Show. 1993.

Luxueus of geboxt

2011-12-07T23:50:00.000+01:00

Het loopt de spuigaten uit. Hieronder vijf 'items' die deze week verschenen en allen samen een budget van 250 euro opslorpen. Blijft er dan nog ruimte over om iets anders aan te schaffen?
Terwijl het stripminnend volk al alle delen in haar bezit heeft, komt de uitgever jaren na datum met deze melkkoe op de proppen om de liefhebbers alsnog over te halen hierin te investeren. Het moet gezegd, de prijs is zeer redelijk (omgerekend 12,50 euro par harde kaft-album), buitensporig is Dargaud niet. Extraatjes zitten er niet bij, voor de druk werd semiglad papier gekozen. Gelukkig maar. Voor de individuele bespreking van de verschillende delen, klik door naar Ergens tussen de schaduwen, Arctic-Nation, Rode ziel en De hel, de stilte. Even een glimps: Bestaat het perfecte album? Indien nee, dan zou Blacksad dat toch sterk benaderen. De filmische pagina-opbouw, de wonderlijke tekeningen, de schitterende kleuren én het uitstekende scenario: dé ingrediënten voor de perfecte strip. Blacksad is dé samenvloeiing van woord en beeld, Blacksad is dé referentie qua verteltechniek en Blacksad is bovendien niet beschaamd om er ook een lesje menselijke moraal aan te koppelen. Alles lijkt eenvoudig: privé-detective onderzoekt de verdwijning van een meisje. In de gesloten racistische gemeenschap waar de setting zich afspeelt, stoot de detective met zijn lange snoet op nogal wat tegenstand. Na driekwart wordt het mysterie opgelost maar krijgt het verhaal nog een verrassend staartje. Wat wil je in deze dierenwereld? Meer van dat natuurlijk. Een knaller!
- Blacksad box 1 ****½
- Thorgal Dossiereditie 33 ****
- Werelden van Thorgal Dossiereditie Wolvin 1 Raïssa ***
- XIII Luxe Klein formaat 20 Mayflower Day ***½
- XIII Mystery Luxe Klein formaat 4 Kolonel Amos ****

Homicide: Life on the Street 1.5 - Three Men and Adena

2011-12-06T23:52:00.000+01:00

Een tweestrijd tussen Bayliss en Pembleton om Risley Tucker de gevangenis in te praten. Een aflevering die zich uitzonderlijk profileert als een theatraal zimmerspiel, al meteen een geniaal intermezzo tijdens het eerste seizoen. Ondanks de beperking van de 50 minuten voel je die psychologische onderdrukking en verwondert het jou dat de verdachte amper kraakt. Je krijgt welhaast medelijden door het kruisverhoor en de spirituele oorlogvoering die hij moet ondergaan.
"Bayliss and Pembleton bring in Risley Tucker, an Arabber, as the prime suspect in the murder of 11-year-old Adena Watson. With a ten-hour time limit, they try one last interrogation in a desparate attempt to get a confession."
Na deze aflevering voel je je klein. Wie of wat moet je geloven, ondanks de sterke vermoedens?
Homicide: Life on the Street. Seizoen 1. Aflevering 5. Three Men and Adena. 1993.

Haasje over

2011-12-06T23:50:00.000+01:00

De bende rond Haas, dat zijn geen doetjes. Ook zij gaan over lijken en da's iets wat je -als je de oorlog wil overleven- best vermijdt. Gooi je je morele obstakels even overboord, dan is dit een vermakelijke avonturenstrip met voor een keer een goedverpakte verrassing die je niet zag aankomen. Niet dat scenarist van Bavel de knepen van het stripvak perfect beheerst, d'r komt edoch wat meer schot in de zaak en je begint je zelfs te hechten aan deze dirty dozen, al zijn het niet zo veel inglorious bastards. Fred de Heij is duidelijk een handenman. Hij laat de toneelspelers steeds gesticulerend acteren. Soms uiterst accuraat, soms snel karikaturaler. De inkleuring van Studio Leonardo is top.
- Haas 3 HC ***
- Haas 3 SC ***
- Jommeke 257 **½
- Piratenvlag 1 ***
- Zij 1 **½

Homicide: Life on the Street 1.4 - A Shot in the Dark

2011-12-05T23:51:00.000+01:00

Drie verhalen voor de prijs van één. Het is Tim Bayliss die voor een keer het geduld verliest en uitvliegt naar zijn overste. De jonge pup mag blij zijn dat de uitgeschreeuwde 'butthead' geen gevolgen heeft voor zijn carrière. Voor één keer in de hele reeks wordt de nederigheid ten opzichte van het establishment doorbroken. Het is de naïeve nieuweling die het zich één keer kan veroorloven.
"Bayliss and Pembleton begin to move in different directions in the Adena Watson case. Bayliss' hunch proves to be valid and gains him new respect from Pembleton. Lewis attempts to restrain Crosetti as the investigation for Officer Thormann's shooter intensifies. Bolander and Dr. Blythe take another stab at their relationship."
Echt veel ademruimte is er niet tussen de verschillende sequenties. Ben je even opgelucht van een positieve afhandeling, dan slaat één minuut later de realiteit je weer in het gezicht. Met John Munch, die voor één keer zijn sarcasme aan de kant zet en zich aan de karaoke uitleeft, sluipt de vrolijkheid voor even binnen.
Homicide: Life on the Street. Seizoen 1. Aflevering 4. A Shot in the Dark . 1993.

Dokko voor Okko

2011-12-05T23:50:00.000+01:00

Het beste verhaal tot nu toe. Deels grafisch omdat Hub een 'lichtere' stijl hanteert, leesbaarder en vloeiender alles uit de pen laat stromen. Dit zevende deel is open, met meer rondingen gemaakt. Visueel een lust voor het oog en zelfs neigend naar Kogaratsu. Deels ook inhoudelijk met een nieuwe opdracht voor Okko in een rol die je niet meteen van hem verwacht. Het levert een zeer interessante enquête op met na driekwart een verrassende wending waarbij je hoopt dat ze nog in hetzelfde boek opgelost wordt. Zo veel gebeurt er immers in deze episode. Spannend, innemend en nieuwsgierigmakend. Zo hoort het.
- Billy the Cat 5 ****
- Boeken van de Zieners Robin Hobb 4 ***
- Kleine Kabouter Wesley Boek ½
- Nero 116 **
- Okko 7 ****

De film van Ome Willem: aan de haak, Big Fish

2011-12-04T23:57:00.000+01:00

Zelf ben ik geen groot liefhebber Tim Burton. Vaak bombastisch, heel melodramatisch en je op de zenuwen werkend dat je erdoor de muren opkruipt. Prachtig, niet? Die man laat je tenminste niet onberoerd! Ik had het toch liever anders gezien.
Ook in Big Fish brengt Burton een freak show ten tonele. Je vraagt je geregeld af of d'r wel normale mensen in de prent voorkomen. Maar wat wil je: wie kan je tegenwoordig nog als normaal beschouwen? Met een siamese tweeling in de buurt, een transformerende circusdirecteur, een reus en heel wat gewoon uiziend volk met toch een vijsje los, voel je je als uitzondering amper een vis in het heldere water.
De vader-zoon-relatie wordt uitgediept, wie van beiden krijgt de meeste aandacht? Jammer dat Burton zo veel tijd nodig heeft om alles op een rij te zetten. Traag en met talrijke zijsprongen kom je pas in het laatste half uur tot de essentie. Burton speelt dan slim in op je gevoelens en maakt er een ontroerende tearjerker van. Da's niks om over te treuren, tenzij het afscheid.
Danny de Vito is de superster. Het jasje zit 'm als gegoten. Steve Buscemi wordt voor de zoveelste keer getypecast. En Jessica Lange (toen 54) blijft eeuwig mooi.
Sfeer, dat zit er in. Maar die echte, hechte coherente drive niet. Mooie beelden.
Big Fish. MTim Burton. 2003. ***

Van Luxley naar de Drakenridderorde

2011-12-04T23:56:00.000+01:00

Wat opvalt in de Drakenorde-collectie is de 'cleane' stijl die veel gehanteerd wordt. Terwijl net dat groezelige, obscure de overhand mag hebben, wordt mestal gekozen voor een fijne, afgeborstelde lijn. Zo ook Ruizgé die niet verder durft te gaan. Weinig variatie in lijndikte. Weinig gebruik van extra zwart, de inkleurder moet het maar invullen. Bovendien zit er zo'n visueel scenariotrucje in verwerkt dat niet helemaal het beoogde effect bekomt: een leeg balkje om bepaalde scènes van elkaar te scheiden. Bij consequent gebruik zou je nog toehappen, nu is het gekunsteld. Even ziet het er naar uit dat Ange één van de beste episodes neergepend heeft. Door de snelle afhandeling en de te simplistische afwikkeling doet hij de lezer te kort. Met meer ruimte voor de ontwikkeling, annex uitdieping personages, had dit breeduit gesmeerd over twee albums nog beter kunnen zijn.
- Orde van de Drakenridders 9 ***½
- Pijl van Nemrod 4 ***
- Uur U Box 1-4 **
- Uur U 4 **½
- Verborgen geschiedenis 20 **½

Homicide: Life on the Street 1.3 - Son of a Gun

2011-12-03T23:53:00.000+01:00

Jon Polito (Crosetti) wordt gelauwerd voor het doorgedreven acteerwerk waarmee hij zijn onderzoeksmotivatie portretteert tegenover zijn superieur. Nochtans zijn er evenzeer andere spelers die het laken naar zich toetrekken: Braugher en Secor, om er slechts twee te noemen. De problematiek rond Adena Watson zet zich voort.
Opmerkelijk is het aspect 'falen' in de reeks. Niet dat het de speurders aan beroepsernst ontbreekt, met de riemen waarmee ze roeien, trachten ze toch onmogelijke opdrachten uit te voeren. De ene keer lukt dat. De andere keer niet. Afgesloten is een zaak pas volledig wanneer de ware toedracht van een moord is blootgelegd.
"When fellow officer Chris Thormann is shot in the line of duty, Crosetti takes it personally and presses Giardello to give him the case. Bolander strikes an odd friendship with a lonely Latino cabinet maker that lives across the hall from him. Bayliss and Pembleton become increasingly frustrated as they hit another wall in the Adena Watson case. Howard and Felton continue to try to sort out the Calpurnia Church murder."
Homicide: Life on the Street. Seizoen 1. Aflevering 3. Son of a Gun. 1993.

Uw boot

2011-12-03T23:51:00.001+01:00

Een interessante formule van 12bis om Delittes epos van 2 x 48 bladzijden samen te bundelen in één dik boek. Delitte is in vorm en vertelt x-aantal verhalen door elkaar, chronologisch verspringend van het heden naar de toekomst om bij het verleden te belanden. Fragmentarisch losse flarden schieten in de hoop dat ze hun doel bereiken. Het is raar om de auteur in de SF-toekomst te zien opereren, maar in de context van het geheel houdt het stand. U-Boot is een goed gemaakte thriller.

- Elsje 5 **½
- Kiekeboes 130 **½
- Strijd tegen het water **
- U-Boot ***
- Wind der Goden 2 ***

Homicide: Life on the Street 1.2 - Ghost of a Chance

2011-12-02T23:55:00.000+01:00

En hop, het is al zo ver. Bayliss kreeg op 't einde van de eerste aflevering zijn eerste zaak in de schoot geworpen. Het wordt een vergiftigd geschenk waar de nieuweling een trauma aan over zal houden. De show wist het verlies niet uit en recapituleert de materie intelligent in latere stadia.
"Detective Kay Howard is frustrated by what seems to be a dead end on a case, until the victim's spirit points her in a new direction. Lewis and Crosetti continue to try and unravel the Calpurnia Church case. Captain Al Giardello stands up for Bayliss as political and public pressure mount around the Adena Watson case. Bolander becomes smitten with Medical Examiner, Carol Blythe."
De serieuze materie rond Bayliss (Adena Watson) wordt gecompenseerd met lichtere scènes. Echt lang duurt het echter niet, want vrij snel katapulteren de auteurs je terug in de (harde) realiteit.
Hierin is het Yaphet Kotto die met de eer gaat lopen. Zijn uitbarsting om Bayliss op zijn plaats te zetten, heeft weinig woorden nodig.
Homicide: Life on the Street. Seizoen 1. Aflevering 2. Ghost of a Chance. 1993.

Matige ontspanning

2011-12-02T23:52:00.000+01:00

Dit was 2010: "René Leisink kijkt duidelijk met argusogen naar de wereld rondom zich. In binnen- of buitenland, diens kritische blik merkt behoorlijk wat op waarbij hij de pittigste details onthoudt en ze door de cartoonmolen draait om ons met een heldere kijk het nieuws te serveren. Leisink is gracieus. Tel de talrijke cartoons op en je hebt onderwerpen te over om bedenkelijk over na te denken. Geniet van de extra's achter op de kaft. Geen recyclagegags uit het album geplukt. Neen, de ongeziene verrassing. Leisink is grappig. Met de vele taalspielereien scoort hij behoorlijk hoog. De topfavoriet vind je op pagina 42 met Al Gore die gaat scheiden. In een haast Don Martin-achtige stijl geeft Leisink de geschiedenis plastisch weer. Knap."
- 2017 ***
- Argus '11 **½
- Holy Kama(gurka) ½
- Nero 117 **
- Qwibes, bewoner van de planeet Qubus *½

Homicide: Life on the Street 1.1 - Gone for Goode

2011-12-01T23:52:00.000+01:00

Lang getwijfeld of ik mij de dvdbox van seizoenen 1 & 2 zou aanschaffen. Voorlopig komt er immers weinig schot in de zaak van de andere opvolgers. Waarschijnlijk noodgedwongen toch overschakelen naar de UK-versie of zelfs verder over de oceaanplas interzonaal shoppen. Toen ik op een rommelmarkt de openingsjaargangen toch in handen kreeg, werd het verlangen te groot om dit aan mijn Homocide-schrijn te voegen (ja, ik heb twee props uit de serie).
Het waanidee zindert nog steeds na, die eerste twee seizoenen zijn maar intro's. Pas na de derde en bij de vierde gaat de kwaliteit compleet opwaarts om unieke TV-cinema af te leveren. Ongetwijfeld omdat er in de beginfase die Baldwin (Daniel) rondloopt, Jon Polito iets te politiek correct gecast is (de Euro-American) en ster Ned Beatty overkwam als de uitgerangeerde filmacteur die nog schnabbelt na zijn pensioen. Volledig onterecht. Al hebben alle karakters nog niet hun exacte plekje ingenomen, als je de persoonlijkheden kent, dan zie je ze groeien. Of beter: dan merk je waar ze vandaan komen.
Het schitterende pleidooi van Pembleton die een moordenaar de cel inspreekt door zijn manipulerend betoog, terwijl de nieuwkomer hem aanklaagt de regeltjes overschreden te hebben. Die woede-uitbarsting van Braugher (Pembleton) toont net de gefrustreerde menselijkheid van het echt willen veranderen van het onrechtvaardige systeem (hoewel een rechtspraak zijn er allerhande poortjes om eraan te ontsnappen of voor strafvermindering).
Meneer zal eens even tonen hoe het moet: "What you will be privileged to witness will not be an interrogation, but an act of salesmanship - as silver-tongued and thieving as ever moved used cars, Florida swampland, or Bibles. But what I am selling is a long prison term, to a client who has no genuine use for the product."
Barry Levinson brengt een zeer levendige reconstructie van het werk te velde. Alsof je mee in de wagen zit, erop uit voor het volgende onderzoek.
Een absolute aanrader.
Homicide: Life on the Street. Seizoen 1. Aflevering 1. Gone for Goode. 1993.

Opeens bestaat Virginie Augustin niet meer

2011-12-01T23:51:00.000+01:00

Waarom überhaupt die verwijzing naar De werelden van Troy? Dit op zichzelf staand verhaal heeft deze verkoopskapstok helemaal niet nodig. Hoewel het boek in de marktoverdaad anders natuurlijk niet zou opvallen. Virginie Augustin kiest niet voor de sublieme aanpak uit Alim de leerlooier. Ze beperkt de kleurenrijkdom en vervangt de potloodlijnvoering door inkt. Hierdoor krijgt de strip een terecht grimmiger karakter, passend bij de Helse gebeurtenissen. Buiten de typische Arlestonuitweidingen (pagina 6) die onnodig de omgeving omkaderen, is dit de beste strip die hij (nu met Alwett) geschreven heeft. Een emancipatorisch verhaal met feministische inslag. Mooie figuren en elegante tekeningen.
- Nakara 1 **½
- Okko 3 ***½
- Okko 4 ***
- Reis naar de schaduwen (Troy) 1 HC ***½
- Reis naar de schaduwen (Troy) 1 SC ***½

Stephen King bijt terug

2011-11-30T23:21:00.002+01:00

Sterke maar iets te dure suspensethriller, een slappekaftkleedje was immers goed genoeg geweest. Brian vertegenwoordigt de argwaan van de gemiddelde lezer en verwoordt diens onbegrip ten aanzien van extreme dierenrechtenactivisten. bijtwond is een strip in de traditie van Stephen Kings Cujo en The Stand, zij het evenwel zonder het religieuze fanatisme. Rechttoe, rechtaan, spanning en sensatie verzekerd, vlot verteld en degelijk -voor het genre- getekend.
- GEsel GoDS Integraal ***
- GEsel GoDS 3 HC ***
- GEsel GoDS 3 SC ***
- Tatanka 1 ***½
- Vampier van Benares 2 **

De consoorten bij Albert

2011-11-30T15:48:00.006+01:00

Charel Cambré amuseert zich door in de gags af en toe wat cameo's te stoppen. In deze aflevering heel wat bekend en minder bekend volk. Piet, Brusselmans, Merho, Aspe en Poppe, die werden netjes aangegeven. Maar kan je ook Marc Legendre, Filip de Winter, Bart de Wever, Paul Herman (uitgeefdirecteur Glenat), Alex Dragonetti (uitgeefdirecteur De Ballon), Philippe Geubels, Urbanus, stripwinkelier Alex, stripwinkelier Erik, Chantal en dochter, Elio, Sergio, Jean-Luc, den Bart en Charel zelf terugvinden? De boekenbeurs werkt duidelijk inspirerend.

Het hazenpad kiezen

2011-11-29T23:58:00.001+01:00

Symbolisch wordt de strip afgesloten met een rondzwermende haai in de omgeving terwijl er "Ik denk niet dat er nu nog gevaar heerst" gezegd wordt!
Met op pagina 44 een gastoptreden van de toenmalige president van de Verenigde Staten Bill Clinton. David Rutherford is duidelijk een soort supermens die telkens de onwaarschijnlijke dans ontspringt. Een explosieve thriller waarbij de protagonist tuimelt van de ene gekke situatie in de andere. Parras is de tegenpool van de strakke erg cleane William Vance (XIII), vrijelijk en vettig zorgt hij voor een eigen dynamiek. Cothias rondt een hoofdstuk af, hoewel je vermoedt dat Davids interstellaire reis nog lang niet ten einde is.
- Eva K 3 HC **
- Eva K 3 SC **
- Haas van Mars 4 HC ***
- Haas van Mars 4 SC ***
- Sam 5 **½

Werkt Bert wel echt?

2011-11-29T23:57:00.002+01:00

Websites up to date houden, het is geen sinecure.
Terwijl hij werkt heeft de genaamde Bert immers geen tijd om zijn bertwerkt-site aan te vullen, laat staan alleen al op te starten!
Enige sympathie voor deze noeste West-Vlaming, ooit nog residerend in het Brusselse en ondergedoken in het haute comic art-scene van de Heilige Lukas, bezorgt hem een alsnog verdienstelijke plek op deze blog. En als hij geen promotie maakt voor het eigenste werk, moet iemand anders het dan maar doen.
Enerzijds via deze ludieke zoek de zeven verschillen-plaat en anderzijds via de leuke stopcomic Frans, het brood.

Zeg het met (mei)bloemen: XIII

2011-11-28T23:57:00.002+01:00

Eindelijk eens een XIII die wél een nieuwe richting inslaat. Nu dat de hetze rond de XX eindelijk afgerond is, wordt Jason het slachtoffer van een nieuw complot. Al gaat Sente het ver zoeken (in het verleden) en bezwijkt ook hij onder van Hammenismen (het uitvoerig uitweiden over bepaalde niet echt ter zake doende materies), zeker naar het einde toe, Mayflower day heeft schwung zoals ze al lang niet meer gedaan heeft. In het begin blijft Jigounov nog netjes in het gareel, naar het einde geeft hij de figuren meer volume dan de vierkantige karakterkoppen van Vance. Een geslaagde overname.
- GEsel GoDS 2 HC ***
- GEsel GoDS 2 SC ***
- Lucy 2 **½
- Sam 6 ***
- XIII 20 ***½

Een familiegeschiedenis: Stan Reypens

2011-11-28T23:25:00.007+01:00

Onze Stan is kampioen!
(Feit: donderdag 10 maart 1949, Stan Reypens kampioen van België bij de welters.
Uiteraard mocht niet de eerste de beste die bokshandschoenen aanbond voor de nationale titel vechten. Zo’n kamp moest je verdienen. "Jaarlijks werd per categorie een competitie opgezet waarin de beste boksers van het land tegen elkaar uitkwamen", vertelt Stan. "De winnaar was automatisch de challenger van de regerende kampioen van België." Stan won het tornooi in ’49 en mocht op 10 maart in het Gentse Coliseum voor de driekleur vechten tegen Bruggeling Willy Wimms. Voor de krantenjongens was de 'Herenthoutse crack' niet meteen favoriet, voor zijn supporters daarentegen...
Nauwelijks vier jaar na het einde van de tweede wereldbrand bleken de stoeters al behoorlijk mobiel. "Zeker drie bussen met supporters maakten de verplaatsing mee", vertelt Stan. "En dan waren er nog een heleboel die met auto’s of met een ander vervoermiddel ter plaatse waren geraakt." Ook op het thuisfront werd er danig meegeleefd. "Dat was in die tijd allesbehalve abnormaal", gaat Stan verder. "Den boks en het koersrijden waren toen de populairste sporten. Het voetbal begon pas later aan zijn opmars. In de Lux zat ooit 1.200 man opeengepakt voor één van mijn liefhebberskampen. Veel organisatoren maakten hun recette op basis van de supporters die mij volgden. En dat waren heus niet enkel mensen uit Herenthout. Ook vanuit Grobbendonk, Herentals, Nijlen werden bussen ingelegd."
Een uniek document:
Stan Reypens wordt gewogen op de ‘baskul’ op de dag van zijn titelgevecht tegen Willy Wimms (links van hem). Zoals ge kunt zien: in die tijd waren onderbroeken nog onderbroeken. (Foto Geo Pieters)
CROCHET
Terug naar die fameuze tiende maart. Omstreeks half elf ’s avonds liep het verlossende telefoontje vanuit Gent binnen: "Onze Stan is gewonnen! Onze Stan is kampioen!" Op geen tijd liepen het marktplein en de cafés vol en diezelfde avond nog werd Stan op de schouders genomen en triomfantelijk in het bokslokaal binnengebracht. De zege kwam er nadat Wimms in de loop van de tiende ronde de hand opstak. "Hij zei voortdurend: Ik kan niet meer, ik kan niet meer." De pers was achteraf niet mals voor hem. Opgeven mocht niet in het woordenboek van een echte kampioen staan, zo meenden de schrijvelaars. Onze Stan werd echter met superlatieven overladen. Een krantenkop had in die tijd nog veel weg van een half opstel. De dag na het titelgevecht blokletterde een gazet: Stan Reypens ‘vernielde’ Wimms zoals hij twee maanden geleden ook Dewulf had ‘afgebroken’. De duidelijk geïnspireerde pennenridder (Willem Van Wijnendaele) voegde er in zijn ondertitel nog aan toe: "Nieuwe Belgische welterkampioen ons inziens een bokser van internationaal gehalte."
In Het Volk antwoordde Stan op de vraag of Wimms niet te vroeg had opgegeven: "Dat is moeilijk om zeggen. Wimms kwam in de tiende ronde heel goed opzetten. Ik reageerde, plaatste enkele slagen die hem deden wijken. Toen ik gewaar werd dat hij begon te begeven, liet ik hem zelf terug instormen en wist hem op te vangen met een harde linkse ‘crochet’ op de kin. Hij gaf me dadelijk de indruk gesonneerd te staan en toen was het dat hij de hand opstak. Ik had de kans niet meer verder aan te dringen en een k.o. te zoeken." Reporter Van Wijnendaele zag de partij kantelen na de vijfde ronde. "Wimms had zich in de onberekende inspanning om Reypens’ tempo te overtreffen voorbarig uitgeput. (…) Reypens bleef even vlug en mobiel doorboksen en voor de eerste maal, in de zesde ronde, werd de naar adem snakkende Bruggeling op verdediging gedrongen." De journalist had die linkse crochet (of was het: kroket?) ook opgemerkt: "Deze enkele stoot ‘vermoordde’ Wimms." Stans zege was alvast verdiend, zo besluit schrijfgrage Willem: "Want William Wimms was een beste Wimms te Gent. Stan Reypens was eenvoudig zijn betere."
De titel is binnen. Stan Reypens oogt heel wat frisser dan de duidelijk aangeslagen Willy Wimms.
OPTOCHT
Stans exploot gaf aanleiding tot nooit geziene vreugde, en dat niet enkel op de dag van de overwinning. Op zaterdag 12 maart, nauwelijks twee dagen later, liep het in zaal Lux storm voor de film van de kamp (opgenomen door cineast Maurice Van Herck). Konden de thuisblijvers hun achterstand meteen inhalen. En op zondag 20 maart stond het hele dorp op zijn kop wanneer Stan werd gehuldigd met een heuse optocht. Sportverenigingen, pompiers, stoetgroepen, kajotters, muzikanten, zeg maar God en Klein Piejereke stapten mee op. Er werden programma’s gedrukt, die er uitzagen zoals die van de carnavalstoet. Ze werden te koop aangeboden voor… 3 frank. Foto’s van de Stan werden versast voor 10 frank. De opbrengst was ten voordele van de huldiging. Het Reklaamblad schreef: "De bevolking wordt verzocht zoveel mogelijk de beeltenis van Stan Reypens aan de vensters aan te brengen." Er wordt met andere woorden gefeest, gefeest zoals men dat enkel en alleen in Huirtuit kan en kon.
Stan had zowat een jaar geniet van zijn welterkroon. Op 23 februari 1950 verloor hij zijn titel aan de Brusselaar Emile Delmine. Er waren gek genoeg nogal wat overeenkomsten met twaalf maanden daarvoor, alleen stond Stan deze keer in de hoek waar de klappen vielen. De kamp vond plaats in hetzelfde Coliseum in Gent en Stan gaf op na de… negende ronde. Hij had in de vijfde ronde namelijk een neusbreuk opgelopen. "Dat Reypens trots deze pijnlijke kwetsuur nog meerdere ronden bokste, wijst op zijn buitengewone moed", lezen we in een krantenbericht uit die tijd. Op 24 april ’51 kroop Stan opnieuw in de huid van ‘aanspraakmaker’ tegen diezelfde Delmine. In het Brusselse Stadium verloor hij echter ruim op punten. Het was meteen zijn laatste kamp.
PALMARES
Stan Reypens bokste tussen 13 maart ’45 en 24 april ’51 precies tachtig kampen: 34 als liefhebber, 46 als prof. Hij won 63 keer (waarvan elf met knock-out), verloor 13 keer (waarvan 5 in de ‘herfst’ van zijn carrière in 1951) en 4 matchen eindigden onbeslist. Stan werd zelf geen enkele keer k.o. geslagen. "Hij had gewoon te veel wilskracht om tegen de grond te gaan", zeggen zijn supporters. Zijn laatste kamp dateert van 24 april ’51. Stan moest op doktersadvies ‘den boks’ vaarwel zeggen omwille van een aanslepende inwendige oorkwetsuur.

Bronnen: Een gesprek met Stan Reypens op 6/1/99, het boek ‘Het boksverhaal van Stan Reypens in woord en beeld’ van Patrick Heremans (1988) en het bijzonder rijke archief van Stan en Julia.
Waarom dit stukje? Het schilderij van Charel Cambré dat hergebruikt wordt in het kortverhaal voor Brussels in Shorts is gebaseerd op zijn nonkel Stan!

This is the return of the space cowboy

2011-11-27T23:49:00.000+01:00

Een erg vreemde eend in de bijt, hoewel je dat van de gehele Derde Graad-collectie kan zeggen! Lang hebben deze tijdelijke komische muzikanten niet mogen zingen, het ensemble werd vrij vlug de mond gesnoerd. Jammer, want Veys en Guilhem hebben duidelijk potentieel. De kracht van dit eerste deel zit hem vooral in de structuur. Tweederde beslaat een erg bizarre politionele opdracht, om dan een tiental bladzijden ander speurderswerk te verrichten om te eindigen met een wel erg ongewone cliffhanger, de wereld op zijn kop. Met meer uitleg -die hopelijk volgt- moet je het voorlopig stellen met een ongewone anticlimax. Hoe chaotisch en onbeantwoord ook, de nieuwsgierigheid is gewekt, net als de sympathie voor die twee klungelende nietsnutten. Het zijn administratieve bureaucraten die men liever kwijt is dan rijk, dat terwijl de knoeiers net heel wat om zee helpen. Inventief en origineel, met slapstick- en situatiehumor, evenals woordgrapjes. En toch ontbreekt er die magische synergie (waar Veys met Philip en Francis wel in slaagt) die ervoor zorgt dat alles optimaal samenvalt. Je mist dat tikkeltje om het perfect af te ronden. Dit had een SF-Lanfeust kunnen worden.
- Karl May's Winnetou 1 ***
- Killers 3 HC ***
- Killers 3 SC ***
- Prometheus 3 ***
- Space Mounties 1 ***½

Jump for Joy

2011-11-27T23:33:00.003+01:00

Om te onthouden voor thuis of op de werkvloer:
"Iedereen brengt wel vreugde in deze keet. Sommigen wanneer ze binnenkomen. Anderen wanneer ze vertrekken." Benieuwd tot welke categorie ik behoor wanneer ik bij jou binnenkom? Oké, je hoeft het echt niet niet hardop te zeggen.

Ellens lotsbestemming

2011-11-26T23:47:00.000+01:00

Met zo'n verbluffend tekenwerk van Eugenio Sicomoro kan je moeilijk langs de zijlijn blijven staan. Het hyperrealisme zuigt je in de materie van gruwelijke gevangenisexperimenten. De auteurs creëren een soort Shutter Island-achtige griezel, echter zonder de mogelijkheid van de dubbelzinnige interpretatie. Hier gaat het hard tegen hard (hoewel Ellen een zacht eitje is met een enorm overlevingsinstinct). Voor een keer kijk je niet achterom en word je niet gehinderd door de bagage uit het verleden waarvan je amper nog iets meedraagt. De flarden die je onthouden hebt, zijn ruim voldoende om Ellens afdaling in de psychiatrische hel te volgen. Voor één keer ben je nieuwsgierig hoe het haar echt verder zal (ver)gaan. Sicomoro is akelig knap en verveelvoudigt het claustrofobische gevoel.
- Claire 23 **
- Levenslijnen 12 ****
- Theorama van Bell 1 **½
- Theorama van Bell 2 **
- Theorama van Bell 3 **

Schuimslagers

2011-11-26T23:45:00.001+01:00

Is Schuimslagers een verwijzing naar Patrick Duynslaeger, ooit nog hoofdredacteur van Knack Focus, of gewoon een eigen koers die Legendre en Cambré varen met hun schip de Europa. Veel zeeën hebben de auteurs niet kunnen aandoen, net als de opvarenden trouwens, vrij snel strandden ze in het Belgische moeraszand.
Zo zie je maar hoe ver redactionele vernieuwing reikt. Eerst wil de verantwoordelijke een strip om extra animo te creëren en wanneer er een wissel aan de top doorgevoerd wordt, is er van extra impulsen geen sprake.
Voorlopig blijft de boot dus aan de kade.

Beter één vliegeraar in de hand dan tien in de lucht

2011-11-25T01:32:00.002+01:00

Hosseini heeft internationaal furore gemaakt met een zeemzoet melodrama. Eerst door de roman, daarna de film. Wie wereldvreemd is en zich slechts behelpt met andere 'entertainment'middelen kan alsnog in vereenvoudigde vorm kennismaken met Hosseini's (meester)werk. Pet af voor Celoni en Andolfo (en ongetwijfeld de scriptschrijver), want hun interpretatie zorgt voor een indringend, pijnlijk en liefdevol portret zonder het gevoel te hebben literair uitgebraakt te worden. Vaak plet het gewicht van het origineel alle creativiteit en willen de transformatoren koste wat het kost zoveel mogelijk recycleren om de bron geen oneer aan te doen. Dat resulteert vaak in overdaad en overbodige passages. In De vliegeraar dus niet. De essentie spreekt voor zich, het fragmentarische is o,0verduidelijk en geeft de evolutie weer. Alleen al in die opdracht zijn de auteurs geslaagd. Want bovenal leef je mee en raakt dit vliegeniersspel je kouwe kleren wel. Traumatisch met beklijvende momenten, via Hosseini kruip je in de huid van de apathische hoofdrolspeler. Apathisch omdat hij net op het cruciale moment afstand neemt en niet voor zijn spitsbroeder opkomt. Met catastrofale gevolgen. De vliegeraar is een schitterende strip waarin emoties primeren zonder pathetisch te zijn.
- Che - Een grafische biografie *½
- One Piece 14 **½
- Vierde kracht 2 HC ***
- Vierde kracht 2 SC ***
- Vliegeraar ****½

Tegen de partij! (Stripgids 27)

2011-11-24T23:56:00.000+01:00

Vreest niet. Een politieke column hoef je hier niet meteen te verwachten. Maar een reactie op het artikel Weg met originele striptekeningen, pagina 18 in de Stripgids van November 2011, dringt zich op. Noël Slangen krijgt een forum in de schoot geworpen om naar believen het stripminnend publiek aan te spreken en het op andere gedachten te brengen.
Wil je geen blauwtje oplopen (sijpelt de poltieke achtergrond van Slangen hierin toch door?), gelieve dit geschrijfsel dan te negeren.
Is het gewoon om te schofferen in de hoop nog eens media-aandacht te kunnen opeisen of meent de columnist daadwerkelijk hetgeen hij uitkraamt? Met de sérieux waarmee hij zijn stelling verdedigt, lijkt dit laatste de pijnlijke waarheid. Gelukkig spreekt de kenner.
Het komt er in zijn pathetische litanie immers op neer dat "originele striptekeningen nooit, werkelijk noooit kunst zijn." Omdat het slechts een fragment is van een groter geheel en de totaalbeleving ontbreekt bij het aanschouwen van zo'n uitvergroot element. Zelfs zonder rekening te houden met strookjesstrips, éénpaginagags of -verhalen én voorkaften van albums (deze laatsten zijn toch zelf een boek op zich, aangezien zij x-aantal pagina's verhaal tot de essentie herleiden, in het gunstigste geval met de perfecte expressie), heb je talloze voorbeelden van stripfragmenten (ontbloot van elke publicatie is dat de originele pagina) die uniek en alleenstaand tal van emoties kunnen oproepen, zelfs zonder rekening te houden met hun omkadering in een boek. Een Guarnido, Guérinau, Toppi, Mattotti, Baudoin op het Europese front (om maar enkele te noemen), Sienkiewicz, McKean, Toth, een Bone-gecertifieerde Smith, Eisner over de grote plas. Je hoeft niet meteen hun hele oeuvre erbij te halen, sommige originele platen spreken letterlijk... boekdelen!
"Maar vergelijk deze ambachtelijke arbeid, dit element waarop een kunstwerk gebouwd wordt, toch alsjeblieft niet met picturale kunst die op zichzelf een dialoog creëert tussen kunstenaar en toeschouwer." Makkelijk zat om alle 'kunstenaars' over eenzelfde kam te scheren en hen als dialoogcreationisten te bestempelen. Vandaar waarschijnlijk dat er in de kunstgeschiedenis zoveel belang wordt gehecht aan de omkadering van gemaakte werken. Of het nu de levenswandel van de artiest betreft, de historische achtergrond of de gemoedstoestandelijke (blauwe?) periode, ook daar gaat een kunstwerk veel verder dan slechts het 'o, het raakt me'-gevoel bij een eerste aanschouwing. Mondriaans composities zijn beduidend meer dan losstaande feiten, flarden die je blijkbaar enkel kan interpreteren wanneer je d'r naar kijkt?
Neen, een originele strippagina kan absoluut méér zeggen dan hetgeen waarmee Roy Lichtenstein het medium uitvergrootte.
Natuurlijk heeft Slangen gelijk dat een origineel an sich slechts een onderdeel is van een groter geheel. En dat de totaalbeleving in uitgelezen vorm uniek is en je het mag bejubelen als kunstvorm. Maar om slechts te spreken van craftsmanship? Da's wel erg kortzichtig.
D'r is bovendien het grote probleem dat kopers van een origineel vaak kijken naar de potentiële waarde van het werk en ze dus de intrinsieke waarde negeren. Zo is het volgens de markt oa belangrijker om het hoofdpersonage voldoende in beeld te hebben, het compositorische en de kracht van de pagina-opbouw worden vaak vergeten. Ik beeld me dan ook dat indien salonverzamelaar Slangen een collectie originelen in huis heeft, hij dat om de verkeerde commerciële redenen gedaan heeft. Simpelweg omdat hij vastgeroest zit aan de idee dat deze niet tot zijn verbeelding spreken en dat deze geen dialoog met hem kunnen aangaan. Zullen we ook meteen alle stripmusea verbieden?
Columns zijn opinies, geregeld geschreven in zo'n gedaante om te schofferen. Zelf vind ik stripplaten iets te mooi en te veelzeggend om zo gedegradeerd te zien worden.

Verliefd op de oorlog

2011-11-24T23:55:00.000+01:00

Oorlog en liefde wordt -hoe gruwelijk de periode ook- gedragen door schoonheid. De door Beuriot gehanteerde esthetiek doet je baden in een heerlijk, zeemzoet verleden, een wereld toen alles nog peis en vree leek. Natuurlijk is dat -letterlijk- maar schone schijn. Hij beeldt namelijk de beklemmende oorlogsonderdrukking uit. Richelle eist je volledige concentratie op met deze fragmentarische vertelling vol details en spelersnamen, vaak moeilijk om uit elkaar te houden wie wie is. Het draagt bij tot een haast identiteitsloze situatie waarbij je voortdurend paranoïde ondergedoken zit en valse identiteiten aanneemt. "Ambitie en machtshonger brengen het slechtste in een mens boven. Ze kunnen hem ertoe brengen zijn ideeën en zijn vrienden te verraden. Zo is het al sinds de wereld bestaat." Ook dit vijfde deel is even geweldig en blijft de reeks verrijken. Deels komt dat door de groei naar de thrillerclimax met een achterdochtige ontknoping (vriend of vijand?), en deels ook door Beuriots fijne pen die o zo mooi geaccentueerd wordt door de inkleuring. Eindelijk eens iemand die het métier tot in de puntjes beheerst.
- Brabant Strip Magazine 187 ***
- Oorlog en liefde 5 ****
- P@per 16 ***
- Sammy 31 ***
- Snoopy - Peanuts compleet 1953 - 1954 ***

Strip Turnhout - Gastland: het Verenigd Koninkrijk

2011-11-23T23:31:00.000+01:00

Heeft de organisatie van Strip Turnhout echt zo weinig middelen ter beschikking dat de vertegenwoordiging van het grootse gastland zich slechts beperkt tot enkele auteursnamen die amper in de stripannalen voorkomen?
Zelfs in mijn adresboekje staan grotere en illustere artiesten genoteerd! Of een minitrip naar één van de kleine conventies (Bristol of Londen) had ongetwijfeld meer pennevruchten opgeleverd. Posy Simmonds, Kevin O'Neill, Paul Grist, Woodrow Phoenix. Tenzij er in allerijl nog enkele opgetrommeld worden, moet je het hiermee doen.
Geen Bryan Talbot, Simon Bisley, Dave McKean, Brian Bolland, Duncan Fegredo, John Bolton, Mark Buckingham, John M Burns, Jamie Hewlett en dan de kleppers die V en Watchmen brachten, Lloyd en Gibbons. Of wat dacht je van schrijvers als Ennis, Ellis, Delano, Gaiman, Moore?
Gelukkig hebben ze een 'curator' onder de arm genomen.

De moeder der aller oorlogen

2011-11-23T23:21:00.000+01:00

Ongetwijfeld één van de beste antioorlogspamfletten 'dankbaar' gebruikmaken van wat er zich tussen 1914 en 1918 afspeelde met het geploeter in de Loopgraven. Moeder Oorlog leunt aan bij Kubricks Paths of Glory. De enquête die gevoerd wordt is weinig glorieus en gebruiken de auteurs oppermachtig om de onmenselijkheid van de tranchées en de daarbij horende dodelijke gevechten steeds om een minimaal lapje grond aan te klagen. Maëls grauwe, groezelige stijl (ook in de kleuren) is bijna de vermenging van de modder met het gewroet. Veel ruimte voor esthetiek is er niet. En ondertussen lees je geïntrigeerd het voorwendsel wat de ware toedracht van de moorden zou kunnen zijn. Naast de beeldende kracht heeft de strip ook zijn literaire waarde. Kris schrijft bij momenten lyrisch schoon.
- Grote Dode 3 ***½
- Jazz Maynard ***
- Moeder Oorlog 2 ****
- Pioniers van de Nieuwe Wereld 18 *½
- Reiziger 13 ***

In het land der blinden is éénoog koning (1): Les amateurs

2011-11-22T23:27:00.000+01:00

In Agenda, het cultureel bijvoegsel van Brussel deze Week stond niet zo lang geleden onder de rubriek To buy or not to buy een opmerkelijke ophemeling van Les amateurs, Brecht Evens' recentste dracht in stripland. Met maar liefst vier bolletjes op vier gaat het album De liefhebbers met het maximum aan punten lopen.
Roel Daenen is duidelijk een Evens-fan en vestigt een charme-offensief om ons wegwijs te maken in Brechtland. Met superlatieven hemelt hij de artiest op voor zijn gedurfdheid, een bevestiging van het talent.
Een mening is een mening, maar toch vraag ik mij af hoeveel strips Roel Daenen daadwerkelijk gelezen heeft in het leven om eventueel vergelijkende studies uit te voeren op beeldverhalen die een gelijkaardige (visuele) thematiek bevatten. Alleen al de twee recentste Evens' producten naast elkaar leggen, doet besluiten dat Les amateurs - De liefhebbers niet meer is dan een doorslagje van diens voorganger. Van vernieuwing is geen sprake en de inhoudelijke intensiteit reikt niet verder dan wat gespielerei.
Het promoten van de strip an sich, daar kan je moeilijk iets op tegen hebben. Maar zelfs binnen de nepotistische subjectiviteit moet je zorgen dat je objectief blijft. Wat te doen met al die onbesproken pareltjes die geen aandacht krijgen? Of net die strips die toch enkele treden hoger staan. Appelen met peren vergelijken, het kan wel degelijk. Alleen moet je durven toegeven dat zo'n zure appel toch niet kan tippen aan echte pareltjes. Als je die tenminste kent, wat je in het geval Daenen duidelijk betwijfelt.

Zoek mee met Gil St-André

2011-11-22T23:19:00.001+01:00

Schitterend claustrofobisch met Gil die kennismaakt met het bureaucratische ambtenarenapparaat van de politie. Diens machteloosheid bij gebrek aan initiatief is frustrerend en brengt hem er wel gelukkig toe om zelf voor detective te gaan spelen. Vastberaden, tot daar aan toe, maar om dan ook zo efficiënt te zijn, is anders. Jean-Charles Kraehn zorgt er iets te makkelijk voor door de hoofdpersoon wel erg pienter te laten zijn en hij als dusdanig het onderzoek voortdurend voortstuwt. Gelukkig drijft de kracht niet enkel op de acties van de protagonist, ook de intense spanning rond het verlies en de angst voor het onbekende (wanneer je steunpilaar plots wegvalt) beklemmen.
- Châteaux Bordeaux 1 ***
- Gil St-André 1 ****
- Gil St-André 2 ***½
- Spoorloos 1 ****
- Spoorloos 2 ***½

My name is earl 4.23 - Bullies

2011-11-21T23:38:00.000+01:00

Pesten of gepest worden, eenieder heeft er wel eens iets mee te maken. Earl concentreert zich eindelijk wer eens op zijn lijstje en dat levert hem een nieuwe oude vriend op!
"Earl tries to help a man he bullied in grade school, but hides his true identity because the man has become a scary bodybuilder. Meanwhile, Randy begins taking shark adrenaline so that he can finally stand up to Joy."
My name is Earl. Seizoen 4. Aflevering 23. Bullies. 2009.

Vamos kolonel Amos

2011-11-21T23:27:00.000+01:00

Is dit dezelfde Alcante die voorheen origineel trachtte te zijn maar er niet in slaagde om diens ideeën te verzilveren? Nu mag hij zich verdiepen in de XIII-materie rond Kolonel Amos. Naast een onderhoudende, avontuurlijke thriller, trakteert hij de lezer met twee erg verrassende aanvullingen. Enerzijds de openbaringen rond kolonel Amos, hij is duidelijk geen doetje. En anderzijds de eindafrekening, zo'n vette knipoog waarbij je alleen maar weer zin krijgt om de XIII-reeks ter hand te nemen en alles verder uit te pluizen. Toch kan je je er niet van ontdoen dat ook hij een Van Hammetje toepast: even bij de buren kijken hoe de plot te laten ontwikkelen à la No way out. Ach, wat dan nog. Kolonel Amos is het snoepje dat zin geeft naar meer. Naar het opfrissen van jouw lezersgeheugen. Boucq is geknipt voor de uitvoerende job. Beheerst en toch gezwind! Spannend.
- Durandal 2 ***
- Levenslijnen 13 ***
- Nana 17 *½
- Smaragdridders 1 SC ***
- XIII Mystery 4 ****

De film van ome Willem: op jacht naar de Manhunter

2011-11-20T23:40:00.001+01:00

Een oogstrelende film die op het netvlies blijft plakken, deels door de minimale gruwel die getoond wordt, veroorzaakt door onze medemens, deels door de visuele voorstelling in mooi gekadreerde beelden, gefilterd weergegeven. Michael Mann is bovenal een goedvertellend stilist. Met bepaalde kleurgloeden schept hij sfeer en geeft gevoelens weer. En al gaat de film gebukt onder een tachtiger jaren retrolook, de impact van Hannibal Lecter is minstens zo beklijvend als in de latere meer populairdere versies. Te mijden voor teergevoelige harten. Te zien voor echte filmfanaten. William Petersen als de 'gepensioneerde' Graham, eerder getraumatiseerde inspecteur. Is het verwonderlijk dat de kraaknette witreflecterende gevangenis van Hannibal het High Museum of Art in Atlanta is?
"Een seriemoordenaar slacht gezinnen af. Met tegenzin komt de gepensioneerde expert Will Graham terug bij de FBi om te helpen deze levensgevaarlijke psychopaat te vangen. Wanneer hij er niet uitkomt, roept hij de hulp in van een man met een onfeilbaar inzicht in de gestoorde geest van elke seriemoordenaar. Een man die door Graham zelf achter de tralies is gezet. Will Graham gaat op bezoek bij een gevangene die luistert naar de naam: Dr. Hannibal Lecter."
Mann zou later de thematiek hergebruiken in een aflevering van Miami Vice
Manhunter. Michael Mann. 1986. ****

De gehoornde kaap

2011-11-20T23:04:00.000+01:00

Hoewel de cover een bepaalde uitstraling heeft, niet meteen als magisch te klasseren, maar toch met een bepaalde aantrekkingskracht die je opvalt, merk je binnenin pas hoe fijn en elegant Enea Riboldi tekent. Zo fijn en sierlijk dat je zelfs afgeleid wordt van het verhaal. Te vergelijken met Eric Hérenguels schitterende Zilveren maan boven Providence. De eerste pagina luidt onmiddellijk de grote artistieke klok. Je voelt dat je meteen meerijdt in een groots avontuur. Toch word je voortdurend op het verkeerde been gezet door Perrissin. Net als bij Zilveren maan is Kaap Hoorn een verstrengeling van verschillende genres. Je zit voornamelijk met het goedzoekersavontuur gekoppeld aan de trotse zeevaarder die de oceanen wil veroveren, je voelt de romantiek opborrelen, daarnaast het militaire aspect, de missionarishouding en het onderzoeksstandpunt van de Darwinachtige wetenschapper. Da's misschien ook wat je de auteur kan verwijten, een te veel van dat alles waarbij de gestroomlijnde samenballing niet gladjes in elkaar overvloeit. Veronderstellend dat het vervolg daar wel aan toegeeft, mag je nu deze kans niet laten liggen. De baai aan de oostkant is een zeer mooi boek! En hoe zit dat met deel 2 van Kaap Hoorn?
- Godenschemering 1 **½
- Ik, draak 1 ***
- Ik, draak 1 luxe ***
- Kaap Hoorn 2 ***½
- Naruto 29 **½

My name is earl 4.22 - Pinky

2011-11-19T23:12:00.000+01:00

"So I've been dreaming of kissing Randy all these years? Now I'm questioning my taste in everything. Is Darnell really hot? Are Christians really the best? Maybe I don't even like Sinbad." Zo'n openbarende scènes uit het verleden, vol vertedering gebracht, dat zijn piekmomenten die je weer doen beseffen waarom Earl zo early goed is. Steeds met een omzwachtelde moraal in het verhaal.
"Randy finds out that Joy was his first childhood crush, and that Earl went behind his back for selfish reasons to break them up."
My name is Earl. Seizoen 4. Aflevering 22. Pinky. 2009.

Too quick

2011-11-19T23:11:00.002+01:00

Hoe vaak krijg je de kans om oud werk heruit te geven? Meestal ben je als uitgever gebonden aan het verkoopsucces en de eventuele vraag van de markt naar deze 'klassieker'.Nu heeft drager Hergé natuurlijk heel wat naam in de gewichtsschaal te leggen waardoor je altijd enige garantie hebt als je toch het risico wil nemen. En doe je dat, doe het dan voor altijd goed! In plaats van zich te laten inspireren door die sublieme kleuren-facsimilés van Kuifje met het matte, licht gekleurde papier waar de kleuren optimaal op uitkomen, in hetzelfde formaat als de oorspronkelijke albums (en dus ook terug opdelen in plaats van de 'integrale'), dan zou je van een te koesteren verzamelobject kunnen spreken. Casterman gaat voor de Jo, Suus en Jokko Integraal-kopie (gelukkig met een iets betere voorkaft) waardoor alle charme verdwijnt en de gags geen authenticiteit meer uitstralen. Wederom een gemiste kans om een stuk erfgoed in ere te herstellen. Zelfs al is het een leuke collectie gags, dit is dé gemiste kans. Jammer.
- Alex 30 **
- Garfield Pocket 59 **½
- Guitenstreken van Kwik en Flupke integraal 2 ***
- Junior Suske en Wiske Zomerplezier 2011 *½
- One Piece 13 **½

Win eens een plastieken Plunk

2011-11-18T22:24:00.000+01:00

Al een paar jaar organiseert Pulp Deluxe een Plastieken Plunk-wedstrijd waarbij ambitieuze jongelingen kunnen uitpakken met een kortverhaal. Te winnen: een trofee van Luc Cromheecke en 250 euro. Wie weet kan daarmee extra tekenmateriaal aangekocht worden of tekencursussen gevolgd worden om de expertise bij te schaven. Daarnaast is er ook een publieksprijs. Afhankelijk van het gelobby sleept de winnaar hiermee 50 euro in de wacht slepen. Zo'n stemmensysteem is echter niet altijd representatief qua renumerering van het resultaat. Jammer, maar da's een nadeel van onze selectieve democratie.
Hoe beperkt de bijdrages ook, slechts Sébastien Conard (grafisch inventief maar iets te gesloten, knap bedacht, minder overtuigend getekend), Charlotte Dumortier (ook een visuele spielerei met een gebrekkige leesbaarheid, leuke pointe), Frederik Van den Stock (te gemakzuchtig nostalgisch zonder grootsheid, wel met één sublieme franse nouvelle vague-pagina), Inne Haine (enorm veel potentieel in tekening en kleur, vertederend), Bart Nijstad (te stijf en onaf), Merel Cremers (goed gevonden, sfeervol, beperkte grafiek), Dieter Van der Ougstraete (goed gevonden superverhaal, met een andere tekenaar was dit af) en Robert van Raffe (het minst in woord en beeld) vormden de acht deelnemers, niet de kwantiteit, wel de kwaliteit telt.
Ik kan me voorstellen dat het voor de jury (onder voorzitterschap van Steven Dupré) geen makkie moet zijn geweest om een laureaat aan te wijzen. Want was de ene grafisch sterker dan de ander, omgekeerd kon de ander dan weer inhoudelijk meer overtuigen dan de ene.
Uiteindelijk overwon Frederik Van den Stock met De preminiemen zijn naasten en kreeg Leven 1.0 van Dieter Van der Ougstraete een eervolle vermelding, dat terwijl Merel Cremers vele extra ritjes op de paardenmolen mag uitzitten als publiekswinnares.
Een verdienstelijk initiatief.

Een geluk bij een Sigmund-ongeluk

2011-11-18T22:23:00.000+01:00

Het iets zwaardere papier zorgt er steeds voor dat Sigmund, de strip, net als Sigmund, de therapeut, gewichtiger overkomt dan dat het is. Hoe Peter de Wit het uit de duim blijft zuigen verdient al op zich een visite langs de psy. Al heb je natuurlijk vaak voorkomende thema's steeds in aan ander kleedje gestopt. Sigmundklaas is voor een keer iets echt nieuws. De Burka Babes daarentegen, die ken je maar al te goed en zijn, net als in hun vermomming, gesluierd van humor. De Wit vat de huidige egosociale maatschappij mooi samen met een relatietherapie: "Eigenlijk wil ik wat minder relatie." Kwestie van voldoende ademruimte te bekomen. Het leukste was de e-reader.
- Black Butler 2 **½
- Garfield 58 **½
- Sigmund 21 ***

De film van Ome Willem: de grote grijze geitenbreiers uit The men who stare at goats

2011-11-17T23:25:00.001+01:00

Een teleurstellende spielerei die geen dolkomische hoogtes bereikt. Clooney is iets te getypecast in deze wel erg bizarre komedie annex satire. Dat terwijl Jeff Bridges in een even gepatenteerde gekkenrol zichzelf speelt en wél overeind blijft, zelfs als doorslagje. Ewan McGregor herneemt de rol van Jedi-leerling, zij het in een totaal andere context.
Grant Heslov kent geen maat aan laat daardoor de plot en de acteerprestaties vaak in het ijle zweven. Met zo'n surreëel idee had hij gerust gestructureerder mogen werken. Nu kijk je enkel naar het rariteitenkabinet. En dat viel tegen.
The men who stare at goats. Grant Heslov. 2009. **½

Het land van (lang)vergeten

2011-11-17T23:24:00.002+01:00

Dit is nu wat je echt kan omschrijven als een grafische roman. Of eerder: geromantiseerde grafiek. Terwijl de ene zijn ideeën op schilderdoek laat vloeie, ondersteunt de ander het met een doordringende tekst. Veelbelovend, niet? Niet alles hoeft voorgekauwde kost te zijn en het voordeel bij surreële boeken is dat je er de interpretaties alle kanten mee op kan laten gaan. Het achterhalen wat de precieze bedoeling is van de auteur(s) wordt dan de hoofdmoot. Tenzij je je natuurlijk beperkt tot het esthetische. Poulins schilderijtjes zijn minikunstwerkjes die respect afdwingen. En zelfs gehermonteerd via een klassiek stripstramien resulteert het in een anderssoortig beeldverhaal. Boeiend is anders, de verwonderingsvoedingsbodem is immers te schraal om te bevredigen. Daarvoor valt het gezamelijke pakket te licht uit. In het land van vergeten leunt dicht aan bij De Duistere Steden van Schuiten en Peeters. Even intrigerend, edoch minder doordringend. Het bewijs dat kunstige tekst en vormelijk beeld samenvoegen niet noodzakelijk tot een goeie strip leidt.
- Adelaars van Rome 3 ***½
- Alter Ego ***
- In het land van vergeten ***

Jommeke, niet voor het leven

2011-11-16T18:45:00.001+01:00

Het klinkt als de nieuwste Lotto-trekking: Jommeke for life.
Ballon Media zet er vaart achter om het keurmerk Jommeke steeds explicieter te exploiteren. Een prominente aanwezigheid op de 'markt' moet er voor zorgen dat de verkoop verder aanzwengelt en we bovendien bewustworden dat deze speler meer is dan een belangrijke verkoopspilaar op en in het Vlaamse striplandschap. Hou je vast, Jommeke heeft immers ook een morele waarde! Bevestige de lucratieve bijdrage van Ballon Media aan het fenomeen goede doelen met Jommeke for life.
Lotjes worden niet verkocht, er valt helaas niks te winnen. Tenzij het sussen van ons kinderlijke geweten. Wél draag je deels bij tot de ontbossing van de wereld ten voordele van de bewustwording omtrent de honger in de wereld.
Stel je voor dat ze opteerden voor het heruitbrengen van het Jommekes-lied? Past dat niet beter in de schietkraam van Studio Brussel. Music for life met Jommeke. Nu moet je het uiteindelijk stellen met een zestiental gags én spelletjes die de lezer brengen naar... de juiste hamburger.
Waar blijft trouwens professor Gobelijn die met een kleine krachttoer de wereld niet enkel op papier kan verbeteren?
Te verschijnen op 7 december: Jommeke For Life. Per album gaat één euro naar Music for Life. Softcover. 32 pagina’s, full colour. Adviesprijs: € 4,95.
Ik gok voor volgend jaar op het uitbuiten van het kind met Jommeke en de Sint.

Met argusogen

2011-11-16T18:42:00.000+01:00

Enkele oudjes er doorgejaagd, wat niet wegneemt dat met respect de albums van a tot z gelezen werden.
- Argus Jaaroverzicht 2008 **½
- Scribbly 6 **
- Scribbly 8 **

Een nieuwe petit Gervais: Life's too short

2011-11-15T23:44:00.000+01:00

Opmerkelijk: tijdens het zappen de nieuwste strapatsen van Stephen Merchant en Ricky Gervais ontdekt over het (fictieve) leven van dwergacteur Warwick Davis. Zelfs met die korte kennismaking was het meteen weer raak.
In hun bureautje terwijl Davis hengelt naar aandacht, loodst Liam Neeson zich binnen en vraagt Merchant en Gervais werk voor de ster te vinden in de comedy-branche. De act die Neeson met serieux opvoert (ik heb aids opgedaan via een Afrikaanse prostituee) en waarmee hij tracht de lachers voor zich te winnen, is ronduit hilarisch, inclusief de verwijzing naar Spielberg en Schindler's list. Hoe fout kan je zijn? Eens de interesse wegebt, ligt de focus weer bij de tragikomische Warwick. Pathetiek intelligent uitgebuit, met voldoende zelfspot de wereld trotserend. Een bakje trost voor een scoreloze Franktijk-België. Volgende week zeker op post!

Kolk slaat de Spinvisbal mis

2011-11-15T23:25:00.001+01:00

Altijd gevaarlijk om die twee te laten overlappen, laat staan aanvullen: muziek en strip. Gezien de poëtische impressies van Spinvis is het vaak moeilijk om die verwoordingen in beelden te vatten. Kolk doet geen poging, hij abstraheert en geeft er zijn interpretatie aan. Verwacht dan ook geen visionaire openbaring met verklarende tekst. Het geheel blijft immers even surreëel. Verder dan spielerei komt de samenwerking dan ook niet. Van één ding ben je zeker: de CD met alle compacte muziek op een schijfje. Da's de basis, met een compleet boek errond ter ondersteuning. Het werkt jammer genoeg niet, je krijgt immers geen volwaardig te lezen iets. Enkel vluchtige flarden die tonen wat voor een geweldig (conceptueel) artiest Kolk wel is. Het 'unieke' project (Mattotti deed het al eerder voor) tot ziens, Justine Keller is geen optelsom die twee oplevert, wel 1 + 1, elk naast elkaar.
- F.C. de Kampioenen bundel 11 **
- Junior Suske en Wiske Winterplezier 2011 **
- Winterboek 2011 Alle Smurfen nog aan toe! **
- tot ziens, Justine Keller **½

Belpop: CPeX

2011-11-14T23:47:00.000+01:00

Na de interessante uitdieping van de carrières van oa Rocco Granata, Stijn Meuris en Luc Van Acker mocht Clement Perens het rijtje afsluiten. De Canvasbende gaat betrekkelijk ver om de echtheid van dit fictieve muziekproduct een autobiografisch forum te geven. In plaats van Clements moeder (Marc Didden) verschillende keren te laten opdraven, had er gerust meer variatie in mogen zitten met andere even absurde getuigenissen. Toch levert het een leuke pastiche op, de eigen formule wordt onderuit gehaald, de ironicus geaccentueerd. Meuris en Barman doen een duit in de zak, Jean Blaute verrijkt het forum met even grote onzin. Een Belpop in de traditie van Het Leugenpaleis.

Baru beukt erop los

2011-11-14T23:17:00.000+01:00

Als er één iemand is die erin slaagt een sociopolitieke 'thriller' te vertellen met een maatschappelijke geslaagde gelaagdheid, dan is het Baru wel. In eerste instantie denk je dat alles draait rond de Afrikaanse voetbalheld die zijn heil wil zoeken in Europa en er alles aan doet om illegaal de grens van het Frankenland te passeren. Hoe zal het hem vergaan als verstotene in deze samenleving? Lang duurt het niet of hij verdwijnt reeds van het speelveld om pas later terug op te duiken in een even cruciale rol als al die andere kleurrijke figuren die Baru opvoert. Het jonge, brutale grut dat totaal respectloos enkel denkt aan 'ikke' terwijl de rest kan stikken. De ouderen die elk hun levenswijze hebben en gezapig genieten van hun ouwe dag. Baru verstrengelt de plotdraadjes zonder dat ze met elkaar verstrikt raken. En al eindigt het geheel excessief en houdt de auteur amper maat, je bent bevredigd met de enigszins 'goede' afloop. Dé kracht van Baru zit 'm weer in al de dingen die hij niet vertelt. De lezer moet tussen de lijnen door alles zelf invullen! Sterk.
- Empire USA 2.1 ***
- Laat die bassen beuken, Bruno! ****
- Vinkenbrood ***½

Champagne voor de campagne (2)

2011-11-13T22:26:00.000+01:00

Om tijdens een jobsollicitatie door een aars te paraderen, lijkt me niet bepaald smakelijk. Wie weet welke shit je allemaal over je heen krijgt, al dan niet verbaal. De mannen (of vrouwen) van jobs in town weten alvast hoe de aandacht te trekken. Voor een keer niet met een bloedmooie borstige babe, wel met de billen bloot. Je hoeft niet altijd de gatlikker uit te hangen!

Niet uit de oude doos: Rose

2011-11-13T22:20:00.000+01:00

Jeff Smith had het verhaal toch al in zijn hoofd omtrent de bestaande tegenstelling tussen goed en kwaad: hoe de wereld veranderde tot wat het nu is. Terwijl hij in de reguliere Bone-reeks flarden van dat verleden uitdiepte en verklaarde, smeedde hij met Charles Vess het plan om dat verhaal chronologisch en volledig te laten uittekenen door de artiest. Op zich bevestigt Rose vooral hetgeen je al gezien en gelezen hebt en voegt deze inkijk betrekkelijk weinig toe aan het Bone-universum. Maar dankzij Charles Vess' schilderachtige weergave in een zuivere fantasy-context wordt alles reëler en aannemelijker. Zo feeëriek en zo dromerig, daar kan zelfs Jeff Smith niet tegen op! Mooi.
- Assassin's Creed - Dark Dragon Books 1 ***
- Bone - Rose ***½
- Dodelijk wapen **
- Esther Verkest 9 **
- World of Warcraft 2 **

De film van Ome Willem: voor op de blog, Ghost Dog

2011-11-12T23:02:00.000+01:00

Aanhanger van Usagi Yojimbo is dit natuurlijk een kolfje naar mijn hand. De Bushido, de weg van de krijger, het filosofisch traktaat dat je wegwijs maakt in de eerreddende wereld van de samoerai, een thematiek om van te smullen. Terwijl bijna iedereen het verhaaltechnisch plaatst in de historische context van het feodale Japan, verruimt dé Jim Jarmusch je geest en actualiseert de code naar het Amerikaanse heden. Met zwarte humor filosofisch wegdromend in een rappende sfeer. Bezwerend en fascinerend met een uitstekend gecaste Forest Whitaker. De kleurrijke figuur Raymond is Ghost Dogs beste vriend. De Franssprekende ijsventer die enkel in een andere taal brabbelt bevestigt voortdurend wat de ander zegt. Knap gevonden.
Ghost Dog. Jim Jarmusch. 1999. ***½

De faam(i) van Ikigami

2011-11-12T22:53:00.000+01:00

Zonder belerend te zijn is Ikigami een schitterende les in menselijkheid. Hoe omgaan met de nakende dood? Wat te doen in die laatste vierentwintig uur. Bij een ongeval heb je geen enkele mogelijkheid om afscheid te nemen, bij een slepende ziekte ontbreekt de waardigheid. Hier krijgen ze tenminste nog een kans om het goed te maken! Terwijl de ontvanger van een Ikigami als slachtoffer bestempeld kan worden, merk je dat hij of zij niet alleen lijdt onder deze duistere tijding. Je zou gruwel verwachten, Motoro Mase toont daarnaast ook schoonheid. Sterk.
- Conan - Kronieken van Hyboria 2 Filmspecial **
- Dirkjan 17 ***
- Ikigami ****
- Killer Integraal 2 ****
- Wachters 3 ***

Champagne voor de campagne (1)

2011-11-11T22:10:00.003+01:00

Life's too short for the wrong job. Inderdaad.
Wordt het niet dringend tijd dat ik me met iets anders ga bezighouden? Ik vrees echter dat de heimwee naar strips -en dus ook het continu lezen ervan- vlug zal toeslaan. Zelfs al voel ik me gekooid door de sleur van het recenseren, elke nieuw beeldverhaal leest toch behoorlijk bevrijdend.
Oké, ook weer niet overdrijven, hè. Want al te vaak borrelt de ergernis op wanneer langdradigheid de verveling doet toeslaan. Wat kunnige sommige artiesten toch zagen. En ik nu ook.

Donald Westlakes Parker op jacht

2011-11-11T22:04:00.001+01:00

Het verhaal van de erin geluisde smeerlap die zich wreekt tegen nog grotere smeerlappen. Het soort boefje dat met glans gespeeld wordt door Lee Marvin. Deze De jager vertoont trouwens enorm veel gelijkenissen met Point Blank, de film van John Boorman met de bewuste Lee Marvin in de hoofdrol. Het liefje dat hem verraden heeft maar die nog steeds gevoelens koestert voor de 'held', het hard boiled-karakter, de spiraal van geweld. Niet onlogisch. Het is gebaseerd op hetzelfde verhaal. De jager heeft echter één extra troef: Darwyn Cooke. Zijn gestileerd visualisme is een lust voor het oog. De ex-animator tekent al story boardend de plot bijeen, fragmentarisch resumerend tot de essentie. Aangevuld met een bescheiden steunkleur geeft dat een zinneprikkel om te koesteren, te herbekijken. Het bewijs dat criminaliteit elegant kan zijn.
- Kuifje zwart/wit-facsimilés - A5 formaat 1 **½
- Levenslijnen 10 ***
- Levenslijnen 11 ***½
- Op weg naar Banlung - Cambodja 1993 ***
- Parker ****
- Pin-up Integraal 3 ***
- Pin-up 7 ***
- Pin-up 9 ***
- Pin-up Luxe 7-8 ***
- Psyren 3 **

De film van Ome Willem: de Indiana Jones-kloon Romancing the stone

2011-11-10T22:25:00.001+01:00

Pulp, maar dan van die goeie pulp. Na bijna dertig jaar heeft de film zijn kitcherige glazuurlaag niet weten af te werpen waardoor de tijdloosheid immer wegblijft. Da's het verschil tussen een contemporaine film en een pic die in een historisch kader -al dan niet verzonnen- afspeelt. Indiana Jones reken je niet af op de verkeerde kleding, evenmin op de soundtrack die als een kat jankt, terwijl deze door Zemeckis geworpen steen aan het Miami Vice-syndroom lijdt.
Gelukkig is er de tandem Douglas-Turner die weten hoe de toon te zetten. De kennismaking alleen al met de modderglijpartij waarbij Jack Colton, de antipool van Joan Wilders romantische held, tussen de benen van de naïeve schrijfster valt, is voer voor wellustige snoeperds. Danny DeVito vervolledigt het triumviraat. Leuk.
Romancing the stone. Robert Zemeckis. 1984. ***

De dodelijke eliteclub van Green Manor

2011-11-10T22:20:00.000+01:00

Wat een pracht van een uitgave. Dat net iets kleinere formaat met boekgebonden opdruk en de uiterst verzorgde rug met kentekenend de aankondiging van de inhoud. Subliem als object. Vandaar: verlos je van die voorgaande edities en geef de albums aan andere onwetenden cadeau. Zo kan jij alzo jouw bibliotheek verrijken met dit pareltje. Want bevat naast de drie eerder verschenen albums ook een schitterend schetskatern achterin. Vehlmann is nu groot als scenarist van Alleen en Robbedoes. Maar eerder bewees hij reeds waarom hij zo'n uitstekend scenarist is: in Green Manor. De gemaskeerde misdaadverhalen overleven met gemak de tand des tijds. Zoiets koop je trouwens alleen al voor de uiterlijke schoonheid! Vehlmann, waar haal je de ideeën vandaan? Bovenal mooi aan elkaar gekoppeld via een aannemelijk raamverhaal. De man in het gesticht is onze leidraad, het aanknopingspunt van de ene moorddadige gebeurtenis naar de andere. Allemaal verbloemd met de nodige ironie. Zet de pocher in zijn hemd. Laat die leidende hooghartige lieden maar een keer lijden. Hoe onbewust los je je eigen moordzaak op. Net als de moorden (al dan niet perfect) kleedt Vehlmann de karakters uit en zet ze in hun hemd. Eén van de door artiesten meest gerespecteerde tekenaars mocht deze debutant bijstaan. Bodart werkt even elegant om deze theatrale blijspelen meer glans te geven. Een groots optreden.
- Green Manor integraal *****
- Kruistocht 5 HC ***
- Kruistocht 5 SC (herdruk van Nomade 1) ***
- Kruistocht 6 HC ***
- Kruistocht 6 SC ***
- Kruistocht Box 2 (5 & 6) ***
- Marsu Kids 1 ****
- Naruto 30 **
- Ralph Azham 2 **½
- Robbedoes en Kwabbernoot 52 ***

Marktbederf: Dark Dragon Books

2011-11-09T23:03:00.002+01:00

Nog eentje die het licht ziet en de decembermaand alsnog gunstig wil afronden (eigenlijk eerder starten, aangezien de winkelbestellingen op voorhand moeten geschieden) is uitgever Dark Dragon Books. Natuurlijk ligt de Dark Dragon-stock volledig stil, wie heeft immers nog interesse om deze (dure) boxen aan te schaffen terwijl er zo zo zo veel op de markt verschijnt?
Echt een voordeel doe je niet, in vergelijking met de 'opruiming' van Silvester is de gunst minimaal, al klinkt een korting van 14 euro spectaculair. 49,95 ipv 63,85 euro. Uitgerekend betaal je nog steeds een goeie 16,50 euro per boek (oorspronkelijk 17,95 euro) en da's geen weggever.
Zes boxen waaruit je kan kiezen. Nu of nooit.
- Conan Box 1 49,95 ipv 63,85 euro. ***½
- Conan Box 2 49,95 ipv 63,85 euro. **½
- Drain Box 1 49,95 ipv 63,85 euro. **
- Legendes van Conan Box 1 49,95 ipv 63,85 euro. ***½
- Red Sonja Box 1 49,95 ipv 63,85 euro. ***½
- Slaine Box 1 49,95 ipv 63,85 euro. **
Hoewel ik gok op later!

Het verkoopsbal dankzij Thorgal

2011-11-09T23:01:00.000+01:00

Schilder Rosinski voelt zich als een bevroeren vis in het ijskoude water tussen al die prachtige sneeuwvlaktes. Je zou hem van gemakzucht kunnen beschuldigen omdat dit hem belet gedetailleerd decors neer te pennen. Je doet het niet want de actie en het avontuur komen in deze witte wereld optimaal tot leven. Sente gaat nogal vluchtig over de materie van het gegijzelde handelsdorp. Bizar dat de rechtschapen Thorgal de mensen aldaar aan hun lot over laat en niet interpelleert. Een 'schoonheidsfout' van de scenarist. Voor de rest: mooi en zelfs spannend fris.
- Barracuda Luxe 1 **½
- Dommeltje 2 **
- Jommekes grote spelletjesboek 8 Winter 2011 **
- Kid Paddle - Buiten reeks Monsters **½
- Largo Winch Special In de kantlijn van een legende 1990-2011 ***
- Thorgal 33 HC ****
- Thorgal 33 SC ****
- Werelden van Thorgal 2 Wolvin 1 HC ***
- Werelden van Thorgal 2 Wolvin 1 SC ***
- Yu-Gi-Oh 24 ***

Ook Jommeke begeeft zich op Glad IJS

2011-11-08T23:36:00.000+01:00

Wie dacht dat Castermans imprint Glad IJS van het strijdtoneel verdwenen is, heeft het mis. Zelfs in Jommekes grote spelletjesboek wordt er gewag gemaakt van dit eeuwigdurende fenomeen. Nadat Prospeer klaagt over de in het watergevallen reis voor vier personen richting sneeuw, repliceert Flip met een droge: "Tja, je had je maar niet op glad ijs moeten begeven, Prospeer." Telde deze waarschuwing ook voor Casterman?

In de ban van Hollywood Jan

2011-11-08T23:35:00.000+01:00

Als Bastien Vivès zich koppelt aan andere mensen en selectief is mbt de hem voorgestelde projecten, dan mag hij gerust ingaan op de ideeën van minder voor de hand liggende artiesten. Deze Hollywood Jan is er het levende bewijs van. Nog steeds teruggrijpend naar de puberjaren en de zieleroerselen van een adolescent blootleggend, bezorgen Sanlaville en Vivès weer een verbijsterende trip. Minder romantisch dan anders, maar des te levendiger! Werkelijkheid en fantasie letterlijk naast elkaar -of in het geval van Jan samenvallend- om de grote boze wereld daarbuiten te kunnen trotseren. Jan worstelt met de mensen rondom hem. Met de leerlingen op school. En vooral met zichzelf. Gelukkig kan de jongen standhouden dankzij zijn fantasie. Kruip mee in de huid van deze eenling die vecht tegen de buitenwereld met de hulp van zijn innerlijke medestanders. Knap, schattig en mooi. Viva Vivès.
- Albert & c° 4 ***
- Corto Maltese Redux - Kleur 1 **½
- Corto Maltese Kleur 10 **½
- Girlz 2 **
- Graphic Classic 6 Moby Dick **½
- Hollywood Jan ****
- Kaliber 12: De lachende politieman ***
- Rooie Oortjes 42 **
- Urbanus vertelt 8: Plankgas en Plastron ***
- Wereld van Lucie 3 **

De film van Ome Willem: het spookbeeld najagend in Chasing Amy

2011-11-07T23:04:00.000+01:00

Al is Chasing Amy verre van perfect, toch blijft voor mij deze film de ultieme verpersoonlijking van wat liefde en verliefdheid is. De obsessieve val met fatale gevolgen waarbij twee personen tot elkaar aangetrokken worden om hun 'eenzaamheid' te laten evolueren naar een eeuwigdurende 'gemeenzaamheid'. En dan mag het stripcircus alles net dat tikkeltje realiteit nog dichterbij brengen, het is vooral de manier waarop Ben Affleck valt voor Joey Lauren Adams die zo geloofwaardig is, met de vaststelling dat het niet meteen wederzijds is (Jason Lee die zijn ogen kostelijk de kost geeft). En toch groeit en bloeit er wat tussen die twee met een doordringende regenscène wanneer Alyssa Jones (Adams) in het verweer gaat.
Verder en intenser zal Kevin Smiths genie niet kunnen reiken, zo raak ontbloot hij het mysterie van de liefde. En naar goede gewoonte zal de mens het beoogde geluk weten te verkloten door twijfel, wensen en andere onvolmaaktheden.
Naast de geweldige cast, ja zelfs Ben Affleck, en de hilarische Silent Bob (met zijn Amy-verhaal), eveneens een supersetting.
Chasing Amy. Kevin Smith. 1997. ****½

Zombies zijn dombies

2011-11-07T23:01:00.000+01:00

Weer een kanjer van een Walking Dead. Een didactisch lesje door zoonlief verklaard: "Ik las vroeger nooit. Vond ik niks aan. Maar nu. Ik denk dat ik het nog leuker vind dan videogames. Echt waar. Had ik vroeger maar wat meer gelezen." Aan alle jongeren: nu hoor je het eens uit de mond van een kind weerklinken! Psychologisch hebben de protagonisten het zwaar te verduren waardoor je begrip kan opbrengen dat de stoppen van iemand wel eens doorslaan. De verwittiging naar het einde toe beklemtoont het eeuwigdurende onveiligheidsgevoel.
- Alamo 1 ***½
- Alchemie 1 **
- Bleach 17 **
- Canardo 20 **½
- Duisternis 2 ***½
- Jump 14 ***
- Suske en Wiske 315 **
- Suske en Wiske 315 Luxe **
- Walking Dead 9 ***½
- Walking Dead 10 ***

De film van Ome Willem: veel gemor tijdens The Mighty Thor

2011-11-06T23:22:00.000+01:00

Je moet al van alle markten thuis zijn wil je als theaterregisseur ook actie in beeld brengen. Ongelukkig genoeg hebben ze nu net van alle cineasten Kenneth Branagh erop losgelaten om ongetwijfeld de acteerprestaties in zo'n archetypesuperheldenproductie op te vijzelen. Het blijven in deze context bordkartonnen personages zonder enige belangwekkendheid. Zelfs poppemieke Nathalie Portman staart vaak voor zich uit omdat het bluescreen weinig voldoening geeft. En bij de Goddelijke verschijning van Anthony Hopkins plaats je enkel $$$-tekens. Deze bombastische visie biedt weinig opzienbarend vertier.
The Mighty Thor. Kenneth Branagh. 2011. **

Meer dan een Petit Prince

2011-11-06T23:21:00.000+01:00

Met de toevoeging van een nieuwe telg wordt het Valiantse gezin uitgebreid. Het levert enkele hilarische scènes, vooral pagina 555. De originele manier om de invalshoek van de baby weer te geven wanneer die ter wereld komt. Een prachtige kijk op het Amerika van 1500 jaar geleden (was de indianenpopulatie er toen al?). Slim gezien trouwens om het navigatiesysteem te laten stelen, waardoor de terugkeer moeilijker wordt en ze ongetwijfeld ergens onbekends zullen stranden. Het biedt alvast perspectieven. Prachtig, pagina 534 (kader 3): zelfs de kleine poppetjes in de verte overtuigen! Om dan vertedering af te leveren een bladzijde verder. Prins Valiant: pompeus en majestatisch. Gevolgd door een terug-naar-huis-jaargang met natuurlijk onderweg weer heel wat gevaren. Eens weergekeerd aan het hof van Koning Arthur gaat de avonturier toch terug op pad. En zijn geliefde dan? Die kan daarmee leven. Foster gaat een historisch stapje verder en betrekt Cortés bij de les (576). Is Aleta's liefde voorbij (578)? In de vorige jaargang deed de auteur het al een keer, hierin perfectioneert hij de pagina (616) gezien vanuit het standpunt van Valiants zoon (een baby). Foster voorziet op het eind een mooie ontknoping wanneer Val Arn gaat vragen om de peetvader te worden van diens zoon. "En onze eed van vroeger dan (om nooit meer verliefd te worden)?" Hartverwarmend en vertederend.
- Graphic Classic 3 Het kapitaal 2 ***
- Graphic Classic 5 Over het ontstaan van soorten ***
- Prins Valiant - Bibliofiele deluxe editie 6 ****
- Prins Valiant Jaargang 1947 ***½
- Prins Valiant Jaargang 1948 ***½
- Rode Ridder 232 **
- Rode Ridder 232 luxe **
- Urbanus 146 *½
- Verloren Paradijs 4 **
- Zang der Elfen 2 ***

De film van Ome Willem: de stormram 21 grams

2011-11-05T23:40:00.000+01:00

Een film die bij het herzien dezelfde sensatie kan teweegbrengen als bij de eerste kennismaking, da's toch het bewijs dat het meer dan goed zit. Vooral Naomi Watts' sublieme acteerprestatie gaat door merg en been. De manier waarop ze haar verscheurde gevoelens uit ten aanzien van Sean Penn getuigt van een oprechte rijpheid. Enerzijds haar verliefde kant die geen raad weet met het nieuws dat de toevallige ontmoeting georkestreerd werd en haar hierdoor doordrenkt met schuldgevoel. Anderzijds de woedeuitbarsting als ultieme bescherming. Het moet je maar overkomen.
Fatalisme troef in dit schrijnende drama over verlossing. Pijnlijk voor Watts om wederom een geliefde te moeten verliezen, Iñárritu drijft het passionele erg ver. Over de top zelfs.
Watts verdiende een oscar, ik wil haar die alsnog gerust persoonlijk afleveren. En stier del Toro staat er ook weer.
21 grams, met zijn complexe constructie geen hapklare brok, maar dat maakt de film net zo sterk. Ondersteund door prachtige muziek!
21 grams. Alejandro González Iñárritu. 2003. ****½

Leute met de helse meute

2011-11-05T23:36:00.001+01:00

Effectief een efficiënt fantasyavontuur. Knap hoe Thirault het verleden met het heden vermengt, daden van nu verklaard door handelingen van toen. En zo blijkt dat de leden van de helse meute heel wat helse dingen hebben moeten doorstaan.
Te lezen.
- Helse meute 2 HC ***½
- Helse meute 2 SC ***½
- Kaliber 10: Adios muchachos **½

De film van Ome Willem: het vreten van popcorno tijdens Zack and Miri make a porno

2011-11-04T22:51:00.001+01:00

Alleen al de naam Seth Rogen doet kokhalzen. Niet vanwege diens orale begaafdheid, de nitwit is absoluut niet komisch en brengt geen enkele geloofwaardigheid in het verhaal. Droog en inspiratieloos spuit hij zijn... pornografische ideeën. De nevenfiguren (Jason Mewes voorop) weten gelukkig wel van wanten. En natuurlijk Elizabeth Banks, die mag er daarentegen wél zijn. Zij heeft voldoende panache en frist vrolijk de boel op. Waarom die brutale vuilbekkerij is een raadsel. Smith begrijpt duidelijk niet dat geraffineerdheid enige elegantie vereist, zelfs in het platvloerse. Eén van de komende dagen eens teruggrijpen naar Smiths meest verrassende relatiekomedie!
Zack and Miri make a porno. Kevin Smith. 2008. **½

Verschijnt toch niet maan-delijks: Luuna

2011-11-04T22:49:00.001+01:00

Sterke heropleving van de legende met vooral mooie tekeningen die zeer elegant werden afgewerkt. Het is even wennen, Luuna in de kwadaardigste rol, Crisse en Keramidas verhelderen de situatie op illustere wijze. De mens en diens ziel ontbloot op pagina 42, kaders 7 en 8: "Jullie jagen op ons om jullie eigen misstappen te vergeten. Maar de monsters zitten in jullie eigen hoek." Deze zesde Luuna De Wolvenkoningin is gelukkig meer dan slechts een oogstrelend kijkboek.
- Flikkerzicht 9 **
- Luuna 6 ****
- Slhoka 4 **

De videospelletjes van Lana del Rey

2011-11-03T23:32:00.000+01:00

Zoiets blaast je toch van de sokken: Videogames, een stil nummer vol melancholie gezongen door die mysterieuze Lana del Rey en dat onverschrokken tussen het buldergeluid van Studio Brussel. Met een mooi bijbehorend clipje krijgt de volwassen dame een gezicht. Gezien de maturiteit van de uitvoering verwacht je eerder een oudere dame, niet meteen een poppetje uit de Winehouse/Adèle-stal. Met opgespoten lippen à la Julia Roberts en Angelina Jolie is la belle jolie en beklemtoont de imaginaire charme die ze opwekte. Youtube geeft soelaas. En terwijl je zapt, flits dan door naar de liveversie die ze zong bij Jools Holland in oktober van 2011. Slik.
Want ondanks de aanklachten tegen deze gerestylede dame in de waarheid over Lana del Rey bewijst de femme fatale wel degelijk dat ze niet enkel een playbackpose aanneemt.
Lizzy Grant of niet, daar wil ik wel een full cd van horen.

De keus van Koning Snotneus

2011-11-03T22:51:00.000+01:00

Die 32 pagina's dat lijkt maar povertjes. Dankzij Parme & Trondheim worden de bladzijden optimaal gevuld. Trondheim, da's de moderne Grimm, de voortzetter van de sprookjestraditie in het genre verhaal met een moraal. Drie keer wordt de eigenzinnige snertprins terechtgewezen. Zo'n ettertje denkt immers dat alles kan en mag! Gelukkig zijn er nog volwassenen die wél in het verweer gaan en de snotneus tegenspreken. Zo in dit geval de straffe kerstman. Het tweede verhaaltje heeft wat weg van The little Shop of Horrors.
- Koning Snotneus 4 ***½
- Liar-Game III ***
- Shaman King 26 **

Brussels in Shorts (5 en slot)

2011-11-02T23:38:00.000+01:00

Soms moet je durven grenzen te verleggen. Zelfs wanneer het een eerste dracht betreft mag je toch eens het risico nemen om meteen naar enkele grootheden te stappen en ze voor jouw kar te spannen. Bij de meesten was dat (zelfs zonder enig aandringen) goed gelukt dus waarom niet bij enkele andere coryfeeën?
Als er al een beperking was, dan sloeg die eerder op de beschikbaarheid. Deen Peter Snejbjerg moet binnen een tijdslimiet drie 48-pagina-albums realiseren en zag nu al het zweet van het voorhoofd parelen denkend aan de deadlines. Amerikaan Stan Sakai reist vaak en veel naar het buitenland -hoe zou je zelf zijn als je op festivals wereldwijd uitgenodigd wordt- en heeft drie maanden Usagi Yojimbo-achterstand waardoor hij zijn (reële en artistieke) uitstapjes moet terugschroeven. En ook Jean-Philippe Stassen is gebonden aan verplichtingen.
Eén verhaal werd daardoor niet in het concept opgenomen met als resultaat dat 'slechts' negen dossiers werden ingediend. Het verhaal van Ananda, de uit Afrika geëmigreerde vrouw die in de Brusselse prostitutie terechtkomt, heeft het bij gebrek aan een artiest moeten bekopen. Gelukkig kwam er een bak troost van een ander front. Afhankelijk van diens input wil ook David -V for Vendetta- Lloyd een bijdrage genre Een blijvende indruk leveren. Een toezegging onder voorbehoud weliswaar. Dat belooft!
Nu is het aftellen tot 10 december.

Zeeziek aan boord van de Morgenster

2011-11-02T23:28:00.001+01:00

Wat bezielt uitgever Silvester toch om van die oneshots uit het Frans te pikken en ze alsnog te vertalen? Hier is het overduidelijk: de zeevaardersthematiek en de piraterij moet het Nederlandse publiek met de waterige achtergrond verleiden. Ongeacht of je ondergedompeld bent in de roes van het bootje-varen, Riff Reb's toont dat romanbewerkingen wél als een huis rotsvast kunnen staan. Mits enige manipulatie en vrije aanpassing naar het stripmedium, geeft de auteur een doorleefd en wreed beeld van hoe het er indertijd aan toeging. Met krachtige zwartwitbeelden, ondersteund door een getemperde sfeerinkleuring. Klassiek avontuur prachtig uitgehouwen of uitgesneden als een houtsnede. Een goed en geslaagd beeldverhaal maken, het is een gave. Riff Reb's heeft het en puurt het beste uit zichzelf. Kijk alleen al naar die golvenglooiingen op de voorkaft, demonische doodshoofden drijven mee in het oppervlak van de dreigende zee.
- Aan boord van de Morgenster ****
- S.C.A.L.P. 1 HC *½
- S.C.A.L.P. 1 SC *½

Brussels in Shorts (4)

2011-11-01T23:57:00.000+01:00

Omdat het uitschrijven van het eerste kortverhaal zo veel tijd in beslag nam, kwam al de rest op de helling te staan. Maar het omgekeerde was ook waar: des te meer verdiept in het onderwerp, des te bloeiender waren de ideeën. En terwijl de deadline naderde en het onmogelijk werd om de verhalen zoals in het begin van a tot z uit te schrijven, limiteerde ik de dossiers tot een beknopte synopsis. Indien mogelijk schetsmateriaal toegevoegd. Voor nummer 7 Alex -Stille Helden- Tefenkgi (L'homme qui marche) was dat onmogelijk, die kon door een workshop moeilijk even enkele karakterstudies neerpennen. Dus werd er geplukt uit diens portfolio.
Nummer 8 Marco-Paulo (De familie Kwaal, Zack & Willie) daarentegen toverde gauw een beestig goeie karikatuur uit de hoed ter illustratie van Herinneringen, geïnspireerd door de Deense alternatieve indy-groep Efterklang. Het verzoekje was om hem niet menselijk, wel dierlijk voor te stellen. Met een hert als leadzanger is dat een goeie keuze.

Een vos in het Maagdenbos

2011-11-01T23:55:00.000+01:00

Jean Dufaux heeft wel wat weg van een weerwolf. De ene keer bloeddorstig vol dierlijke instincten, de andere keer humaan met passionele gevoelens. Zelden werden beiden zo goed verenigd in één van zijn verhalen. Het Maagdenbos is dan ook de perfecte speeltuin om de sprookjeslegende nieuw leven in te blazen. Bovenal maakt Dufaux gebruik van het ongelooflijke instrument Béatrice Tillier. De overtuiging waarmee zij de overgangswereld gestalte geeft, met een aanvaardbaar realisme, is van een betoverende schoonheid. Twijfelen aan ieders bestaan doe je niet meer, zo raak schetst ze de figuren. Verwonderlijk en wonderbaarlijk. Wolf is een mooi huwelijk tussen mens en dier.
- Geheim van de hersenchip ***
- Kaliber 11: Rood is mijn kleur ***½
- Maagdenbos 2 ****½

Brussels in Shorts (3)

2011-10-31T22:15:00.001+01:00

Naast een Brit, twee Nederlanders, een Fransman, twee Vlamingen en twee Walen werd het internationale gezelschap ook aangevuld met een Deen. Niet als Deen die zich specifiek zou bezighouden met het verhaal rond de muziekgroep Efterklang uit zijn thuisland, wel gelinkt ermee door het meisje Liselotte dat meedeed aan het project van de Efterkids. Een traumatisch gegeven, dus Teddy Kristiansen (House of Secrets, Grendel, It's a bird) leek me daarvoor geknipt.
Een andere steunpilaar wordt Alain -Doodsbang- Mauricet. Die zoekt het eerder in hogere sferen met De hemel boven Brussel.

Brussels in Shorts (2)

2011-10-30T23:26:00.000+01:00

Ik hou van Wévé's werk. Al frons ik geregeld de wenkbrauwen wanneer ik zijn strippies lees omdat de coherentie vaak zoek is, visueel blijven De Spoorstraat-verzinsels een mooie voortzetting van die klare atoomstijl. Het was trekken en sleuren (en Willem gaf gegronde redenen) om hem te overtuigen de Spoorstraters ook eens naar Brussel te laten afzakken en ze in de binnenstad een robbertje te doen voetballen tegen echte 'ketjes'. Zij het weliswaar niet in de klassieke stripvorm, wel met geïllustreerde teksten. Een bijzondere uitdaging die een andere aanpak vereiste.
Iemand die zijn tanden zeer gretig in het project zette, was Fred de Heij. De artiest kende geen maat en moest verdoofd worden om te vermijden dat hij niet meteen de volledige strip zou uittekenen. Grandioos. Net als bij Wévé was de basis diens bestaande reeks, in dit geval 't Landje, met de dieren uit het bos die voor een keer hun vertrouwde habitat verlaten om eens een grootstad te bezoeken. Het verhaal werd dan ook omgedoopt tot 't Buitenlandje. Met drie schitterende illustraties zou in principe de Heij de grote hartenveroveraar moeten zijn.

Wat is het konijn Kobijn toch een kieken

2011-10-30T23:24:00.000+01:00

Wow. Het menselijk onderonsje van de dierenpersonages wordt ineens erg reëel wanneer ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen plotsklaps het hoofdingrediënt vormen. Het staat in de sterren is zo'n relatiekomedie/tragedie met heel wat onverwachtse openbaringen. De ontboezemingen komen voor de ene gewoon aan, voor de ander hard. En terwijl hij grotendeels langs de zijlijn staat, eist Kobijn verwonderlijk toch weer de hoofdrol op.
- Kobijn 8 ***½
- Major Arcanum ***
- Urbanus 145 *

Brussels in Shorts (1)

2011-10-29T23:39:00.001+02:00

Zie hier de reden van de eindeloze vertraging van de laatste tijd.
Eind juni schreef de VGC een graphic novel-wedstrijd uit in samenwerking met Het Beschrijf - Passa Porta. Schrijvers en artiesten werden uitgenodigd om elk een persoonlijk kortverhaal van twaalf pagina's rond Brussel te realiseren (één locatie moest er specifiek in voorkomen, om tenminste een overkoepelende link te hebben). Eerst volgt een voorstellingsronde waarbij het voorbereidende dossier van de deelnemers gekeurd wordt door een vakjury (Ever Meulen, uitgever Oogachtend Johan Stuyck, Willem De Graeve, Charles Dierick, Linda Torfs en Annelies Verbeke). Word je geselecteerd dan heb je tussen januari en september 2012 de tijd om het daadwerkelijk uit te werken.
Al een hele tijd liep ik met de idee rond om zelf tien verhalen te verzinnen die volledig met elkaar verbonden zijn door weerkerende locaties, het kruisen van paden, samenbeleefde evenementen, familie-, recreatieve- of professionele banden. Da's natuurlijk risicovol, want dat riskeert een alles-of-niets-beoordeling. Maar je moet toegeven: het is als lezer toch interessanter om een geheel te lezen dan allemaal losse flodders die slechts door een bepaalde locatie elkaar kruisen.
De boodschap was dus om tien verhalen te bedenken die volledig los te lezen zijn, maar die ook aan impact vergroten eens ze na(ast) elkaar geplaatst worden. Aan de jury om te kiezen voor een één-, twee-, drie-... tienluik. Maar dan moet ik wel in ijltempo die dossiers uitwerken en dat in een tijdspanne van een goeie twee weken.
Al lang ervoor had ik verschillende artiesten op het oog, het kwam er echter niet van om ze daadwerkelijk te vragen. Totdat de echte deadline zich opdrong. Uiteindelijk ben je dan meer organisatorisch bezig dan creatief.
Vooral de eerste bevalling was moeilijk. De uitdagende reactie van Simon Spruyt (wat een getalenteerde krak) bevatte al meteen (terechte) kritiek. Zonder zijn medeweten had ik het verhaal geënt op diens schitterende manifest S.G.F.. Voor hem is dat echter afgesloten materie en daardoor niet bruikbaar. Een avondje rond de tafel, wat brainstormen en de opzet werd bijgeschaafd. Nummer 1 had enkele dagen om er een geschikte illustratie bij te verzinnen.
Nummer 2 -Charel Jump Cambré- inspireerde me met enkele schilderijen die ik van hem gezien had. Met de bokser centraal gaf dat voldoende materie om een verhaal rond te breien. Gezien de sprongen tussen heden en verleden moest Cambré enkel een karakterstudie doen van de huidige 'vervallen' bokser.
Morgen meer!

Gedril met Victor Sackville

2011-10-29T23:37:00.000+02:00

Duidelijk een zwakke dag. Borile, Rivière en Carin plaatsen hun plot zeer dicht bij huis en benadrukken de Duitse onderdrukkende aanwezigheid in het Antwerpse en omstreken. Voor iemand uit de buurt als situatieschets prettig interessant. De ontwikkelingen binnenin echter hangen met haken en ogen aan elkaar, het opgevoerde drama is niet overtuigend. Neem Anton en het vriendinnetje waar hij op aast, romantiek voor de constante flierefluiter in het heetst van de strijd. Koud en afstandelijk.
- Brom & Vlieg 2 **
- Victor Sackville 22 **½
- Victor Sackville 22 speciale dossiereditie **½

Overwerkt

2011-10-28T23:20:00.000+02:00

Oké, ik beken. Overwerk leidt tot waanzin. En dan durf je wel eens bizarre experimenten uit te voeren.
Men neme een pakje ramen of noedels. Kook ze niet, maar bezwart ze met een dikke alcoholstift, dat hoeft niet bepaald met een Artliner te zijn.
Daarna gebruik je die inktmarkering als stempel en drukt het geïmproviseerde kussen op een blad.
Je zal verschieten welk resultaat deze handeling teweegbrengt. Het bewijs dat niet Big Brother, maar wel de Chinezen over us aan het watchen zijn!
Vernietig deze boodschap vooraleer Aziatische spionnen hun opdrachten toch te weten zouden komen.
Zhù nǐ chénggōng.

Géén liefhebber van De liefhebbers

2011-10-28T23:18:00.000+02:00

De liefhebbers is zo'n tsunami van kleurbeelden, dat rust je ogen amper gegund is. Om daarbij het verhaal breed over een 200tal pagina's uit te smeren, terwijl het ook net als in Evens' vorige compacter kon. Neen, na verloop van tijd breekt de verveling door, Evens teert gemakzuchtig op het mooi ogende stijlsucces van diens vorige boek en recycleert de geapprecieerde schilderstechniek. Ergens middenin zit een tekening gemaakt met potlood alleen. Als Evens zich daar een keer toe zou beperken, heb je niet dat overgesatureerde gevoel waarmee hij de lezer voortdurend overdondert.
- Liefhebbers **½
- Prins Valiant Box 2: Jaargang 1942 - 1943 - 1944 - 1945 - 1946 ****
- Zak-bundel 5: Café 't Wereldje **

Bloggen over andere bloggers (1): Fred de Heij

2011-10-27T23:08:00.001+02:00

Waarom dat eentje bij de titel staat, ongetwijfeld om te veronderstellen dat er nog vele andere volgen? Echt makkelijk zal dat niet zijn omdat ik slechts zelden naar het geschrijf van andere netschrijvers surf. Voor eentje maak ik (voorlopig) een uitzondering: Fred de Heij.
Niet enkel omdat hij een goed artiest is (gezien Fred schildert, mag hij wel als artiest bestempeld worden), maar ook omdat Fred iets substansieels te vertellen heeft. Meestal verpakt met een humoristische kwinkslag, zich niet beschamend om ook de edele figuur van de auteur annex artiest onderuit te halen.
Zonder belerend te zijn, gooit hij registers open en spreekt vrijuit over interessante namen die het strippubliek ongetwijfeld niet kent. Hopper, zo ver reikt je kennis wel, maar al die andere (Richard -who- Miller) die de revue passeren, da's andere koek.
Bovendien graaft hij ook in zijn archief en vertelt anekdotes over de totstandkoming van gecreëerde fenomenen. Dat er wat bloot aan te pas komt, neem je d'r (graag) bij.
Die Fred de Heij, wat een lustige kapoen!

Na Largo W, nu Milan K

2011-10-27T23:03:00.000+02:00

Sam Timel en Corentin bevestigen wat reeds opgebouwd werd. Hurricane is een actievolle, kwalitatieve thriller, flitsender dan zelfs het financiële gekonkelfoes bij Largo Winch. Intelligent en goed getekend.
- Milan K 2 HC ****
- Milan K 2 SC ****
- Wat wij moeten weten 2 ½

Een avondje met... Sigmund Spruyt

2011-10-26T23:59:00.000+02:00

In het kader van een project (binnenkort flarden ervan hier te ontdekken) even op visite geweest bij één van Vlaanderens echte striptalenten: Simon Spruyt. Gek misschien dat bij het titeltypen van zijn naam automatisch en onbewust de versprekende verschrijving gebeurde, ongetwijfeld omdat de ontmoeting alleen meer ontzag opwekte.
Veeleisend, doelbewust en verrijkend, hoe kort ook. En natuurlijk leutig om het Vlaamsche striplandschap op een gelijkaardige manier te benaderen.
Deze vis aan het lijntje houden, is geen makkie. Maar eens geëngageerd, zet hij wel zijn beste vinnetje voor. Dat mag blijken uit zijn bijdrage.
Voor wie kennis wil maken met deze te onproductieve auteur: SGF Corp.

Uw koninkrijk kome: Reign

2011-10-26T23:58:00.001+02:00

Téhy en Caro stellen orde op zaken en verrassen met een spanende thriller die de middelmatigheid van Empire USA overstijgt. Terwijl in deze laatste de complotintrige over zes albums breeduit wordt gesmeerd, raast de plot van Reign 2 doorheen het explosieve gegeven. Spannend en pijlsnel, uitstekend in het genre.

- Aya uit Yopougon 6 ***
- Reign 2 HC ***½
- Reign 2 SC ***½

De erfenis van F.A.C.T.S. 2011 (2): i puffi

2011-10-25T22:57:00.001+02:00

"I Puffi sono delle piccole creature immaginarie blu simili a folletti, che vivono in una foresta europea nell'era medievale. Apparsi inizialmente come personaggi secondari del fumetto John & Solfami di Pierre Culliford detto Peyo, si sono presto guadagnati una loro pubblicazione autonoma, ad opera dello stesso Peyo, in collaborazione con Yvan Delporte, giornalista belga. La loro notorietà è poi aumentata grazie alla realizzazione di un lungometraggio (Il flauto a sei Puffi, tratto dalla loro prima apparizione) ed a diverse serie a cartoni animati prodotte da Hanna-Barbera."
Eigenlijk -wegens voorheen nooit gezien- voor Kris meegebracht, maar uiteindelijk toch besloten om zelf te houden, een autootje vervaardigd in Italië door ESCI (copyright 1983) met een wel heel bijzondere chauffeur!
Enig opzoekwerk maakt je wegwijs in het assortiment van gelijkaardige producten. En dat zwengelt het verzamelen weer extra aan, want nu moet je op zoek naar die andere exemplaren (die cast vehicles. Heb je ze dus in de kast staan en je doet ze van de hand? Laat maar weten!

Prince Charming (2)

2011-10-25T22:56:00.001+02:00

Al blijft het een hele opgave om een Prins Valiant te lezen en te verteren, toch is het steeds een plezier om een boek -groot of klein- open te slaan en te genieten van die prachtige tekeningen met dito inkleuring. Haast Michelangelo-achtig met zijn Mozes een koning portretterend, met draperende kleren en een sierlijk glooiende baard (pagina 308, kader 2) om dan compositorisch Rubens te evenaren. De te bekijken luxueuze prenten van Foster zijn een lust voor het oog. Inhoudelijk doet Foster enkele opmerkelijke uitspraken (pagina 314, kader 6-7). "Dwaas! De mens lijdt al genoeg onder de herinneringen aan zijn misstappen uit het verleden. Driemaal vervloekt is hij die zijn toekomst kent." De auteur interpellerend over Vals dodelijke rechtspraak (320): "In onze tijd zal Valiants handelen misschien wat heftig gevonden worden, maar Val leeft niet in onze tijd. Hij deed wat hij moest doen, zonder aarzeling en niet te flauw." De prins is gewiekst door twee om een been vechtende honden tegen elkaar uit te spelen (321-322). Opvallend, de nieuwe layout vanaf pagina 330. Pagina 336, kader 2, een intermezzo van Foster zelf: "Val snapt weinig van deze vrouwenlogica (tja, wie wel?)." Op pagina 338 de voorbode van een tsunami (zeebeving). En dan een kronkel in de continuïteit op 339-340. De ene keer is Val wel, de andere keer amper gekleed. Charmant (354, kader 7): "En zijn gezicht krijgt de dommige blik die zo gebruikelijk is onder geliefden." Inderdaad, een Valiant laat je niet onberoerd. Vanaf pagina 376 wordt de strip verrijkt met een extra vertelling over het leven op een Middeleeuws kasteel. In kleuren en geuren is Foster de educatieve mentor die het gegeven boeiend weet te verpakken. Het historische lesje is verhelderend en intelligent, het eist -meer dan Vals verdere strapatsen- alle aandacht op. De stortvloed aan ridderlijkheid en eergevoel overspoelen je constant met amper de tijd om te recupereren. In een handomdraai sleurt Foster er trouwens de legende van Tristan en Isolde erbij, een minicursus Shakespeareaanse dramatiek. Zonde van de zwakke voorkaftcompositie.
- Prins Valiant - Bibliofiele deluxe editie 4: 1943 - 1944 ****
- Prins Valiant - Gewone editie 8: Jaargang 1944 ****
- Ze waren met tien 4 ***

De erfenis van F.A.C.T.S. 2011 (1): 28 days later (soundtrack)

2011-10-24T23:35:00.000+02:00

'The soundtrack album' van 28 days later voor 2,50 euro. Snuisteren doorheen de bakken helpt op zo'n dealerfestijn!
De film was al fantastisch (en dringend aan herziening toe), voor dit bedrag hoef je niet te klagen wanneer het een miskoop betreft.
John Murphy weet sfeer te scheppen, ook op plaat. De ene keer sacraal (track 13, In paradisum), dan duister en intrigerend, afschrikwekkend zelfs (openend met de radioruis in het eerste 'nummer') om over te gaan naar andere ambient toestanden. Het opgewekte van Grandaddy had er zelfs niet bijgemoeten, maar Brian Eno daarentegen, zijn An ending (Ascent), da's pure melancholie die een zekere desolaatheid kan versterken.
28 days later, the soundtrack album? Een aanrader!

Prince Charming (1)

2011-10-24T23:34:00.000+02:00

De epische grandeur blijft spetterend nazinderen en je kan je zo inbeelden dat ten tijde van een internetloos leven en beperkte leesmogelijkheden het ontdekken van zo'n pagina in de krant indrukwekkend moet zijn geweest. Helaas stokt het plezier door de stroeve en hoogdravende vertelling, ellenlange beschrijvingen en geregelde herhalingen die het doen en laten spreek-woordelijk uitbeelden. Valiant blijft ondanks diens verworven ervaring de snotaap die geregeld in de te voorziene vallen trapt. Alsof de ezel zich voortdurend blijft stoten aan een veranderlijke steen. Desalniettemin wordt hij begeesterd door een nieuwe queeste: de zoektocht naar Aleta. Grappig dat diens liefde soms wel eens kan vervagen (in het bijzijn van andere begeerlijke deernes). De ridderlijke superheld is dus wel degelijk menselijk! Een staaltje van een stroeve vertaling, pagina 216, kader 9: "Angor Wrack! De man die me tot slaaf gemaakt heeft, aan een roeiriem geketend heeft en mijn geliefde 'zingende zwaard' gestolen heeft!" D'r heeft iemand nogal veel! Bij Prins Valiant past echte lyriek! Ondanks de ouderdom van het geheel blijf je verbaasd kijken naar de wonderlijke ontdekkingstocht waaraan Prins Valiant deelneemt. Met Indiana Jones-proporties (eigenlijk eerder Alan Quatermain) diep in de jungle en voor het eerst kennismakend met de gorilla (King Kong!) om dan respectievelijk een neushoorn, giraf en de olifant voor het eerst te zijn. Vooral deze laatste wordt op indrukwekkende wijze weergegeven. Bombastisch, nooit tot rust komend, maar klassiek volgestouwd met onafgebroken avontuur. Waar voor je geld. Een drukkwalitatief dipje op de pagina's 275-276-277, onscherp.
- Prins Valiant - Bibliofiele deluxe editie 3: 1941 - 1942 ***½
- Prins Valiant - Gewone editie 6: Jaargang 1942 ***½
- Smurfen 10 herdruk ***